Waves

Waves

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

μοναχικά περπατώντας (λαδοπαστέλ)



Το τραγούδι canzone arrabbiata (οργισμένο τραγούδι) των Nino Rota - Linas Wertmüller,
πρωτο-ακούστηκε στη ταινία της τελευταίας «μια ιστορία έρωτα και αναρχίας» του 1973, από την Anna Melato. Δική της είναι και η ερμηνεία στο video παρακάτω.











οργισμένο τραγούδι

Τραγουδώ για τους άτυχους
Τραγουδώ για μένα
Τραγουδώ για την οργή μου απόψε
Εναντίον σου
Ενάντια σ’ αυτόν που έχει πλούτη και δεν ξέρει
Αυτόν που θα λερώσει την αλήθεια
Περπατάω και τραγουδώ
Για την οργή που μου βγαίνει.

Σκέφτομαι τόσους ανθρώπους στη σκιά
Στην μοναξιά της πόλης
Σκέφτομαι τις ψευδαισθήσεις της ανθρωπότητας.
Όλα τα λόγια που θα επαναλάβει

Τραγουδώ για τους άτυχους
Τραγουδώ για μένα
Τραγουδώ για την οργή μου απόψε
Εναντίον σου
Τραγουδώ για κείνο τον ήλιο που θα βγει, θα βασιλέψει, θα ξανανατείλει
Για τις ψευδαισθήσεις
Για την οργή που μου βγαίνει

απόδοση στα Ελληνικά Nameliart



video aps707

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

άνθρωποι στη θάλασσα (ελαιογραφία 80x40)

…και όμως…δραματικά επίκαιρο

Θα πνιγούμε «παίζοντας» στα ρηχά!!!
Κι’ ο λόγος,
δεν θα’ ναι που ξεμάθαμε να κολυμπάμε
αλλά κυρίως
που μάθαμε να «σκεφτόμαστε» έτσι
που να θεωρούμε ότι μια τέτοια γνώση μας είναι πλέον περιττή!


Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

ο φεγγίτης (ελαιογραφία 32x23)

Από τις «Μικρές Ιστορίες» του Τάσου Λειβαδίτη
Ο αθώος
Το σπίτι ήταν έρημο, το έβαφαν και μόλις είχαν φύγει οι ελαιοχρωματιστές, κάποιος καθόταν στο πάτωμα και μοίραζε αδιάκοπα τα χαρτιά, «με κλέβει» μου λέει, και μούδειξε αντίκρυ μες στη σκιά, πιο εκεί έστεκε η Μαρία φοβισμένη, «κι αυτό το σπλαχνικό φως που πέφτει απ’ το παράθυρο, δεν είναι απόδειξη της μοιχείας;» φώναξε ο Ιωσήφ, καθώς αργότερα μπήκαμε στο μπαρ, άναβαν τα φώτα, πίσω απ’ το τζάμι καθόταν ο θλιμμένος μουσικός, «δεν ξέρω να παίζω, μου λέει, αλλά το κάνω γι’ αυτόν» και μούδειξε τον ετοιμοθάνατο, ο διάδρομος ήταν σκοτεινός, ακουμπισμένοι στον τοίχο περιμέναμε τη σειρά μας κι όταν ύστερα μ’ άρπαξαν απ’ το γιακά και με πέταξαν στην πάροδο, «εγώ, τους λέω, δεν είμαι ικανός για έγκλημα, ορίστε η απόδειξη», τράβηξα το σεντόνι και τους έδειξα το σκοτεινό κυπαρίσσι,
«μ’ αυτό, τους λέω, έζησα-τι να τους κάνω τους άλλους».

