Waves

Waves

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

κυνηγητό (ελαιογραφία)


Πολλές φορές όταν διαβάζω Γιάννη Ρίτσο αναρωτιέμαι:
Για το τότε και το πριν μιλούσε - ή για τα μελλούμενα;
Ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο του «οι γειτονιές του κόσμου» (1949-1951)


Δε θέλαμε να πεθάνουμε. Κανένας δεν ήθελε να πεθάνει.
Δεν ήταν εύκολο – μην πεις – δεν ήταν εύκολο.
Μιά ώρα μονάχα – μια στιγμή μονάχα ακόμα,
μ’ ένα φιλί – μ’ ένα δέντρο – ένα φιλί,
ένα άσπρο σεντόνι που μυρίζει σαπούνι,
το γυμνό σώμα της αγάπης,
το μεσημέρι με τα τζιτζίκια του στα γυμνά πόδια της αγάπης,
η μυρουδιά του πεύκου στα μαλλιά της αγάπης,
το μικρό περιστέρι της βραδιάς στη φούχτα της αγάπης,
η μεγάλη κραυγή στην κάμαρα την ώρα της αγάπης
και το μικρό αχ στο κουρασμένο στόμα της αγάπης,
ο ζεστός ύπνος στην ιδρωμένη μασκάλη της αγάπης,
και τ’ αστέρια και τα λουλούδια νυχοπατώντας γύρω στο κρεββάτι της αγάπης –
Δεν ήταν εύκολο – μην πεις – δεν ήταν εύκολο. –
Κανένας δεν ήθελε να πεθάνει.


Αφιερωμένο στην αυριανή επέτειο.
Σ’ αυτούς που αγνά αγωνίστηκαν και αγνοί παρέμειναν – δεν το εξαργύρωσαν.
Σ’ αυτούς που πάντα είναι έτοιμοι να μαχηθούν για να διεκδικήσουν
«ψωμί – παιδεία – ελευθερία» - γιατί,
μετά από 37 χρόνια, αυτό το σύνθημα φαίνεται να επιστρέφει στην επικαιρότητα …

19 σχόλια:

  1. Μπράβο, φίλη μου καλή!!!

    Ήταν παιδιά
    και ήθελαν όλα να ζήσουν!..
    Τιμή και Δόξα στους ήρωες αγωνιστές του Πολυτεχνείου!!!
    Σε όλους που έστησαν τα κορμιά τους μπροστά στο θάνατο γιατί δε θέλησαν να ζουν σκλαβωμένοι!!!

    nameliart,
    οι αληθινοί ποιητές, όπως ο μεγάλος Γιάννης Ρίτσος,που του στέρησαν το νόμπελ καθαρά για πολιτικούς λόγους, είναι και προφήτες του μέλλοντος!..Αυτή είναι η δικιά μου απάντηση στο ερώτημά σου. Όσο για τον πίνακά σου, είναι εξαιρετικός!

    Με αγάπη και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κίνηση, χρώμα και υπέροχοι στίχοι του Ρίτσου.
    Πολλές φορές όμως διερωτώμαι "Το Πολυτεχνείο Ζει;" Σηκώνει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι ο τόπος. Καλό βράδυ Μελίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντα επίκαιρος και μοναδικός !!!! ειδικά μια τέτοια μέρα που η μνήμη μας ταξιδεύει εκεί στην μεγάλη σιδερόπορτα του Πολυτεχνείου και σε εκείνα τα παιδιά του 73 που έγιναν σύμβολα αγώνα, ελπίδας και ελευθερίας !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μου αρέσει η κίνηση πάρα πολύ.Διακρίνω ενα θάμπωμα είναι τυχαίο η εκφράστηκε απο τον δημιουργό;;
    Το σύνθημα υπάρχει και θα παραμείνει στην ιστορία του πολυτεχνείου,οσο για τους αγώνες μάλλον εγιναν για να βολευτούνε κάποιοι απο αυτούς που ηξεραν να τους καρπωθούν για το συμφέρον τους και να παίξουν ρόλο στα επόμενα χρόνια σαν σωτήρες μας , ενω κάποιοι άλλοι απεσυρθησαν και δεν ανεμίχθησαν στην πολιτική σκηνή.
    Φιλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. σπουδή στην αλήθεια της Τέχνης... αλλά και ενδοσκόπηση στην τέχνη της αλήθειας το ιστολόγιό σου... χίλια εύγε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τιμή στους ήρωες του πολυτεχνείου επώνυμους
    και αφανείς που έθεσαν τα αιτήματα τους
    μπροστά στις κάνες των όπλων και δεν δείλιασαν
    αλλά προχώρησαν στο μέλλον λαμπροί κι ωραίοι
    Μην τους ξεχνάμε άλλωστε τα συνθήματα τους
    παραμένουν όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρα
    Πολύ όμορφη η σύνθεσή σου κι η κίνηση στον πίνακα
    Μεγάλος ο Γιάννης Ρίτσος και προπομπός του μέλλοντος
    φιλιά αγώνα Μελίνα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ νομίζω ότι το κυνηγητό σου "θέλει κάτι.."
    Μπορείς να το δώσεις καλύτερα..
    Σου βάζω δύσκολα ε;
    Αλλά σου έχω εμπιστοσύνη..
    Ζητώ μια επιστροφή σε αυτό, μετά από αυτήν την επετειακή μέρα που θα σε εμπνευσει..

