Waves

Waves

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

φώτα και σκιές (λαδοπαστέλ 48x33)

Φύγανε όλοι;
Ή βγαίνουν τώρα;
Πώς είν’ οι ρόλοι
αυτή την ώρα;
Πόσοι θα παίξουν;
Και ποιός θ’ αρχίσει;
Ποιοί θα τ’ αντέξουν
σαν ξεκινήσει;
Ποιούς θα σκιάσουν;
Ποιόν θα φωτίσουν;
Πόσοι θα χάσουν;
Ποιοί θα κερδίσουν;
Μη κάποιος ξέρει
ποιοί είν’ οι ρόλοι
και ποιά τα μέρη;
Ή φύγαν' όλοι;


© nameliart

εξαγνισμός (λαδοπαστέλ 41x33)

Σε παραλία ερημική, μόνο οι γλάροι
αδιάφορα να προσπερνούν φτεροκοπώντας.
Τα κύματα ν' αναπαφλάζουν προσκαλώντας
και ο αργόσυρτος ρυθμός να με φιλτράρει.

Με βλέμμ' αχόρταγο ν’ απλώνω τη ματιά μου
και μόνο ορίζοντες να βρίσκω κι’ ακρογιάλια.
Χαρτάκια άγραφα να ρίχνω σε μπουκάλια
και στα βαθειά να στέλνω τα μηνύματά μου.

Θαλασσινή μια αύρα μόνο να μ’ αγγίζει
μ’ αργές γουλιές να καταπίνω τους ατμούς της
μέσα στις φλέβες μου ν’ ακούω τους παλμούς της
κι’ η κρύα ανάσα της πιστά να μ’ εξαγνίζει.


© nameliart

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

τι χρώμα έχει η νύχτα (λαδοπαστέλ 41x33)

Τι χρώμα έχ' η νύχτα; Μαύρο είπες;
Κι’ εκεί στα σύννεφα ψηλά τι βλέπεις;
Γάζα πολύχρωμη μιας τρυφερούλας σκέπης
με πέταλα υφασμένη από τουλίπες।


Τι χρώμα είν’ η νύχτα; Είπες γκρίζα;
Κι’ εκεί στης πόλης τις πτυχές τι είδες;
Τρέσες περίτεχνες μ’ αστραφτερές ψηφίδες.
Της Ίριδας σπορά π’ άπλωσε ρίζα.


Τι χρώμα έχ' η νύχτα; Σαν μελάνι;
Κι’ αυτό το φάσμα στον υγρό καθρέφτη;
Στίλβη τρεμάμενη και πλουμιστή που πέφτει
ταράζοντας το φιλικό λιμάνι.


Τι χρώμα είν’ η νύχτα; Λες δεν ξέρεις;
Μα στων ματιών σου αντανακλά τα βάθη.
Έχει τις ίδιες απειλές, τα ίδια πάθη.
Μα να το δεις πως θα τα καταφέρεις;

© nameliart

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

ποιός ζωγραφίζει (λαδοπαστέλ 50x70)

Αλλιώτικος αυτός ο ήλιος με ξαφνιάζει
Τόσο χρωματιστός, τόσο μεγάλος!
Και οι αχτίδες του βελόνες πυρωμένες
λες κι’ απ’ τις άλικές του φλόγες δουλεμένες.
Και με αυλάκια πορφυρά η πυκνή του άλως
πόσο σε ανοιχτή βεντάλια μοιάζει

Και τα νερά στ’ αναδυμά του πως ροδίζουν
καθώς λιμνάζουν ιλαρά, γαληνεμένα
και λάμψεις άσπρες μόνο τ’ αναδεύουν,
ενώ τα κίτρινα τα θαλασσιά μαγεύουν
και πράσινα γεννούν αλλοπαρμένα
έτσι όπως μπλέκονται μαζί τους κι’ ιριδίζουν.

Κι’ αυτά τα σκούρα μπλε που σκαρφαλώνουν
πάνω στων βράχων τη τραχιά συστάδα,
απ' τη ποδιά του κόλπου λες κινήσαν
λες την υγρή του αγκαλιά αφήσαν
τη στεριανή για να χαρούν λιακάδα

τους γήινους φωτισμούς καθώς κυκλώνουν


© nameliart

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

πόλη στα νερά (λαδοπαστέλ 50x50)

Κοίταξε πέρα δες εκεί
στις ώχρες, στα βερικοκί,
δίπλα στα μωβ, πάνω στα μπλε,
δες τις ανταύγειες του βιολέ

Και παιχνιδίσματα λευκά
στα σκούρα τα κοκκινωπά
και κοραλλάτες πινελιές
σε σμαραγδένιες αγκαλιές

Κοίτα τη πόλη στα νερά
τις στέγες, τα καμπαναριά
που' χουν ανάστροφη γραφή
και μιαν ανάγνωση κρυφή

Και σκέψου κόσμο φωτεινό
πάνω και κάτω ουρανό
τραγούδησέ τον, πες κι’ αλλού

λύσε τους κόμπους του μυαλού


© nameliart

αναχωρήσεις (λαδοπαστέλ 40x40)

Αφήνοντας μαύρο καπνό τα πλοία
χαιρέταγαν τον άνεμο, τα κύματα.
Αβέβαια στη προκυμαία, γελοία
παράπαιαν δυό μεθυσμένων βήματα


Ξημέρωνε. Ροδοκροκί σπαρμένα.
Γκρι φορτηγά, μαβί ωχρός ορίζοντας.
Στα μελανά νερά καθρεφτισμένα
τα χρώματα χορεύαν λαμπυρίζοντας


Τόσες φυγές με φόντο το λιμάνι
Άλλες με μπάρκο, στο μεθύσι οι άσωτες

και οι δικές μου με τρελό σεργιάνι
απ’ τις κορφές του νου μου τις αδάσωτες.

Όλες φυγές, κι’ ακόμα μιά. Της νύχτας
ψυχές π’ άφηνε πίσω της αλύτρωτες
και ξέφτια κάποιας μάταιης καληνύχτας

να τα σκορπούν ριπές αυγής ασύγχρωτες

© nameliart