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

η επιθυμία (λαδοπαστέλ 38x45)

Ποίημα του Pablo Neruda, σε μετάφραση του 1971
από την Αργεντινή φιλόλογο Πλατωνίστρια Χλόη Βαρέλα Docampo
και την ισπανόφωνη Άννα Βάλβη
Είσαι όλη από αφρό
Είσαι όλη από αφρούς λεπτούς ανάλαφρους
Και σε διαβαίνουν τα φιλιά και σε ποτίζουν οι μέρες
Η κίνησή μου, το άγχος μου κρέμουνται απ’ το βλέμμα σου.
Κούπα από αχούς και φυλακισμένα αστέρια.
Είμαι κουρασμένος... όλα τα φύλλα πέφτουν, πεθαίνουν.
Πέφτουν, πεθαίνουν τα πουλιά. Πέφτουν, πεθαίνουν οι ζωές.
Κουρασμένος, είμαι κουρασμένος. Έλα, πόθησέ με, δόνησέ με.
Ώ, φτωχή μου αυταπάτη, αναμμένη μου γιρλάντα!
Η αγωνία πέφτει, πεθαίνει. Πέφτει, πεθαίνει ο πόθος.
Πέφτουν, πεθαίνουν οι φλόγες στην ατέλειωτη νύχτα.

Καμίνι από φώτα, περιστέρι από ξανθή άργιλο,
απελευθέρωσέ με απ’ αυτή την νύχτα που μ’ ακολουθάει επίμονα
και μ’ εκμηδενίζει।

Βύθισέ με μεσ’ την φωληά του ίλιγγου και της θωπείας.
Πόθησέ με, κράτησέ με.
Η μέθη στην ανθισμένη σκιά των ματιών σου,
οι πτώσεις, οι θρίαμβοι, τα πηδήματα του πυρετού.
Αγάπε με, αγάπε με, αγάπε με.
Όρθιος σου το κραυγάζω! Θέλε με.
Σπάζω την φωνή μου φωνάζοντάς σε και κάνω κύκλους φωτιάς
Μεσ’ τη γεμάτη αστέρια και λαγωνικά νύχτα.
Σπάζω την φωνή μου και κραυγάζω. Γυναίκα αγάπα με, θέλε με.
Η φωνή μου καίει στους ανέμους, η φωνή μου πέφτει και πεθαίνει.

Κουρασμένος. Είμαι κατάκοπος. Φύγε. Απομακρύνσου. Σβύσου.
Μη φυλακίζεις το στέρφο κεφάλι μου μεσ’ τα χέρια σου.
Να μου διαβαίνουν στο μέτωπο τα μαστίγια του πάγου.
Να μαστιγώνεται η ανησυχία μου με τους ανέμους του Ατλαντικού.
Φύγε. Απομακρύνσου. Σβύσου Η ψυχή μου πρέπει να είναι μόνη.
Πρέπει να σταυρωθεί, να γίνει ψίχουλα, να στροβιλισθεί
ν' αναποδογυριστεί, να μολυνθεί μόνη,
ανοιχτή στην παλίρροια των θρήνων,
καθώς φλογίζεται στον κυκλώνα των ορμών,
ορθωμένη ανάμεσα στους λόφους και τα πουλιά,
να εκμηδενιστεί, να εξολοθρευτεί μοναχή εγκαταλειμμένη και απομόναχη
σαν ένας φάρος τρομάρας

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

η γλώσσα του σώματος (λαδοπαστέλ 38x45)

Εκεί περίμενες κι’ ούτε που σάλευες.
Ούτε την ώρα που σε πλησίασα
έκανες κάποια κίνηση έστω...
Με άδειο βλέμμα μόνο ανάδευες
το γύρω σύμπαν… κι’ εγώ στασίασα
όταν σου ψέλλισα άχρωμα «πες το».

Σχεδόν βρεχόσουνα μα δεν σε ένοιαζε…
άλλωστε ήταν σαν ν’ απουσίαζες
και η ομπρέλα σου σκοπό δεν είχε.
Πόση ώρα άραγε πάνω σου έσταζε
μα συ απέναντι κάπου εστίαζες
λες και το άπειρο τώρα προείχε.

Στεκόμουν δίπλα σου… δεν ξαναρώτησα
ποιο λόγο είχε αυτή η συνάντηση.
Ήτανε όμως σαν να μιλούσες
μ’ όλο το σώμα σου… κι’ εγώ σιώπησα…
Σάμπως τι νόημα θα’ χε μια απάντηση
λόγια ν’ αράδιαζε αν προσπαθούσες...

nameliart