Waves

Waves

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

πολυσύχναστη ερημιά (ελαιογραφία 45x38)



απόσπασμα από το διήγημα του Μιχάλη Γκανά
«Κυριακή βράδυ, δεν έχω πού να πάω» 

.............................

      Μπήκα στο πρώτο λεωφορείο και βρέθηκα στο κέντρο. Καθώς κατέβαινα, ακριβώς δίπλα έφευγε το τελευταίο λεωφορείο για τη Νέα Ιωνία, έτρεξα και το πρόλαβα χωρίς να σκεφτώ πώς θα γυρίσω από εκεί πέρα τέτοια ώρα.
      Δεν θα κατέβαινα στο τέρμα βέβαια, το είπα στον εισπράκτορα «Τρεις στάσεις πριν το τέρμα, παρακαλώ» όχι στο τέρμα, μένουν λίγοι πάντα στο τέλος και είναι πολύ κουρασμένοι, τα ισχνά φώτα τους δίνουν απόκοσμη όψη. Έρχεται μπροστά και ο εισπράκτορας, πιάνει συζήτηση με τον οδηγό για τα ρεπό και άλλα υπηρεσιακά, για τις αρρώστιες των παιδιών, γυναικολογικά κι’ επώδυνες επεμβάσεις, οι επιβάτες ακούν τα πάντα, θέλοντας και μη, φορτώνονται ξένες έγνοιες, γι’ αυτό δεν μιλάνε οι άνθρωποι στα λεωφορεία, στον ηλεκτρικό, στα ιατρεία, είναι σωτήριο.
      Βέβαια, αυτό δεν το καταλαβαίνουν όσοι ζουν ακόμη στα χωριά. Ήρθε ένας γέρος με τραγιάσκα τις προάλλες στον προθάλαμο του ιατρείου, ήμασταν καμιά δεκαριά και ξεφυλλίζαμε παλιά περιοδικά
      «Αυτά που λέτε…» πετάει σε μια στιγμή, κι όπως γυρίσαμε όλοι ξαφνιασμένοι «Τι» λέει, «μουγγοί θα κάτσουμε τόσοι νοματαίοι;». Η κόρη του, που τον είχε φέρει, ν’ ανοίξει η γη να την καταπιεί, εμείς χαμογελάσαμε κουνώντας διφορούμενα το κεφάλι.
      Μα τι να πούμε τώρα; Ακόμη και για τον καιρό να μιλήσουμε δεν θα συνεννοηθούμε. Εμείς, όταν λέμε «καλός καιρός» εννοούμε μόνο λιακάδες, υψηλές θερμοκρασίες, ακόμη και το χειμώνα, και καθόλου βροχή, γιατί λερώνει τ’ αυτοκίνητα, πλημμυρίζει τους δρόμους και τα υπόγεια, μας δυσκολεύει τη ζωή, ενώ αυτοί τη θέλουν τη βροχούλα τους, την αγαπάνε θα ’λεγα, γι’ αυτό κι’ έχουν ένα σωρό επίθετα ανάλογα με τη περίσταση, ψιχαλιστή, δαρτή, ποτιστική, σαν να ’ναι καμιά γυναίκα η βροχή, αλλά και πολλά ουσιαστικά όπως αγριοβροχή, αλλαξοβρόχι, ανεμοβροχή, απόβροχο, λιανοβρόχι, ψευτοβρόχι… Εμείς πάλι, βροχή, κωλοβροχή και τέρμα. Το θέλουν και το κρύο –κωλόκρυο, ψοφόκρυο εμείς- για να ψοφήσουν τα μικρόβια, θέλουν το χιόνι, τον αέρα, μόνο το χαλάζι νομίζω δεν το πάνε.
      Τι να τους πεις, τόσα χρόνια μετανάστες «στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές» χαμπάρι δεν πήρανε.
.............................
Από το βιβλίο
γυναικών μικρές και πολύ μικρές ιστορίες

Ο τίτλος του έργου είναι δανεισμένος
από το τραγούδι του Δήμου Μούτση (σε στίχους δικούς του) «γουόκμαν»

31 σχόλια:

  1. Οι ομπρέλες είναι ένα θέμα που αγαπώ ιδιαίτερα... πολύ μου αρέσει και αυτό!!
    Μπράβο κορίτσι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Mariela!
    Ναι, κι’ εγώ έχω μιά εμμονή με τις ομπρέλες.. Έχει φανεί άλλωστε...
    Σ’ ευχαριστώ πολύ! Καλό Κυριακάτικο ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο τίτλος και το θέμα του πίνακα πολύ επίκαιρα.
    Οσο για την βροχή, ε, ναι, οταν ζείς κοντά στην φύση μαθαίνεις να την ευγνομονείς γιατί βλέπεις την μαγεία της.
    Καλό σου ξημέρωμα Μελινάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. θα σου πω κάτι και αν θες πίστεψέ το.

    ουδόλως διάβασα το απόσπασμα από το διήγημα του Γκανά.

    ολοκληρωτικά με συνεπήραν οι ομπρέλες σου και η κυκλοφορούσα τυφλή μοναξιά του πλήθους...

    και μόνο κάτω από μία, "συστεγάζονται" άνθρωποι δυο... άραγε και αυτοί το ίδιο μόνοι νοιώθουν;

    θαυμάζω την ψυχή σου που τέτοιες ευαισθησίες έχει... και έτσι όμορφα και τρυφερά στον καμβά αποτυπώνει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βρέχει και βιαστικοί πηγαίνουνε προς τον σταθμό. Με τις ομπρέλες τους.
    Και η μέρα είναι μουντή και θλιμμένη.
    Κινητικότητα αλλά ζητώ να δοκιμάσεις και άλλους τρόπους.
    Ξέρω ότι θα τα πας καλά.
    Τόλμησε!
    Κι άσε την φαντασία να σου υποβάλλει εκείνο που θα μεταγλωττίζεις.
    Τα χρώματά σου τέλεια, λαμπρά!
    Μια θερμή καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Very beautiful painting with a very interesting title. I like it so much.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλημέρα Βασιλική!
    Δυστυχώς επίκαιρα και συνεχώς επικαιροποιούμενα...προς το χειρότερο πάντα...
    Και ναι, όταν ζεις στη φύση μαθαίνεις και εκτιμάς τις αλλαγές των εποχών,
    αλλά και στη πόλη δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε και να κατανοήσουμε πολλά,
    αρκεί να αντιστεκόμαστε στην διαρκώς και με ζήλο επιχειρούμενη λοβοτόμησή μας..
    Καλή μου φίλη σ’ ευχαριστώ! Εύχομαι μιά όμορφη Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Λύχνε μου,
    σε πιστεύω και άλλωστε...αυτά ακριβώς που περιγράφεις είναι που θέλω να πω... Κι’ εσύ σαν λύχνος που είσαι, ρίχνεις το φως σου πάνω στα ζωγραφισμένα λόγια μου και τα διαβάζεις πάντα...
    Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τη ζεστασιά στο σχόλιό σου!
    Να έχεις ένα όμορφο Κυριακάτικο απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στρατή,
    Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για την εμπιστοσύνη σου... Ξέρω, μ’ έχεις προτρέψει ξανά και το έχω κάπου μέσα μου αποτυπώσει.. Αλλά, όταν δεν με νικάει η παρόρμηση της στιγμής, είμαι ένας πολύ ντροπαλός και δισταχτικός άνθρωπος.. Για να πειστώ να «εκθέσω» απόπειρες έκφρασής μου δοκιμασμένες, σαν τη ζωγραφική, πέρασαν έτη πολλά...
    Όμως είναι πολύ σημαντικό να παίρνω ενθάρρυνση για άλλους τρόπους έκφρασης από σένα και...πού ξέρεις...ίσως κάποτε τολμήσω..
    Καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Lucia,
    I’ m happy to see you again! Thank you for your encouraging comment and I’ m really glad that you estimated the title!
    Have a nice Sunday afternoon!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μου πήρε πολλά χρόνια να βρω το θάρρος να δημοσιεύσω έστω και ένα ποίημα μου..
    Άσε που υπήρξε μια περίοδος 20 περίπου χρόνων που σταμάτησα να γράφω.
    Όμως το νερό μέσα μου έτρεχε..
    Απλά εγώ είχα κάνει ένα φράγμα που κάποια στιγμή έσπασε.
    Και γιατί στα λέω όλα αυτά; Για να τολμήσεις!
    Να εκφραστείς και αλλιώς και αλλιώς και αλλιώς..
    Όταν το κάνεις θα δεις ότι θα νιώθεις πολύ λυτρωμένη.
    Έτσι κι αλλιώς είσαι τυχερή που μπορείς να δεις αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι.
    Και που μπορείς να εκφραστείς με χρώμα και άποψη..
    Την καλημέρας μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πω πω Στρατή,
    τι θέμα ανοίγεις... Ζωγράφιζα και έγραφα (ναι έγραφα απλά ομοιοκατάληκτα στιχάκια) ως τα 22 μου περίπου... Ώσπου μπήκε στη ζωή μου για τα καλά ο «χαμογελαστός φιλόσοφος» (...και ξέρω ότι εδώ έρχομαι σε κάποια αντίφαση με προηγούμενο σχόλιό μου..) και, όχι μόνο με απορρόφησε ολοκληρωτικά, αλλά επέβαλε και τους όρους του στο πώς θα εκφράζομαι.. Σχεδόν «χτίστηκα» στο ομώνυμο «ίδρυμα», και σταμάτησα τα πάντα – με ένα μικρό διάλειμμα ζωγραφικής – για πολλά χρόνια, μέχρι να καταφέρω να ξαναρχίσω, μόνο με τη ζωγραφική πλέον, και με κόπο ομολογώ.. Βεβαίως, ο φιλόσοφος, παραμένει και...διεκδικεί...
    Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί, εκτός του κουράγιου, μου έδωσες και «χώρο» για εκμυστηρεύσεις...
    Καλημέρα ξανά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Όταν κάποια στιγμή διάβασα από τον Νίτσε το:
    " Όσο κακοκουρδισμένο κι αν είναι το όργανο "άνθρωπος" εγώ μπορώ να το κάνω να βγάλει γλυκιά μουσική!"
    Μαγεύτηκα!
    Και δεν είχα άδικο..
    Τώρα και με την απόσταση που μου δίνουν πια εκείνες οι αναγνώσεις, ξέρω ότι ήταν πολύ μεγάλος ποιητής, μα την αλήθεια!
    Καλημέρα και πάλι λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Είναι πραγματικά μαγικό! «Μα την αλήθεια».!!!.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ Στρατή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. έχεις το ταλέντο να εμψυχώνεις τα πράγματα
    είναι σαν να τους εμφυσάς την θαυματουργή πνοή της ζωής και να τα ανασταίνεις
    Οι φιγούρες απόμακρες μοναχικές τραβούν δικούς τους δρόμους ξεχωριστούς για να επαληθευτεί ο τίτλος
    "πολυσύχναστη ερημιά"..πόσοι δεν έχουμε νιώσει κάπως έτσι μέσα στην πολύβουη πόλη
    Αγαπώ πολύ κάθε σου έργο γιατί εκεί αποθηκεύεις μοναδικά την δύναμη της καρδιάς σου
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Μ'αρέσει πολύ που τα έργα σου έχουν την δική τους ξεχωριστή ταυτότητα , η θεματολογία , η τεχνική ακόμη και τα χρώματα που χρησιμοποιείς είναι πολύ ιδιαίτερα !!!
    Όσο αφορά τις υπέροχες ομπρέλες νομίζω έχουν γίνει σήμα κατατεθέν του έργου σου , άλλωστε δεν είναι τυχαία και η επιλογή της εικόνας στο προφίλ σου , σίγουρα όπως πολύ καλά φαίνεται σε εκφράζουν πολύ !!!
    Καλή νέα εβδομάδα και καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Εντάξει καλέ,
    στην βιασύνη μου παράβλεψα την αγάπη σου για τον Δημόκριτο..
    Καταλαβαίνω την αμηχανία που σε έφερα..
    Αλλά έμενα θα μου επιτρέψεις να αγαπώ κι αυτόν τον παράξενο παρεξηγημένο φιλόσοφο των ποιητικών στοχασμών..
    Τουλάχιστον σε μένα έδωσε σκέψη πέρα από τα γύρω μου ειδομένα.
    Όσο για τον αγαπημένο σου, πηγαίνω συχνά τα καλοκαίρια στην γενέτειρά του τα Άβδηρα για διακοπές..
    Κι όταν τριγυρνώ μες τα εγκαταλειμμένα αρχαία σκέφτομαι ότι εκεί βάδιζαν τα πόδια του και αναρωτιέμαι τι μπορεί να σκεφτόταν-
    Κοιτάζοντας τις νύχτες εκείνα τα μακρινά όμορφα άστρα..,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ελένη,
    μακάρι να το καταφέρνω πράγματι αυτό που λες! Μακάρι τα έργα μου να μην είναι απλές απεικονίσεις αλλά να μεταφέρουν ή, ακόμη καλύτερα, να γεννούν συναισθήματα..
    Εμψύχωση – μεγάλη – δίνει σ’ εμένα το σχόλιό σου και σε υπερευχαριστώ γι’ αυτό!
    Φιλιά καληνύχτας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Στέλιο,
    όλοι έχουμε ένα στίγμα στα έργα μας! Που τα ταυτοποιεί και κάνει αναγνωρίσιμο τον δημιουργό. Είναι ωραίο αυτό όταν το συνειδητοποιείς!
    Όσο για τις ομπρέλες, είναι ελκυστικό θέμα.. δεν είναι; Χρωματιστές, με περίπλοκη κατανομή φωτός και σκιάς - και επάνω τους και στο περιβάλλον...
    Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου και εύχομαι καλό ξεκίνημα της βδομάδας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Στρατή,
    Καμία αμηχανία! Κάθε άλλο! Τα σχόλιά σου με συγκίνησαν και με εμψύχωσαν πολύ!
    Όσο για τον Δημόκριτο...συγγνώμη, παρασύρομαι κάποιες φορές και τον παρα-ανακατεύω στις κουβέντες μου – φταίει η συνεχής και πολύχρονη...συναναστροφή...
    Ο Ηράκλειτος κι’ εμένα με γοητεύει! Και κατανοώ απολύτως – και αναγνωρίζω στη γραφή σου – την αγάπη σου γι’ αυτόν!
    Πάντως κι’ ο Δημόκριτος δεν ήταν και τόσο ρομαντικός... Κοίταζε τα αστέρια και σκεφτόταν...εξισώσεις... (...καλά – δεν ξαναμιλάω γι’ αυτόν...)
    Καλό βράδυ Στρατή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Στρατή,
    Επανέρχομαι συμπληρωματικά στα παραπάνω.. Τώρα διάβασα προσεχτικά το σχόλιό σου (κουβαλούσα λίγο τον απόηχο προηγούμενης κουβέντας περί φιλoσόφων)..
    Προφανώς, μιλάς για την αγάπη σου για τον Νίτσε! Γι' αυτό μου έγραψες για αμηχανία;; Καθόλου!! Ειδικά αυτό το σχόλιό σου, που αναφερόσουν στον Νίτσε, ήταν που με συγκίνησε περισσότερο! Εξ’ ου και η λιγόλογη απάντησή μου.. Λοιπόν, τον Νίτσε τον πρωτογνώρισα γύρω στα 35 μου.. Και με σημάδεψε (..κι’ ας μη το πολυμαρτυράω..) δεδομένου ότι διάνυα και μιά ιδιαίτερη περίοδο.. Ναι.. κι’ εγώ τον αγαπώ.. Δεν είναι δυνατό να μη τον αγαπήσει κανείς αν τον συναντήσει έστω και λίγο..
    Θα τα ξαναπούμε... Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. βρέχει ερημιά
    βρέχει σιωπή
    και με τόσους τριγύρω
    η σιωπή γίνεται θηριώδης
    και σε μουλιάζει όπως κι η βροχή
    μέχρι το κόκκαλο..

    και περπατάς βιαστικά
    να ξεφύγεις

    ο πίνακάς σου έχει μια μοναδική κίνηση
    αισθάνθηκα σα να ήμουν κι εγώ κάτω από μια ομπρέλα! να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Νομίζω κι εγώ ότι οι ομπρέλες είναι σήμα κατατεθέν της δουλειάς σου. Θέμα δύσκολο να συνταιριάξεις όλα μαζίτόσα. Καλή εβδομάδα Μελίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Silena
    η μοναξιά κάνει πράγματι εκκωφαντικό θόρυβο κάποιες φορές…
    Και πολύ συχνά, αυτό που θεωρούμε σαν αντίσταση στις επιθέσεις της, είναι το ίδιο απατηλό όπως η προφύλαξη που σου εξασφαλίζει μια λεπτοκαμωμένη ομπρέλα σε ένα ανεμοβρόχι..
    Να είσαι καλά κι’ εσύ Silena! Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Ντίνο,
    έχω ολοκληρώσει μέχρι στιγμής 4 έργα με ομπρέλες και λέω μάλλον πως φτάνει... Όπως θα συμβαίνει και σ’ εσένα φαντάζομαι, υπάρχουν περίοδοι που προσκολλούμαστε σχεδιαστικά σε κάτι, μέχρι να νιώσουμε ότι το τιθασεύσαμε.. Πάντως είναι αλήθεια ότι μου άρεσε όσο πάλευα μαζί τους.
    Καλή εβδομάδα και σε σένα Ντίνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Λοιπόν, θέλω να εξομολογηθώ κι εγώ κάτι... αυτό που σκέφτηκα κι ένιωσα αμέσως συμφωνεί με κείνο που έγραψε η Λύχνος... δεν είναι κακό το απόσπασμα από τον Γκανά... αλλά είχα αιχμαλωτιστεί από τη δημιουργία σου... δεν είναι μια ανέξοδη 'κολακεία' αυτή... τούτο μου συμβαίνει με όλες σου τις εργασίες... αυτή είναι η εξαιρετική δύναμη της τέχνης... σε αποσπά από οτιδήποτε σου συμβαίνει, γύρω σου και μέσα σου... και σε οδηγεί σε μια άλλη διάσταση... κάθε είσοδος στο 'σπίτι' σου και μια εμπειρία... την καλημέρα μου φίλη μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Νημερτή,
    το ηθικό μου αναπτερώνεται πάντα πολύ με τις επισκέψεις σου! Στο έχω ξαναπεί: Είναι σπουδαίο να ακούω από άνθρωπο με τις δικές σου προσλαμβάνουσες τόσο καλά λόγια για τις δημιουργίες μου! Παλεύει αέναα η καλλιτεχνική παρόρμηση μέσα μου να κερδίσει τον χρόνο της και τον χώρο της, και σχόλια σαν τα δικά σου δίνουν δύναμη στα όπλα της…
    Σ’ ευχαριστώ πολύ! Και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Πολυσύχναστη ερημιά! Ταιριάζει πολύ ι τίτλος σε αυτό το πολύ όμορφο έργο. Οι άνθρωποι κρυμμένοι κάτω από τις ομπρέλες τους προστατεύουν την ερημιά τους.
    Εξαιρετικό και το απόσπασμα του Μ. Γκανά η σκηνή με τον νησιώτη με τη τραγιάσκα πολύ γνώριμη όπως οι χαρακτηρισμοί για τη βροχούλα:)
    Καλό μήνα Μελίνα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Margo φίλη μου,
    καλώς σε! Αυτό το επεισόδιο με τον παππού με τη τραγιάσκα, ήταν κυρίως που μ’ έκανε να επιλέξω αυτό το απόσπασμα για συνοδεία του πίνακα. Όταν φαντάστηκα τη σκηνή, έβαλα τα γέλια. Μετά συνειδητοποίησα το πόσο έχουμε μεταλλαχθεί ως άνθρωποι της πόλης, που θεωρούμε αφύσικες τις πιο φυσιολογικές συμπεριφορές: την ανάγκη επικοινωνίας… και τότε έπαψε να μου φαίνεται αστείο..
    Σ’ ευχαριστώ Margo για τη επίσκεψη και το ωραίο σχόλιο!
    Καλό μήνα και σ’ εσένα – εμπνευστικό και δημιουργικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. οι πολύχρωμες ομπρέλες σου
    σαν ν' απορροφούν την βροχή
    Μιχάλη Γκανά...

    ειλικρινά...
    μέσα στο ζωγραφισμένο πλήθος ανθρώπων...
    έψαχνα να με βρώ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Καλησπέρα Δέσποινα!
    Οι πολύχρωμες ομπρέλες καμουφλάρουν και την ασπρόμαυρη μοναξιά..
    Και το πολύχρωμο πλήθος, την φαιο-γκρίζα πόλη.. Με βρήκες τελικά ανάμεσά του;
    Χάρηκα που βρήκα το σχόλιό σου!
    Καλή σου νύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή