Waves

Waves

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

βγες στο φως (ελαιογραφία 45x38)

Λέγεται γι’ αυτό το τραγούδι, ότι οι στίχοι του γράφτηκαν τον 17ο αιώνα από άγνωστο στην περιοχή Αbruzzo της κεντρικής – νότιας Ιταλίας, σε μία τοπική διάλεκτο που μιλούσαν τότε στην περιοχή
και είναι το μοιρολόι μιας γυναίκας που έχασε τον άνδρα της στη θάλασσα.
Το 1973 ο Νino Rota, συνθέτοντας τη μουσική για τη ταινία της Lina Wertmüller «μια ιστορία έρωτα και αναρχίας» (Film d’amore e d’anarchia) μελοποίησε αυτούς τους στίχους που ερμηνεύτηκαν, με ιδιαίτερη εκφραστικότητα, από την Anna Melato.


Η διάλεκτος του τραγουδιού, κάτι ανάμεσα σε Ναπολιτάνικα και Γενοβέζικα της εποχής, είναι δύσκολα αντιληπτή από τους σύγχρονους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτό οι ιταλικοί στίχοι κυκλοφορούν σε διάφορες εκδοχές, όχι εντελώς σύμφωνες, στο σύνολό τους, μεταξύ τους. Εδώ γίνεται μία απόπειρα ελεύθερης απόδοσης στα Ελληνικά, βασισμένης σε ένα συνδυασμό τέτοιων εκδοχών:

Βαλτοτόπια και σκοτεινή θάλασσα
Είσαι νεκρός κι’ εγώ τι θ’ απογίνω
Ξεπλέκω τα μαλλιά στο πρόσωπό μου
Θέλω να σκοτωθώ
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

Είμ’ ένα πρόβατο χαμένο
Ο κόσμος μ’ έχει εγκαταλείψει
Ο σκύλος με γαυγίζει
Αγριεμένος απ’ τη πείνα
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

Κάποτε είχα ένα καλύβι
Τώρα είμαι μόνη, ξεχασμένη
Δίχως σπίτι και κρεβάτι
Δίχως ψωμί και συντροφιά
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

41 σχόλια:

  1. τι να πρωτοπιάσω εδώ δεν ξέρω...

    το ανατριχιαστικό τραγούδι που άκουσα και διάβασα; τη φωνή που θα καταλάβαινα τον σπαραγμό της, ακόμα και αν τα λόγια του τραγουδιού δεν διάβαζα;

    ή την ελαιογραφία σου;

    το παράθυρο με τη σκοτεινιασμένη μορφή; που είναι ένα έργο μέσα στο έργο σου; ένας πίνακας ζωγραφικής είναι το παράθυρό σου!

    τη σκοτεινή, την κλειστή, ίσως, για πάντα πόρτα;

    τον τοίχο της φθοράς και της παραίτησης;

    ή την υποψία του βάλτου που ως την πόρτα έφθασε;

    η ζωγραφική σου, αγαπημένη μου, "θυσία" στον θρήνο της μουσικής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μελίνα, με τρέλανες μ'αυτή την ανάρτηση!!
    Λατρεύω τη φωνή της Anna Melato, με συνεπήρε
    η ταινία "ιστορία έρωτα κι αναρχίας" τότε που
    την είδα, και ο πίνακάς σου....με το ουρλιαχτό
    της ψυχής μου μοιάζει, της ψυχής που δε θέλει να ρημάξει από μοναξιά, από εγκατάλειψη, από αδιαφορία, ουρλιάζει γιατί είναι ζωντανή, γιατί θέλει να αγαπηθεί, θέλει να αγαπήσει θέλει...

    φιλιά καλή μου φίλη, με άφησες άφωνη
    σ' ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ατμόσφαιρα έντονης θλίψης !!!
    Κρατάω όμως την δυνατή προτροπή στον τίτλο της ανάρτησης , θέλω να ανοίξω την κλειστή πόρτα και να βγω στο φως σαν μια πράξη έκτακτης ανάγκης για επιβίωση . Σίγουρα το φως διαδέχεται και το πιο βαθύ σκοτάδι , καλή σου μέρα Μελίνα μου και καλή συνέχεια στο ωραίο και δημιουργικό ταξίδι σου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λύχνε,
    αυτό το τραγούδι, είναι κάτι πολύ περισσότερο από «ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι» για μένα…
    Βάζοντάς το εδώ, νιώθω σαν να κάνω κάτι…σαν «αποκαλυπτήρια» ψυχής..
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ευαισθησία με την οποία τα προσέγγισες!
    Καλή σου μέρα γλυκόφεγγε Λύχνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Silena,
    σε έναν άνθρωπο που αγαπάει τη μουσική, τη ποίηση και τη ζωγραφική όπως εσύ,
    δεν μπορεί παρά να αφήνουν τα αποτυπώματά τους ταινίες σαν την «ιστορία έρωτα κι αναρχίας» και ερμηνείες σαν της Anna Melato. Με συγκινεί πραγματικά το σχόλιό σου! Εγώ είμαι που πρέπει να σ’ ευχαριστώ!!
    Si – με αγάπη – Lena!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στέλιο,
    όταν ξεκίνησα τον πίνακα, στο νου μου είχα κάτι ολοκληρωτικά «αποσυρμένο» από τη ζωή… Στη πορεία ανακάλυψα, ότι αυτές οι ακούσιες, ανεξέλεγκτες μερικές φορές εσωτερικές παροτρύνσεις, με είχαν παρασύρει να ρίχνω φως και χρώμα στην έξοδο…
    Εξ’ ου και ο τίτλος…
    Ναι, κι’ εγώ το πιστεύω ότι «το φως διαδέχεται και το πιο βαθύ σκοτάδι».!.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όμορφοι οι δύσκολοι συνδυασμοί των χρωμάτων.
    Καλημέρα Μελίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η ελαιογραφία σου δένει αρμονικά με την μουσική και τους στίχους μια ατμόσφαιρα θλίψης και μοναξιάς σε αντιδιαστολή με τον τίτλο που δίνει ένα τόνο αισιοδοξίας
    Ο πίνακας μου "μίλησε" με έκανε συναισθανθώ τον θρήνο αυτής της γυναίκας μπροστά στο υπερφορτισμένο με πικρία παράθυρο
    Σε φιλώ Μελίνα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ξέρεις ότι είναι από τα αγαπημένα μου θέματα... ο τρόπος που το έχεις συνδυάσει με τον λόγο είναι εξαιρετικός και μου αρέσει ιδιαίτερα η ματιέρα στον τοίχο...
    Δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω, έχω πρόβλημα με τα ηχεία μου, που ελπίζω να λυθεί σύντομα...
    σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στοιχειωμένα σπίτια
    κίτρινα παράθυρα
    πολυσύχναστες πλατείες
    μονοπάτια ονείρων
    μοναξιασμένα δέντρα
    υγραμένα βαλτοτόπια
    σκοτεινές θάλασσες
    σκιές προσμονής
    κραυγή της ψυχής
    σου τραγουδώ
    Amara me…
    ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλημέρα Ντίνο!
    Σ’ ευχαριστώ! Είναι συνδυασμός γήινων με ψυχρά, πρακτικά συμπληρωματικών στο χρωματικό κύκλο – συνήθως βγάζει καλό αποτέλεσμα..
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ελένη,
    ..φαίνεται ένιωσα πως κάπου έπρεπε να το ισορροπήσω.. Και καλύτερα που δεν βγήκε εντελώς «βουτηγμένο» στη θλίψη… ..Θα είχα ανησυχήσει…
    ........................
    Όταν τα έργα μου «μιλάνε» στους ποιητές, είναι δικαίωση από τις πιο σπουδαίες!
    Πολλά ευχαριστώ αγαπημένη ποιήτρια! Φιλιά καλησπέρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μαριέλα,
    και βέβαια ξέρω ότι είναι από τα αγαπημένα σου θέματα! Κι’ αυτό με κάνει να χαίρομαι διπλά που σου άρεσε!!
    Όταν αποκατασταθούν τα ηχεία, δοκίμασε να ακούσεις το τραγούδι.. Νομίζω δίνει άλλη διάσταση στην ανάρτηση.
    Καλή σου μέρα - φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Velvet,
    σ’ ευχαριστώ!!
    πολύ μου άρεσε αυτό που έγραψες!
    Θα μπορούσε από μόνο του να συνοδεύει
    το έργο
    και το τραγούδι.. amara me…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλησπέρα Μελίνα! Έγινε πολύ ωραίος ο πίνακας! Μου αρέσουν πολύ τα χρώματα, όπως και το δέντρο και το γρασίδι που "δίνουν ζωή" σ' αυτό το παλιό σπίτι! Και η παρουσία του ανθρώπου απ' το παράθυρο, φυσικά! Θυμάμαι τότε που δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα και έλεγα από μέσα μου "τώρα πώς θα καταφέρει να ζωγραφίσει το δέντρο και το γρασίδι", απ' τη στιγμή που δεν έβρισκα χώρο να το εντάξω, κι όμως το έκανες και μάλιστα έτσι ακριβώς όπως το φανταζόμουνα και με το καλύτερο συνδυασμό χρωμάτων! Άρα δικαιολογημένα, την ώρα της "καλλιτεχνικής σου δημιουργίας", μου έλεγες να κρατήσω απόσταση ασφαλείας από το καβαλέτο σου και να μη το ακουμπήσω καθόλου, και εγώ,ξέροντας πως θα σε πειραξει, σου έλεγα ότι έχει πολύ ωραία υφή το χρώμα! Βέβαια, αφού κι εσύ με ήξερες, δε τα πίστευες φυσικά! Χεχε!
    Και πάλι μπράβο...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ωωωωω! Καλώς τον Μάρκο!!
    Επιτέλους! Μετά από τόσα “visits”, όπως λες κι’ εσύ σε άπταιστα Ελληνικά, αποφάσισες να αφήσεις σχόλιο! Και μάλιστα πολύ ωραίο!!!
    Θυμάσαι που μου έκανες πλάκα ότι θα ακουμπήσεις το νωπό χρώμα, ε; Δεν θα ήθελες βέβαια να θυμάσαι τι θα ακολουθούσε αν τελικά το είχες ακουμπήσει.. ή αν είχες πάρει σβάρνα το καβαλέτο μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα.. Μπορεί και να είχα γίνει «ανιψοκτόνος»…
    Θα τα πούμε συντόμως…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Εγώ όμως όπως πάντα θα είμαι κακό παιδί και θα σου ζητώ να φλερτάρεις λίγο με το φως!
    Το τραγούδι συναρπαστικό!
    Η ζωγραφιά απίστευτη!
    Αλλά άσε αυτό το σκαιό και βαρύ κλίμα που προσκολλάσαι ..
    Γκρέμισε για να χτίσεις!
    Επιμένω!
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Στρατή,
    κάνεις πολύ καλά και επιμένεις!..
    Καθόλου κακώς, ή «κακός».!.
    Το φως με ελκύει και με γοητεύει.. Παίζω λίγο κρυφτό μαζί του, αλλά αποζητώντας πάντα το «φλερτ» του..
    Σ’ ευχαριστώ γιατί – εκτός των άλλων – πυροδοτείς τους προβληματισμούς μου και τις ενδοσκοπήσεις μου..
    Καλό σου βράδυ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αγαπημένο τραγούδι. Δεν είχα διαβάσει όμως ποτέ τη μετάφρασή του. Ο πίνακάς σου πολύ όμορφος και δένει με το τραγούδι. Εγώ -αντίθετα από το Στρατή πιο πάνω- λατρεύω αυτή τη γλυκιά θλίψη που αποπνέουν τα έργα σου. Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Καλησπέρα ΙΖΑ!
    Αλήθεια... κι’ εγώ η ίδια δεν ξέρω γιατί τα έργα μου βγάζουν, σχεδόν πάντα, αυτή τη πνοή θλίψης.. Μάλλον γιατί δεν την βγάζουν άλλες μορφές έκφρασής μου.. Ίσως γιατί η θλίψη με ωθεί περισσότερο στη ζωγραφική, κάνοντάς με πιο εσωστρεφή.. Πάντως, ανεξάρτητα από το όποιο επιτυχές εικαστικό αποτέλεσμα στο θέμα «θλίψη», είναι μιά σοβαρή πρόκληση για μένα να προσπαθήσω να εκφράσω με χρώμα, το αντίθετό της.!
    ..Μου αρέσουν τα σχόλια που με βάζουν να «ψάχνομαι»..
    Σ’ ευχαριστώ πολύ! Φιλιά καληνύχτας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Βγές στο φώς!!!! Βγές και εσύ απο αυτή την κατάθλιψη και μελαγχολία γιατί θα κόψω φλέβες.
    Βγές να αντικρύσεις την όμορφη υφή του φωτός πάνω στον τοίχο και να αντικρύσεις το όμορφο δέντρο με τα πολύχρωμα χρώματα που ανθίζει και μεγαλώνει!!!
    Μήν σε τρομάζει η γη που ακόμα δεν έχει ανθίσει και είναι κατάμαυρη σαν την σκοτεινή θάλασσα.
    Προχώρα χωρίς αυτή την πένθιμη θλίψη που σώνει και καλά θέλουν να μας επιβάλλουν. Απορώ που πήγες και έβαλες ενα τόσο πένθιμο τραγούδι (μάλλον θρήνο). Δεν θέλουμε να κλάψουμε ούτε να πενθήσουμε, θέλουμε να αγωνιστούμε και να επιζήσουμε. Σου απλώνω το χέρι μου και θέλω , μα το θέλω τόσο πολύ να σου μεταφέρω αισιοδοξία και ελπίδα και να σου ρίξω φως πολύχρωμο μέσα στην παλέτα της καθημερινότητας. Ξεκόλλα γιατί θα πάθω ψυχικό κλονισμό και αντε μετά να συνέρθω :):)
    ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ ΜΕ ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!!!!
    Εμείς θα ζωντανέψουμε τα όνειρα οχι οι πεθαμένοι
    Υ.γ. Κάτι με ρώτησες σε προηγούμενη ανάρτηση θα σου στείλω προσωπικό e-mail.
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Βασιλική, να είσαι καλά!!!
    Μα το Θεό, με έκανες να γελάσω! Και πίστεψέ με: Γενικά γελάω πολύ και πηγαία!! Το μόνο που δεν βγάζω στη καθημερινή μου συμπεριφορά, είναι κατάθλιψη! Νεύρα, ναι! Πολλά! Κατάθλιψη όμως όχι... ..Αυτή κυρίως τη ζωγραφίζω..
    Όχι, μη! Προς Θεού! Μη κόβεις φλέβες!!! Ο στόχος δεν είναι να κάνω τους φίλους μου καταθλιπτικούς!!
    Λοιπόν.. Εντάξει.! Αρχίζω να πείθομαι! Θα κάνω ένα διάλειμμα (..άντε, όχι μικρό..) με πιο «χαρμόσυνες» αναρτήσεις (...να δω τώρα τι θα τους κάνω τόσους «καταθλιπτικούς» πίνακες... ...εντάξει – πλάκα κάνω..)
    Και ΠΡΟΦΑΝΩΣ «θέλουμε να αγωνιστούμε και να επιζήσουμε»!!! Μπορεί να «ξορκίζουμε» τρόπον-τινά τη στενοχώρια, έστω ζωγραφίζοντάς την, ή τραγουδώντας την, αλλά ποιός λέει ότι της παραδινόμαστε;;
    Σ’ ευχαριστώ – ειλικρινά δηλαδή – πάρα πολύ! Εισέπραξα πλήρως τη θετική σου ενέργεια! Να είσαι βέβαιη!!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. όταν
    ο ήχος και το χρώμα της θλίψης
    σφραγίσουν τα ζωντανά βλέφαρα σου
    αγγίζεις τη λέξη
    και βγαίνεις στο φως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. συγκλονισμός! προσκυνώ! από τις πιο δυνατές αναρτήσεις που με έχουν 'χτυπήσει' ποτέ... άλλο να γράψω δεν έχω... η βουτιά στο Υπέροχο διαρκεί ακόμη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Λοιπόν Μελίνα μου θα διαφωνήσω λίγο με τη φίλη μου τη Βασιλική και πόσο μου αρέσουν οι διαφωνίες;)
    Από πάντα ο πόνος που είναι ανθρώπινο συναίσθημα είχε σαν αποτέλεσμα να θέλει ο άνθρωπος να εκφραστεί και αν παρατηρήσουμε στην ιστορία τα έργα, μουσικά ή ζωγραφικά ή συγγραφικά, μας έχουν δώσει διαμάντια! Ο πόνος έχει ένταση και ταυτόχρονα την ελπίδα για τη χαρά που δικαιούται κάθε ψυχή. Άλλωστε μέσα από τον πόνο μαθαίνουμε την τέχνη της ευτυχίας.

    Αυτό το τραγούδι είναι από αυτά που λατρεύω και δεν γνώριζα τους στοίχους του. Πόσο πάθος και ένταση στη μουσική, στη φωνή... πόσο γλυκανάλατο θα ήταν αν μιλούσε για αγάπες και έρωτες και άλλα χαριτωμένα; Όχι πως δεν έχουν γραφτεί όμορφα τραγούδια για την αγάπη αλλά τα καλύτερα είναι αυτά που μιλάνε για τις λαβωματιές που αφήνουν στις καρδιές.

    Στο έργο σου μου αρέσει ο τρόπος που έχεις σκηνοθετήσει τη σκηνή θεατρική θα έλεγα είμαι σίγουρη πως η σιλουέτα που κρύβεται στο σκοτάδι θα βγει στο φως!

    Ξέφυγα πολύ; Συγνώμη για το σεντόνι:)
    Καλό σου ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Να συμπληρώσω ακόμη κάτι..
    Ο άνθρωπος που εκφράζεται μέσω της τέχνης βγάζει τον εαυτό του μέσα από αυτήν. Δεν ξέρω πόσο αληθινός θα ήταν αν δημιουργούσε όπως θα τον συμβούλευαν όσοι είναι έξω από αυτόν. Είναι σκέψεις που έκανα όταν ως μαθήτρια σύνθεσης μου ζήτησαν να γράφω πιο alegro χαρούμενα δηλαδή. Μα για να γράψω χαρούμενα θα έπρεπε να είμαι και χαρούμενη. Πώς να προσποιηθεί η ψυχή.. μπορεί?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Δέσποινα
    το φως γίνεται πιο λαμπρό
    όταν βγαίνεις από σκοτάδι
    κι’ ακόμη λαμπρότερο
    αν έχεις «αγγίξει τη λέξη»…
    Σ’ ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Νημερτή,
    ελπίζω αυτό το «χτύπημα» που λες,
    να ενεργοποίησε θετικές εσωτερικές δράσεις και αντιδράσεις…
    Η θλίψη είναι ένα πολύ «διφορούμενο» - ας πούμε - θέμα και λεπτεπίλεπτο...
    Το άγγιγμά του θέλει προσοχή και έχω πάντα αγωνία όταν κάνω σχετικές αναρτήσεις.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα πολύ καλά σου λόγια! Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Margo,
    Κι’ εγώ για να ζωγραφίσω, νιώθω να «εμπνέομαι» περισσότερο από ένα ερέθισμα θλίψης (κι’ ας μη με αφορά προσωπικά) παρά από ένα ερέθισμα χαράς.
    Μ’ αυτόν τον πίνακα καταπιάστηκα, επειδή με άγγιξε πολύ το συγκεκριμένο τραγούδι και μάλιστα, πριν καν ασχοληθώ με τους στίχους του. Η μουσική του και μόνο, μα και η εκτέλεσή του, με διαπέρασαν και ήθελα αυτό που μάζεψα μέσα μου να το βγάλω, μέσω κάποιας άλλης «σπονδής» στη τέχνη. Καταλύτης υπήρξε μία (ασπρόμαυρη μάλιστα) φωτογραφία που είχα δει σε μία έκθεση, με θέμα αντίστοιχο μ’ αυτό που ζωγράφισα.
    Η θλίψη ήταν η αφορμή, μα εγώ χαίρομαι ειλικρινά για όλη αυτή τη κουβέντα που κάναμε (και ίσως τη συνεχίσουμε) σχετικά με το δίδυμο πόνος-χαρά σαν πηγές έμπνευσης και εικαστικής έκφρασης. Το «σεντόνι» σου, όπως το είπες, μου άρεσε και δεν με κούρασε καθόλου! Όπως μου άρεσε και το σχόλιο της επιστροφής σου.!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα – τα καλά σου λόγια, τη προσέγγιση, την επικοινωνία!!
    Να είσαι καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Λοιπόν, πρώτα για τον πίνακα. Καλούτσικη προσπάθεια, αλλά: είναι πολύ επίπεδος. Ο τοίχος, το δέντρο, το παράθυρο, η πόρτα, όλα μοιάζουν επίπεδα χωρίς όγκο. Ειδικά το παράθυρο μοιάζει απλά με ζωγραφισμένο κάδρο. Η πόρτα, απλά ένα μπλε παραλληλόγραμμο. Το μόνο που κάπως είναι καλοφτιαγμένο είναι η πέτρα του τοίχου που έχει αποκαλυφθεί από τον πεσμένο σοβά.

    Για τα υπόλοιπα: ναι, ο πόνος είναι ανθρώπινο συναίσθημα, ναι να πονέσουμε και να θλιβούμε όταν υπάρχει λόγος, αλλά πάντα προχωράμε. Δεν είμαστε μαζοχιστές. Και Margo διαφωνώ, η ευτυχία δεν είναι τέχνη για να την μάθει κανείς. Την ευτυχία την ζεις. Κανένας πόνος δεν θα σε μάθει να γίνεσαι ευτυχισμένος. Ο πόνος φέρνει πόνο, μελαγχολία και κακομοιριά. Κι όποιος προσκολλάται εκεί μενει εκεί. Όποιος τα βλέπει από την καλή πλευρά τα πράγματα είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Και στην τελική, θέλουμε γύρω μας ανθρώπους χαρούμενους, που να μας ανεβάζουν, όχι να μας χαλάνε την μέρα με την κατήφεια τους και την συννεφιά.
    Α, και ξέρεις πολλούς που να έχουν στα σπίτια τους πίνακες μαύρους και καταθλιπτικούς; Δε νομίζω.

    Τους χεραιτισμούς μου σε όλους σας!

    Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Καλώς τον Γιώργο..
    Κατ’ αρχήν σ’ ευχαριστώ που βρήκες «κάπως καλοφτιαγμένο» τον πεσμένο σοβά! Τα υπόλοιπα θα τα πάρω υπ’ όψιν μου στην επόμενη προσπάθεια…
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Αγαπητέ Γιώργο ξέρεις πολλούς ανθρώπους που είναι πάντα σαν την καλή χαρά? Περνάμε περιόδους μελαγχολίας αλλά και περιόδους απέραντης ευτυχίας.
    Όταν πονάμε η τέχνη γίνεται διέξοδος και λύτρωση, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση όμως κανένας δεν μπορεί να πει σε κάποιον μη κάνεις αυτό ή κάνε εκείνο. Η ελευθερία δεν είναι δεδομένη σε κανέναν μας.. τουλάχιστον στις δημιουργίες μας ας είμαστε ο εαυτός μας. Και φυσικά αν ποτέ η Μελίνα αποφασίσει να πουλήσει τα έργα της πολύ απλά μην τα αγοράσεις:)

    Όσο για το πολύ επίπεδος.. μόνο ότι έχει βάθος και απόλυτη αληθοφάνεια είναι καλή τέχνη; Δηλαδή όλος ο εικοστός αιώνας και μέχρι σήμερα είναι κακή????? Και βέβαια είναι επίπεδος γιατί αυτό ήθελε να δώσει. Μας έχει αποδείξει από την μέχρι τώρα δουλειά της πως μπορεί όταν θέλει να δημιουργήσει επίπεδα.

    Η άποψη όλων μας είναι σεβαστή, αν συμφωνούμε καλώς, αν διαφωνούμε ακόμη καλύτερα.. η ζωή μας θα ήταν πολύ πεζή αν όλοι μας εκφραζόμασταν με τον ίδιο τρόπο και μας άρεσαν τα ίδια πράγματα.

    Καλό σου ξημέρωμα και χάρηκα που τα είπαμε:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Αγαπημένη φίλη Margo
    Σ’ ευχαριστώ για τη τοποθέτησή σου. Και επειδή με συγκίνησες ακόμη φορά με την τόσο θετική σου άποψη για τη ζωγραφική μου – σε ευχαριστώ δις!

    Σχετικά με το ενδιαφέρον θέμα που ανοίχτηκε με αφορμή αυτή την ανάρτηση:

    Προφανώς, στο πώς αντιλαμβάνεται κάποιος τη καλλιτεχνική έκφραση δεν υπάρχουν κανόνες. Είναι κάτι που κινείται κυρίως στη σφαίρα του υποκειμενικού, με ό,τι αυτό μπορεί να περιέχει: ιδιοσυγκρασία, ορμέμφυτα, στάση ζωής, βιώματα, γνώσεις...
    Η ιστορία έχει δείγματα σε όλο το φάσμα και αν περιοριστούμε σε 19ο και 20ο αιώνα, έχουμε από τα «image d’Epinal» έως τη Guernica του Picasso – δύο εντελώς διαφορετικές (έως αντιδιαμετρικές) αντιλήψεις, για το πώς εκφράζεται κάποιος εικαστικά σε δύσκολες συγκυρίες.
    Προσωπικά έχω θαυμάσει - ή και έχω ταυτιστεί ακόμη μαζί τους - έργα (εικαστικά, μουσικά, λογοτεχνικά, θεατρικά, ...) από όλο αυτό το φάσμα. Αυτά όμως στα οποία εισέπραξα κατάθεση ψυχής και ένιωσα να μου εντυπώνονται και να με σημαδεύουν, δεν είναι ακριβώς τα ανώδυνης θεματολογίας. Ίσως εκτός από έργα ερωτικού περιεχομένου, για τη πρόσληψη των οποίων υπεισέρχονται και πολλές άλλες παράμετροι...
    Αλλά βεβαίως υπερθεματίζω στο ότι όλες οι απόψεις είναι, όχι μόνο σεβαστές, αλλά και αναγκαίες!

    Χαιρετισμοί θερμοί σε όλους τους φίλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Μελίνα, σε ευχαριστώ για το καλοσώρισμα. Διακρίνω μια δυσαρέσκεια από μέρους σου σχετικά με το σχόλιό μου.
    Όπως καταλαβαίνεις έκανα καλοπροαίρετη κριτική. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να είναι τέλειος. Γηράσκω αει διδασκόμενος.
    Προσπάθησα να σου επισημάνω κάποιες λεπτομέρειες που έκρινα πως δεν κολλούσαν με αυτό που προσπαθούσες να δώσεις.
    (Το είπα από την σκοπιά ενός ανθρώπου που χρόνια είναι μες τα πράγματα και τον χώρο της τέχνης.)
    Αυτός δεν είναι ο σκοπός ενός blog? Να δείχνουμε τις δουλειές μας για να εντοπίζουμε τις τυχόν αδυναμίες μας; Να βλέπουμε αν
    αρέσουν στους άλλους; Εκτός φυσικά, αν κάποιος θέλει να περιστοιχίζεται μόνο από κόλακες.

    Margo, σίγουρα η τέχνη είναι προσωπική υπόθεση και το πώς την εκφράζει ο καθένας δικαίωμά του. Αν εμπνέεται από τον πόνο,
    κανένα πρόβλημα. Το θέμα είναι ότι μερικά άτομα κολλάνε στην μαυρίλα και δεν λένε να βγούνε. Και θλίβομαι να βλέπω γύρω μου
    τέτοιους ανθρώπους.
    Είπες ακόμα ότι αν η Μελίνα αποφασίσει να πουλήσει τους πίνακές της να μην τους αγοράσω. Έκανα την κριτική μου γιατί η Μελίνα
    έχει δυνατότητες αλλά πρέπει να τις αξιοποιήσει. Έτσι όπως είναι επί του παρόντος οι πίνακες δεν μπορούν να πουληθούν.
    Το λέω επειδή έχω πείρα πάνω σε αυτό.
    Ο συγκεκριμένος πίνακας είναι επίπεδος. Και τίποτα δεν μαρτυράει ότι σκοπός ήταν να φτιάξει κάτι επίπεδο που να αντικατοπτρίζει
    το συναίσθημα. Φαίνεται μια προσπάθεια να το αποδώσει ρεαλιστικά, και αυτό ακριβώς είπα ότι δεν πέτυχε. Δεν μοιάζει ούτε αφηρημένη
    τέχνη, κάτι ας πούμε από Γκουέρνικα, ούτε abstract. Αντίθετα, ο καινούργιος της πίνακας "άρρητοι έρωτες" πετυχαίνει αυτό το
    αφαιρετικό πολύ καλά. Και φυσικά, όπως έχεις καταλάβει, δεν ακυρώνω την τέχνη του 20ου αιώνα. Λυπάμαι αν αυτό κατάλαβες.
    Και Margo, ναι ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι. Υπάρχουν φυσικά οι άσχημες στιγμές, αλλά αυτές είναι μόνο στιγμές
    - έτσι όπως πρέπει να είναι και μόνο. Είναι θέμα του πώς βλέπεις το ποτήρι - μοισοάδειο ή μισογεμάτο.

    Μελίνα, από τις πρόσφατες αναρτήσεις σου ξεχωρίζω το "στο μάτι του κυκλώνα" (πολύ καλό κατά την γνώμη μου. Σου ταιριάζει το
    abstract. Να ασχοληθείς με αυτό περισσότερο.) Επίσης τα "λύπη", "μοναχικά περπατώντας", "ως εδώ" (όμορφο το φως του), "πολυσύχναστη
    ερημιά" (διακρίνω μια αγάπη προς τις ομπρέλες), και το "περισυλλογή".
    Το "χλωμά φώτα" ενώ έχει πολύ καλή ατμόσφαιρα η λάθος προοπτική του το χαλάει. Αν θέλεις ξαναπροσπάθησέ το.

    Συγνώμη αν έγινα κουραστικός και έκανα κατάχρηση του χρόνου σας.

    Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. habilis
    πράγματι.. κι’ ας μην ακούγεται..
    Σ’ ευχαριστώ για την επίσκεψη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Γιώργο,
    δεν με κουράζεις καθόλου! Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το σχόλιό σου και μου άρεσε που ήταν αναλυτικό. Ένα πρόβλημα που έχουν οι συζητήσεις μέσω blog, είναι ότι τα «λεγόμενα» οπουδήποτε από εμάς δεν συνοδεύονται από ήχο (τόνος, χροιά, ένταση, ύφος…). Έτσι, συμβαίνει συχνά, η ίδια φράση – διατυπωμένη μάλιστα και από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε – να γίνεται αντιληπτή με διάφορους τρόπους. Δεν θα το έλεγα ακριβώς «δυσαρέσκεια» αυτό που ένιωσα με το σχόλιό σου.. Μάλλον κάτι σαν αμηχανία ήταν, δεδομένου ότι ήταν η πρώτη φορά που σε υποδεχόμουν και δεν είχα διαμορφώσει κάποια «εικόνα» για σένα. Δεν ήμουν συνεπώς έτοιμη να αντιληφθώ ακριβώς το ύφος του σχολίου και επειδή με ξένισε κάπως, σαν ύφος νεοφερμένου, προτίμησα να δώσω μια λακωνική και διφορούμενη απάντηση. Υποθέτω ότι και η Margo, σαν παλιά και καλή φίλη του blog και σαν ευαίσθητος δέκτης στα καλλιτεχνικά ζητήματα – με βιωματική σχέση μαζί τους, κάπως παρόμοια πρέπει να ένιωσε, εξ’ ου και η απάντησή της.

    Σε διαβεβαιώνω πάντως ότι είμαι πολύ ανοιχτή και επιδεκτική στη – καλοπροαίρετη εννοείται – κριτική και όλα όσα λες τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα! Θα χαίρομαι ειλικρινά να σε υποδέχομαι στο χώρο μου και να διαβάζω τις παρατηρήσεις σου! Αυτά που λες σχετικά με μια διαφαινόμενη τάση στα αφαιρετικά, την έχω ακούσει και από άλλους που είναι μέσα στα πράγματα (συγκεκριμένα 2 ζωγράφους που για κάποια διαστήματα είχα μαθητεύσει δίπλα τους) και τη παίρνω σοβαρά υπ’ όψη μου. Είναι μέχρι να πάρω φόρα… Σιγά – σιγά…

    Θέλω να σ’ ευχαριστήσω, ειλικρινά, όχι μόνο για τις λεπτομερείς αναφορές σου σε έργα μου αλλά και για τον χρόνο που διέθεσες για να τα πούμε! Όχι μόνο υιοθετώ το ρητό «Γηράσκω αεί διδασκόμενος», αλλά το έχω και σαν μία από τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές μου, σε ό,τι κάνω! Γηράσκουμε που γηράσκουμε, τουλάχιστον ας συλλέγουμε σοφία!

    Σου εύχομαι καλή εβδομάδα και ελπίζω να τα λέμε συχνά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Θαυμάσιο έργο και όχι μόνο!
    Ένα φιλί ψυχής αφήνω στην πόρτα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Όλγα,
    Σ’ ευχαριστώ πολύ!!
    Και να ξέρεις ότι μου δίνουν πάντα χαρά οι επισκέψεις σου!
    Εύχομαι ξημέρωμα μιας όμορφης μέρας!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Λοιπόν, πρώτα για τον πίνακα. Η μια διάσταση κυριαρχεί. Ο τοίχος, το δέντρο, το παράθυρο, η πόρτα, όλα μοιάζουν επίπεδα χωρίς όγκο. Το παράθυρο ένα ζωγραφισμένο κάδρο που αντί να είναι κρεμασμένο στο σαλόνι, είναι στον εξωτερικό χώρο. Η απόλυτη εξωτερίκευση του συναισθήματος του καλλιτέχνη στον θεατή. Η πόρτα, ένα μπλε λιτό παραλληλόγραμμο. Η ψυχή αναγιγνώσκεται με γραμμές Θεοφιλικές, χωρίς διαστάσεις, χωρίς τεχνικές κουραστικές και φλύαρες. Το βάθος περιττό αφού ο καλλιτέχνης θέλει να δείξει τον πόνο που βγήκε να μας αποκαλύψει η φιγούρα του παραθύρου, η μάνα, η σύζυγος. Η ηρωίδα δεν μας δείχνει το εσωτερικό της απλά, η την ψυχή της τρισδιάστατη, αλλά την απογυμνώνει , την κάνει επίπεδη, την τραγικοποιεί στα μάτια μας. Ο καλοφτιαγμένος πεσμένος σοβάς με αφήνει αδιάφορο, όπως και η φκιασιδωμένη τέχνη.

    Για τα υπόλοιπα: ναι, ο πόνος είναι ανθρώπινο συναίσθημα, όταν δεν φωνάζει δεν μοιρολογεί, εξυψώνεται μέσα από τη σεμνότητά του. Την ευτυχία την ζεις, όπως ζεις και τη δυστυχία. Μόνο ο πόνος μπορεί να σε μάθει να γίνεις ευτυχισμένος. Η ευτυχία αντίθετα σε καθηλώνει χαμηλά, δεν σε αφήνει να ανέβεις σε άλλα επίπεδα υψηλότερα. Δεν υπάρχουν και περιθώρια. Μετά την ευτυχία τι; Ο πόνος μια φορά γεννιέται, δεν πολλαπλασιάζεται. Έρχεται και παρέρχεται, ανάλογα με τη δύναμη της ψυχής του καθενός. Όποιος τα βλέπει από την καλή πλευρά τα πράγματα μπορεί απλά να είναι αισιόδοξος, δεν σημαίνει ότι είναι και ευτυχισμένος. Και στην τελική, αν γύρω μας υπήρχαν άνθρωποι μόνο χαρούμενοι, θα ήταν τόσο πληκτικό που θα μελαγχολούσαμε ομαδικά.
    Οι άνθρωποι φτιάξανε στους αιώνες και μαύρους και καταθλιπτικούς πίνακες. Αλλοίμονο αν οι καλλιτέχνες δημιουργούσαν πάντα με κριτήριο την πρόθεση του θεατή να αναρτήσει τον πίνακα στο σαλόνι του με τους δερμάτινους καναπέδες και τα κηροπήγια. Αυτό θα ήταν θανάσιμη ευτυχία.

    To τραγούδι υπέροχο σε αγαστη αρμονία με τον πίνακα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Σκορπιέ,
    πρώτα να σ’ ευχαριστήσω πολύ για τη προσέγγισή σου στην ερμηνεία του πίνακα, ως προς την εσωτερικότητά του! Βέβαια πρέπει να πω ότι η αυθεντική έμπνευση δεν ήταν ακριβώς δική μου. Όπως γράφω και στη πρώτη μου απάντηση στη Margo παραπάνω, αφορμή για τη ζωγραφική έκφραση του συναισθήματος που συνέδεα μ’ αυτό το τραγούδι, υπήρξε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα δει σε μία έκθεση…πορτραίτων. Αυτό που προσέλαβα απ’ αυτή τη φωτογραφία, και πιστεύω ήταν διακριτό επάνω της, ήταν ακριβώς μια ηθελημένη από το φωτογράφο «επιπεδοποίηση» του θέματος. Δεν διακρινόταν βάθος πεδίου, σχεδόν ούτε στο παράθυρο, όπου σε ένα μαύρο και επίπεδο φόντο, αντίστοιχο μ’ αυτό της πόρτας, αχνόφεγγε ένα πρόσωπο. Για το χώρο μπροστά στο σπίτι, τη τρίτη διάσταση έπρεπε επίσης να την «μαντέψει» ο θεατής, από κάτι ξερά, πατημένα χόρτα και ένα κακόμοιρο απομεινάρι δέντρου. Η φωτογραφία με καθήλωσε! Εισέπραξα ακριβώς αυτά που περιγράφεις, τη συνέδεσα συναισθηματικά με το τραγούδι της Anna Melato και όλο αυτό, μόνο στη ζωγραφική μπορούσα να το καταθέσω… Δεν ξέρω αν τεχνικά το πέτυχα – ίσως πράγματι να του πήγαινε περισσότερη αφαίρεση.. Τα στοιχεία που το κάνουν ρεαλιστικό είναι κυρίως το δέντρο και η λεπτομέρεια του σοβά, αλλά εκεί ήταν που θέλησα να διαχωρίσω το «έξω» από το «μέσα», ρίχνοντας μάλιστα και ένα τόνο αισιοδοξίας με θερμά χρώματα και φωτισμούς..

    Σχετικά με τον πόνο και την ευτυχία, έγραψα ήδη κάτι σε προηγούμενους σχολιασμούς μου, αλλά ας πω κάποια πράγματα κι’ εδώ: για μένα η ευτυχία (και ας μου επιτραπεί η έκφραση) είναι πιο «ρηχή» από τον πόνο. Δεν μας βάζει να «ψαχνόμαστε», δεν αναμοχλεύει τον εσωτερικό μας κόσμο, αποκρίνεται στην πρωτογενή και μη ελεγχόμενη ανάγκη που έχουμε να επιβεβαιώνουμε ότι «όλα τα καλά μας οφείλονται», μας καθησυχάζει και μας «νανουρίζει γλυκά» μέσα σε μια αίσθηση μακαριότητας. Επί πλέον, μας κάνει κοινωνικά εξωστρεφείς: μιλάμε πολύ, γελάμε, αγγιζόμαστε…
    Ο πόνος όμως, διεισδύει στη ψυχή μας, τη ζουλάει, την στύβει, την στραγγίζει… και απ’ αυτό το στράγγισμα, συχνά βγαίνουν πυκνοί χυμοί καλλιτεχνικής έκφρασης, ποίησης, δημιουργίας…

    Πολλά, πάρα πολλά είπα… αν είχες την υπομονή να τα διαβάσεις, σ’ ευχαριστώ πολύ ακόμη μια φορά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή