Waves

Waves

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

εκείνες οι γυναίκες (λαδοπαστέλ 38x45)

Δεν σου χαρίστηκ’ η ζωή, την πήρες μόνη σου
μικρές πετρούλες που σοφά συναρμολόγησες
με τέχνη αρχέγονη μωσαϊκό τις έδεσες
κι’ εκεί σχεδίασες το στέρεο τιμόνι σου
με τί σπουδή τις αντοχές του υπολόγισες
και το κυβέρνησες πιστά, δεν το παρέδωσες.

Κι’ έτσι ταξίδεψες μες σε πελάγη άξενα
πήγες ανάποδα σε ποταμών τα ρεύματα
βγήκες σε άγρια νησιά και ξέρες άγονες
ήρθες απέναντι σε πλάσματα παράξενα
επικοινώνησες μαζί τους με τα νεύματα
και δεν ξοδεύτηκες σε λογικές παράγωνες.

Ταίριαξες μόνη σου στεριές και τις κατοίκησες
Πέτρα με πέτρα σαν παλιά τεχνίτρα δούλεψες
Πάνω στο έργο των χεριών σου ανορθώθηκες
Ανεμοθύελλες και μπόρες κατανίκησες
και σε φυλλώματα σωρούς αφού ψαχούλεψες

βρήκες δαφνόφυλλα και μόνη στεφανώθηκες।
© nameliart

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

τι να λέει ο χορός (λαδοπαστέλ40x30)

Θέλω να βγω από το σώμα μου
να ελευθερωθώ απ’ τα δεσμά του
να αισθανθώ πως ανεβαίνω σαν καπνός
σχεδόν διάφανο σαν την αχλύ το χρώμα μου
ν’ αποσπαστεί από τα υλικά του
ν’ αναλυθεί, να γίνει ένα με το φως.

Να αποδράσω απ’ τις αλήθειες μου
να αποκολληθώ απ’ τους ιστούς τους
να ξεχυθώ σαν χίμαιρα ορμητική.
Κι’ έχοντας αποβάλει τις περίσσειες μου
συνάφειες και τους προορισμούς τους

ν’ αγκαλιαστώ με μία αύρα κοσμική!
© nameliart

οι πτώσεις του χορού (λαδοπαστέλ 40x30)

Σε ξετρελαίνει, σε ξεσηκώνει,
φτερά σου βάζει, σ’ απογειώνει.
Ποιόν εννοώ; Μα το χορό!
Και σε μεθάει, σ’ αναστατώνει,
του παραδίνεσαι, σε κάνει σκόνη
και συ φωνάζεις: Υποχωρώ!

Ενέργεια βάζεις στην αφανίζει
Πάσα του δίνεις και στη γυρίζει,
πέφτεις στη δίνη άλλου χορού!
Ούτε μια παύση δεν σου χαρίζει
που παραπαίεις πανηγυρίζει
κι’ έχει το δίκιο του ισχυρού.

Δεν σε λυπάται, δεν σε αφήνει.
Να συνεχίζεις σε παροτρύνει.
Είν’ ανελέητος ο χορός!
Του λες κουρέλι πια έχω γίνει
ούτε ανάσα δεν μου’ χει μείνει,

μα πάλι μένεις˙ ως και νεκρός!
© nameliart

danza española (λαδοπαστέλ 30x40)

Φραγή στα τέλματα, φωτιά στα πέλματα,
με το τακούνι δυνατά σφυροκοπήματα.
Στήθη ορθώνονται, γάμπες πωρώνονται,
διασταυρώνονται σ’ ατίθασα πατήματα.

Πόθοι εκτρέφονται, ώμοι συστρέφονται,
λαιμός περήφανος, του κεφαλιού τινάγματα.
Αγκώνες σπάζονται, τροχιές χαράζονται
σε ξαφνικά των μπράτσων της πετάγματα.

Μετάξια πάλλονται, μηροί προβάλλονται,
δάχτυλα υφαίνουνε αόρατα λες νήματα.
Καημοί εκβάλλονται, λυγμοί που ψάλλονται,
γόνατα κάμπτονται με το παλμό στα βήματα.

Πρόσωπο αγέρωχο, προφίλ υπέροχο
και οι παλάμες ρυθμικά αλληλοκρούονται.
Άστρα το στέμμα της, βέλη απ’ το βλέμμα της

φόβους τρυπάνε και με πείσματα συγκρούονται
© nameliart

όταν χορεύαν' οι μεγάλοι (λάδι 30x40)

Έδειχναν όλοι ευτυχείς,
βλέμματα λιγωμένα, συνεπαρμένα
απ’ τη μαγεία της στιγμής.
Σαν να μη πάταγαν στη γη,
ρίχνονταν τα ζευγάρια πάνω στα χνάρια
που σκορπούσε η μουσική.
Κι’ ευχόμουνα να μεγαλώσω…

Ήταν σαν των περιοδικών
οι ντάμες, με διαθέσεις όλο υποσχέσεις
για τα μάτια των ανδρών.
Σε σφίξιμο οριακό
δοσμένη η αγκαλιά τους, κι’ είχαν φωλιά τους
έν’ αγκάλιασμα αντρικό.
Πώς ήθελα να μεγαλώσω…

Κι’ ένοιωθες πόσο λαχταρούν
οι άντρες να τις δούνε να αφεθούνε
να ριγήσουν, να χαρούν.
Τα βήματά τους, οι στροφές,
όλες τους οι κινήσεις ήταν προσκλήσεις
για του μύθου παρυφές.

Και βιάστηκα να μεγαλώσω…
© nameliart

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

οι φοβίες του βυθού (λαδοπαστέλ 35x50)

Πόσο το βάθος σε τρομάζει! Οι καταδύσεις
ρίγη σου προκαλούνε μόνο πανικού
κι’ ούτε που διανοείσαι λίγο να σκαλίσεις
τόσα ιζήματα και στρώσεις του βυθού.

Πώς η αθώα επιφάνεια σ’ ελκύει!
Δεν κρύβει εκπλήξεις, δεν ξυπνάει ενοχές.
Της σιγουριάς σου ταραχές δεν προμηνύει
ούτ' απειλεί τις εύθραυστές σου συνοχές.

Κάποια ξαφνιάσματα αναπάντεχα για σένα,
φορές ακούσια σε κάνουν να σκιρτάς
προς το βυθό στρέφεσαι τότε θυμωμένα

και στα ρηχά τις απαντήσεις σου ζητάς।

© nameliart


για ασφαλή ανάδυση (λαδοπαστέλ 33x48)

Έχει αγκάθια εκεί που πας
Να προσέχεις που πατάς
Να φοράς πάντα τη μάσκα
Μην αφήνεσαι πιο λάσκα.
Να πηγαίνεις συνετά
Ζύγωνε βαθμιδωτά
Έχε πάντοτε το νου σου
σ’ απλωτές του διπλανού σου.
Μη ξανοίγεσαι πολύ
ούτε να σ’ απασχολεί
τι θα γίνουνε οι άλλοι
Έχε φρόνιμο κεφάλι
Να’ χεις μάτια ανοιχτά
Να μιλάς προσεχτικά
Τα αυτιά σου τεντωμένα
και να σκέπτεσαι εσένα
Να στηρίζεσαι σ’ αυτούς
που νομίζεις δυνατούς
Ρήξεις μην υποκινείς,
πάντοτε να συναινείς.
Κριτικές μη σε πτοούν
και ας ματαιοπονούν
σαν κι’ εκείνους να σε κάνουν
που ψηλά ποτέ δεν φτάνουν.
© nameliart