    Ο Ρίτσος δε, αξεπέραστος!
    Πιο βαθύς και πιο φιλοσοφικός απ' τον καθένα..

    Χαιρετώ εγκάρδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επανέρχομαι για να μην παρεξηγηθώ..
    Θέλω να πω ότι θα ήθελα στον πίνακα να δω τα πρόσωπα του δράματος..
    Αν γίνομαι κατανοητός..

    και προ πάντων:
    προς θεού- η άποψή μου΄είναι μόνο..
    (όχι βαρύνουσα..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. δε θέλαμε να πεθάνουμε... κανείς δε θέλει να στερηθεί την ανεπανάληπτη περιπέτεια της ζωής, τα όνειρα, τις στιγμές, τους αγώνες... όλη τη ζωή που είναι ζωντανή! κινείται, όμορφα κι απαλά ή βιαστικά και τρομαγμένα, όταν κυνηγιέται από το "σκοτάδι", Μελίνα το όνομα που έδωσες τον πίνακα που βλέπω είναι το ιδανικό και κρύβει μέσα του κίνηση αγχωτική και τρομαγμένη, αυτό ακριβώς που προκαλεί ο φόβος! για τον Ρίτσο τι να πω! ό,τι κι αν πω λίγο θα' ναι.
    Καλό απόγευμα εύχομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Προμηθέα Πυρφόρε,
    δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου: η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου γονιμοποιούνταν με το παρόν, κυοφορώντας τα σημάδια του μέλλοντος!
    Ο «Όμηρος του 20ού αιώνα», όπως τον αποκάλεσαν οι Ρώσοι μελετητές του, στην πατρίδα του «χιλιάδες χιλιόμετρα» περπάτησε «χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια»…
    Σ’ ευχαριστώ πολύ καλή μου φίλη γι’ αυτό το μοίρασμα!
    Να είσαι πάντα καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ντίνο,
    ο Γιάννης Ρίτσος θα είναι πάντα για μας,
    «ένα γλυκύτατο χαμόγελο που αδιάκοπα θα λέει "ναι" και πάλι "ναι"
    σ' όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες»
    και –τουλάχιστον- ένα τέτοιο χαμόγελο ελπίδας, είναι κάτι που ζει -και θα ζει- από το Πολυτεχνείο!
    σ' ευχαριστώ πολύ για τον καλό λόγο που έχεις πάντα για τα έργα μου!
    Να έχεις μια καλή μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Art Traveller,
    πράγματι! Μια τέτοια μέρα, με τέτοιες μνήμες, ο Ρίτσος είναι εδώ μαζί μας, δίπλα μας! Μετέχοντας! Επιλέγοντας πάντα – παρά το μέγιστο της ποίησής του – όχι να ξεχωρίσει, αλλά να σμίξει με τον κόσμο. Αυτό είναι το αιώνιο μεγαλείο του Ανθρώπου και Ποιητή Γιάννη Ρίτσου!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Βασιλική,
    …το έκανε και λίγο επίτηδες ο δημιουργός… το θάμπωμα εννοώ…
    Όσο για το σύνθημα, ναι, υπάρχει στην ιστορία του Πολυτεχνείου – και στην ιστορία θα έπρεπε να μείνει.
    Όμως, φοβάμαι ότι σύντομα θα παράγουμε στρατιές από
    «πεινασμένους – αναλφάβητους - ανελεύθερους»…
    Οι αγώνες του Πολυτεχνείου ήταν μια αντιδικτατορική πάλη από συνειδητοποιημένους, πολιτικοποιημένους στην πλειοψηφία τους φοιτητές, στους οποίους προστέθηκαν στη συνέχεια και εργαζόμενοι από διάφορους χώρους.
    Το ότι στη συνέχεια οι αγώνες αυτοί χρησιμοποιήθηκαν για ανέλιξη κάποιων σε θέσεις εξουσίας (με ό,τι αυτό συνεπαγόταν…) είναι –προφανώς- κάτι που δεν ακυρώνει τους ίδιους τους αγώνες, αλλά αυτούς που τους χρησιμοποίησαν…
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια για το πίνακα και σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Νημερτή,
    Μέσα σε μία φράση χώρεσες τόσα καλέσματα για χαμόγελα χαράς και βαθειάς ικανοποίησης!
    χίλια ευχαριστώ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ελένη,
    δεν τους ξεχνάμε! Είναι τα ίδια τα αιτήματά τους που δεν μας αφήνουν... Είναι η θυσία τους γι’ αυτά που μας βάζει απέναντι, κοιτώντας μας στα μάτια - και ζητώντας μας...
    Σ’ ευχαριστώ πολύ αγαπητή μου φίλη για το ωραίο πέρασμά σου και τα καλά σου λόγια!
    Όσο για τον Ρίτσο, μιλάει η ίδια του η ποίηση – μιλάνε τα ίδια του – τα δικά του λόγια: «Η ποίηση είναι η μνήμη του μέλλοντος»…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Στρατή,
    να έρχεσαι και να επανέρχεσαι και να λες πάντα την άποψή σου,
    γιατί είναι εξόχως βαρύνουσα,
    γιατί βλέπεις όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τη καρδιά...
    Και βλέπεις βαθειά…
    δεν είναι καθεαυτό το Πολυτεχνείο η πηγή έμπνευσης αυτού του πίνακα... έχει σχέση με κάποιο προσωπικό βίωμα, χωρίς «φως» γύρω του, με ένα είδος αγώνων κι’ αυτό συναφές... είναι ωστόσο ένα έργο που μου δημιουργεί συνειρμούς...
    Γίνεσαι πολύ κατανοητός (ποτέ παρεξηγήσιμος) κι’ ας μου βάζεις δύσκολα!
    Η εμπιστοσύνη σου όμως (όπως και η ιδιαίτερη ματιά σου) με συγκινεί.... και με κολακεύει...και με τριγγάρει...
    Θα επανέλθω λοιπόν... γιά να δούμε...
    Μια ζεστή καλημέρα, μαζί με τις -από καρδιάς- ευχαριστίες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Silena,
    αισθαντική ποιήτρια ζωγράφε – με το διεισδυτικό βλέμμα… Σωστά είδες κίνηση αγχωτική και τρομαγμένη στο έργο… Τέτοια συναισθήματα με διακατείχαν τότε που το «πάλευα»…
    Για τον Ρίτσο – ναι – ας αφήνουμε να μιλάει η ίδια του η ποίηση!
    Καλημέρα – και φιλώ σε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και άνθρωπος δεν μαθαίνει από αυτή δυστυχώς. Το ποίημα πολύ όμορφο και ο πίνακάς σου Μελίνα μου μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτή η κίνηση, μπορεί να είναι και αγχωτική όπως γράφεις, όμως οδηγεί κάπου και μάλιστα η κατεύθυνση είναι η ίδια σε όλους τους πρωταγωνιστές σου..
    Προτιμώ να φαντάζομαι ότι τρέχουν για να φτάσουν κάπου και όχι από φόβο σε κάτι που τους κατατρέχει.

    Δίνεις πάντα τροφή στο μυαλό και στην καρδιά Μελίνα μου.. να σαι καλά!
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Margo, καλησπέρα!
    Πολύ μου άρεσε που επεσήμανες αυτό το σημείο στο έργο. Τη προσανατολισμένη δηλαδή –και όχι την άναρχη – κατεύθυνση των πρωταγωνιστών του. Και συμφωνώ απόλυτα ότι η «τρεχάλα» πρέπει να έχει προσανατολισμό και στόχο! Αλλιώς, το μόνο που πετυχαίνει είναι να αυξάνει την εντροπία του συστήματος – που λέμε και τη Φυσική – κοινώς, σπατάλη ενέργειας (…η διαστροφή του επαγγέλματος…)
    Τα λόγια σου με κάνουν να αισθάνομαι πολύ καλά – ειλικρινά! Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τη ζεστασιά που μου μεταφέρεις!
    Καλό σου βράδυ και πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή