Waves

Waves

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

hard reality game (λαδοπαστέλ 50x70)

Όταν η γυμνή γυναίκα έφτασε σ’ εκείνο το σημείο που ο ζωγράφος αποφασίζει «τελείωσα», ήρθε η ώρα του υπόβαθρου. Και τότε πρόσεξα τα χέρια της. Το αριστερό μισοτεντωμένο, αμήχανο, με τη παλάμη μουδιασμένα ανοιχτή, σαν σε ανέλπιδη προσμονή... και το δεξύ φερμένο μπροστά της, με τα δάχτυλα σαν να μετράνε...1, 2, 3... Όμως...σε τι φόντο μπαίνει μια γυμνή γυναίκα, που με τα δάχτυλα του ενός χεριού μετράει το κενό που συλλέγει στη παλάμη του άλλου; Και τότε, για μια ακόμη φορά, η σωτηρία ήρθε από το «αυτοσαρκάζεσθαι»... μόνο αυτό θα με γλύτωνε από την οδυνηρή βουτιά (και κυρίως την αναπαράστασή της) στα άπατα της ύπαρξης... εκεί που πάντα παραμονεύει εκείνο το ψυχοβόρο τέρας που μου κλείνει σαδιστικά το μάτι όποτε κοιτάζω προς το μέρος του...
Σαρκασμός του φύλου μου λοιπόν, μονοθεματικός ωστόσο, περί τα «ανάλαφρα» διατυπωμένος (τα σοβαρά δεν τα άγγιξα…άστα στους ποιητές αυτά… είπα) με συμμάχους τα παστέλ μου και τη παιχνιδιάρικη ρίμα, τα πρώτα με βαθειά χρώματα και η δεύτερη με ρηχά λόγια, να πλαισιώνουν «χαρωπά» το «κυρίως θέμα», με ένα πικρά...χαζοχαρούμενο τραγουδάκι σε ρυθμό ραπ... Σας τα παραδίδω, ζωγραφιά και τραγούδι, και εξαφανίζομαι για μερικές ημέρες... (...επαγγελματικές αποστολές...)


1, 2, 3, πάμε...Φόρμα, βαράκια, ζυγαριά και μια μεζούρα,
μας κάνουν τέσσερα και πάμε παρακάτω.
Γρήγορες δίαιτες στερήσεις και λιγούρα.
Πριν τις οκτώ το βραδινό, σε φρούτου πιάτο!

Σετ αντιγήρανσης, μάσκες, οροί, αμπούλες,
είναι συν τέσσερα κι’ είμαστ’ ακόμη πίσω.
Sticks ειδικά για μαύρους κύκλους και σακούλες,
πρώτης ανάγκης έτσι και το ξενυχτήσω.

Κόκκοι απολέπισης, κρέμες με καφεΐνη,
γάντια μασάζ, ζελέ, βαθιές ενυδατώσεις,
κερί αποτρίχωσης για πόδια και μπικίνι,
πλήρεις σειρές για στήθος μήπως και το σώσεις.

Βαφές μαλλιών, ρίμελ σκιές και τσιμπιδάκια.
Βεβαίως πούδρα, φον-ντε-τεν, ρουζ και κονσίλερ
κασετινούλες, σωληνάρια, βαζάκια
και τελειωμό δεν λέει να’ χει αυτό το θρίλερ.

Μικρή ανάσα, πάμε τώρα γι’ άλλη πίστα.
Internet, softwares, e-mail, blogs, Bill Gates,
mouse ασύρματο, NT, XP και VISTA.
Καριέρα, δράση, κινητό, hands-free, updates.

Αγχώθηκα! Πάμε στο επόμενο; Αλλάζω…
Πάμε σε χάπια, συμπληρώματα, ορμόνες
ό, τι θελήσεις σε καρτέλα και σε βάζο.
Ζήτω η Χημεία! Έχει λες κι’ άλλες οθόνες;

Μέρη να πάτε, συνταγές, προτάσεις, πλάνα.
Life and style, trendy look, κομψότης, κλάση!
Που είμαι; Κάηκα! Και ποιός κάνει τη Μάννα;
Α...ναι σωστα... ξανά εγώ… το’ χα ξεχάσει!

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

μια καλημέρα αλλιώτικη (λαδοπαστέλ 50x37)

Πριν ξημερώσει θα’ μαι μόνη μου το ξέρω
θα έχεις φύγει μες’ τη νύχτα όπως πάντα
μόλις απόψε είναι που’ γινα σαράντα
κι’ όλο πιο λίγα θα’ χω για να σου προσφέρω।


Δεν κάνω πια το κόπο να σε μεταπείσω
ούτε σαλεύω όταν να ντύνεσαι σ’ ακούω
πάει καιρός που τέτοιες τάσεις αποκρούω
και συ ακούραστα προσέχεις μη ξυπνήσω

Όχι.. δεν θέλω απολογισμούς να κάνω
όμως κουράστηκα μισή να έχω σχέση
εσύ τα πάντα βολικά έχεις χωρέσει
μα εγώ κομμάτια συνεχώς νοιώθω να χάνω.

Το πρώτο φως του ήλιου μόνη θα με λούσει
χρώμα και λάμψεις θα σκορπίσει στα σεντόνια
θα μου θυμίσει πως αυτό το κάνει χρόνια

μια καλημέρα όμως αλλιώτικη θ’ ακούσει
© nameliart

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

μάνα και κόρη (μολύβια 50x40)

Ένα πολύ αγαπημένο έργο των φοιτητικών μου χρόνων, εμπνευσμένο από την ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη «Η τιμή της αγάπης», 1983, με υπέροχη μουσική από την Ελένη Καραΐνδρου. Πηγή έμπνευσης για την ίδια τη σκηνοθέτιδα υπήρξε το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη «η τιμή και το χρήμα». Η μεταφορά στην οθόνη έδωσε ένα αριστούργημα, πανδαισία εικόνων και ήχων, που απέσπασε επτά κρατικά βραβεία (σεναρίου, σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας, μουσικής, α' γυναικείου ρόλου, μακιγιάζ, κοστουμιών) και το βραβείο καλύτερης μεσογειακής ταινίας (Χρυσή Ελιά) στο Φεστιβάλ της Μπαστιά, στην Κορσική. Η ταινία προβλήθηκε στα Φεστιβάλ του Μονάχου, του Λος Άντζελες και του Ρίο και καταχωρήθηκε στο "International Film Guide" ως μία από τις δέκα καλύτερες ελληνικές ταινίες μετά το 1960. Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Κέρκυρα των αρχών του 20ου αιώνα. Απολαύστε ένα μικρό δείγμα στο video που ακολουθεί…



Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

περαστική (λαδοπαστέλ 50x70)

Είσαι περαστική. Είκοσι, κάπου εκεί
κι' ούτε που υποπτεύεσαι ακόμη
στη τόσο απατηλή αυτή διαδρομή
της νιότης σου, πού θα σε πάν’ οι δρόμοι.

Φορές σαν να γυρνάς τους γύρω να κοιτάς
με μιά αυτοπεποίθηση που τρέχει
πιο γρήγορα από σένανε κι’ έτσι τους προσπερνάς
με βήμα που στο φρένο δεν αντέχει.

Αρπάζεις συνταγές, περνάς σ’ εφαρμογές
και λες πως κάνεις τις επιλογές σου
κι’ όταν διαρρηγνύεται αυτό το «αρραγές»
ανάχωμα, μαζεύεις τις πληγές σου.

Κάπου σε συμπαθώ, μα πως να σου φερθώ
όταν της δήθεν σιγουριάς σου παίρνεις
το ύφος το αγέρωχο, μα πάλι προσπαθώ
να μη πειστείς πως δεν τα καταφέρνεις

Έως συγκινητική αυτή η πρακτική
που αντανακλά τις ανασφάλειές σου
κι όσο κι’ αν εκνευρίζομαι, λέω περαστικοί
υπήρξαμε κι’ εμείς απ’ τις τροχιές σου
© nameliart