Waves

Waves

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

το λιμανάκι (τέμπερα 35x25)

Άλλο ένα έργο από την εποχή που έλεγα πως «όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος»...

Κώστας Βάρναλης από τη συλλογή του
"Σκλάβοι Πολιορκημένοι"

Πρόλογος
Πάλι μεθυσμένος εἶσαι, δυόμιση ὥρα τῆς νυχτός.
Κι ἄν τά γονατά σου τρέμαν, ἐκρατιόσουνα στητός
μπρός στό κάθε τραπεζάκι. – «Γειά σου, Κωσταντή βαρβάτε!»

– Καλησπερούδια, ἀφεντικά, πῶς τά καλοπερνᾶτε;

Ἓνας σοῦ δινε ποτήρι κι ἄλλος σοῦ δινεν ἐλιά.
Ἔτσι πέρασες γραμμή τῆς γειτονιᾶς τά καπελιά.
Κι ἄν σέ πείραζε κανένας – ἄχ ἐκεῖνος ὁ Τριβέλας! –
ἔκανες πώς δέν ἔνοιωθες καί πάντα ἐγλυκογέλας.

Χτές καί σήμερα ἲδια κι ὅμοια, χρόνια μπρός, χρόνια μετά...
Ἡ ὕπαρξή σου σέ σκοτάδια ὅλο πηχτότερα βουτᾶ.
Τάχα ἡ θέλησή σου λίγη, τάχα ὁ πόνος σου μεγάλος;

Ἂχ, ποῦ σαι νιότη, πού δειχνες, πώς θά γινόμουν ἄλλος!

28 σχόλια:

  1. αυτό το δειλό "Μελίνα' κάτω - κάτω δεξιά με ξετρέλανε!

    αυτό πρέπει να είναι μεταγενέστερο της προηγούμενης αντίστοιχης ανάρτησης, γιατί το βλέπω να έχει κάνει βήματα πολλά. ή κάνω λάθος;

    το μόνο λαθάκι που βλέπω είναι στην προβλήτα...

    καλό απόγευμα αγαπημένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λύχνε αγαπημένε,
    θα βρεις όλες τις απαντήσεις που ζητάς στο επόμενο σχόλιο,
    που ενώ ετοιμαζόμουν να το βάλω στην υποδοχή,
    έχασα τη σύνδεση!
    Επανερχόμενη βρήκα τα ωραία σου λόγια να με περιμένουν!
    Σε φιλώ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητοί φίλοι,
    μιας και το «τότε κάτω απ’ την Ακρόπολη» άρεσε στους φίλους του ιστολογίου, αποφάσισα να αναρτήσω και το «λιμανάκι», έργο της ίδιας περιόδου (δεκαετία 80), με τον νεανικό του «πρωτογονισμό» κι’ αυτό και με τις αδυναμίες του, αλλά κι’ αυτό δουλεμένο με πολλή αγάπη και αρκετή «αθωότητα» κρυμμένη μέσα στην ανυπακοή του σε ζωγραφικούς κανόνες..
    Βεβαίως, πρέπει να πω, ότι το «όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος» εκείνη την εποχή επαναλαμβανόταν κυρίως από αδράνεια (..και από ένα παραμένον πείσμα..), μιάς και είχα ήδη μεγαλώσει αρκετά, όσο τουλάχιστον χρειαζόταν ώστε να έχω χαράξει τη σπουδαστική μου πορεία, μια πορεία η οποία ωστόσο δεν περνούσε μέσα από κάποια Σχολή Καλλών Τεχνών..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λύχνε,
    ...αυτή η συνεχής διακοπή της σύνδεσης σήμερα με αγχώνει και κάνω βιαστικές κινήσεις..
    ξαναγυρίζω για να σου πω ότι ναι, σωστά μάντεψες, είναι το αμέσως μετά (εντελώς αμέσως όμως γιατί ζωγράφιζα συνεχώς) από το "κάτω απ' την Ακρόπολη".. Καθόλου λάθος δεν κάνεις και χαίρομαι που με¨"παρακολουθείς" σωστά!
    Όσο για τη προβλήτα... ευτυχώς που γέρνει ανάποδα απ' το λιμάνι, γιατί αλλιώς όλοι, μεθυσμένοι και μη, δεν θα τη γλύτωναν τη βουτιά...
    Φιλιά ξανά - Καλό απόγευμα Κυριακής!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μελίνα μου, πόσο νοσταλγία βγάζει αυτός ο πίνακας! πολύ όμορφο με πηγαίο ρομαντισμό, το ταλέντο είναι φανερό.
    Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ...τώρα που συλλογίζομαι
    τα ταξίδια της ψυχής μου
    και προσπαθώ να περισώσω αναμνήσεις
    ίσως οι περισσότερες
    να υπάρχουν ζωντανές μες τα ταξίδια του νου
    που 'φτιαξα καθισμένη
    στην προβλήτα ενός λιμανιού
    φτιάχνοντας ταξίδια
    σε άπειρα χρώματα και μουσικές
    εκεί που όλες οι μαργαρίτες μου
    υπήρξαν μέχρι το άπειρο γαλάζιες
    σαν θάλασσα
    σαν ουρανός
    μεθυσμένες με άρωμα
    γιασεμί!

    όμορφες καλησπέρες!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μελίνα μου είναι συγκινητικό για τον ζωγράφο να ανατρέχει στο ξεκίνημά του και να βλέπει με άλλο μάτι τα πρώτα του έργα, που βγάζουν αγάπη, αθωότητα και ανυπακοή στους ζωγραφικούς κανόνες, όπως λες. Και να σου πω κάτι ακόμη, πολλές φορές αυτά τα έργα εκτιμούνται περισσότερο. Το λέω από πείρα. Φιλιά για καλή εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Θα ήταν καλά να σε έβγαζε ο δρόμος σου στη καλών τεχνών, δεν λέω καλύτερα, ποιος ξέρει τι είναι πιο καλό, καλύτερα από εσένα Μελίνα μου;
    Πολύ όμορφο στ' αλήθεια και επειδή έχει προηγηθεί όλος αυτός ο χαλασμός στην Ιαπωνία, κάπως σαν να καταλάγιασε την ένταση η ηρεμία στο λιμανάκι σου.
    Καλή βδομάδα να έχουμε!
    Σε φιλώ πολύ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Silena
    για μένα η αξία αυτού του πίνακα βρίσκεται ακριβώς στον αυθορμητισμό που υπάρχει μέσα του.. γι’ αυτό βγάζει κάτι αληθινό, πηγαίο όπως λες.. βγάζει συναίσθημα!
    Φιλιά και καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δέσποινα,
    σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, ποιος δεν έχει ρεμβάσει, ονειρευτεί, ερωτευτεί,
    με θέα τα ψαροκάικα, και ίσως κάποια αντικρινά υψώματα,
    σε κάποιο από τα πολλά υπέροχα λιμανάκια της;
    Και τί πλημμύρα από συναισθήματα.;!;
    Το περιγράφεις εσύ πολύ όμορφα στο σχόλιό σου!!
    Να έχεις μια καλή βδομάδα!! Σε φιλώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ντίνο,
    ακριβώς όπως τα λες είναι! Ποτέ δεν μπόρεσα να ζωγραφίσω ξανά όπως τότε.. Και δεν μιλάω για τη τεχνική.. ίσως έχει τη μικρότερη σημασία σ’ αυτό που θα βγάλει ο πίνακας σαν τελικό αποτέλεσμα. Μιλάω για την αφοσίωση που είχα, για τον συνεπαρμό, για το ότι ξεχνούσα να δω το ρολόι.. Τώρα, πώς εισβάλει τόσο άγχος σ’ αυτή τη τελετουργία; Γιατί όταν ζωγραφίζω το μυαλό μου τρέχει σε τόσα άσχετα.;..
    Η ερώτηση είναι βεβαίως ρητορική…
    Ναι, υπάρχει αληθινή ψυχή μέσα σ’ αυτά τα έργα Ντίνο!
    Φιλιά κι’ από μένα και καλή εβδομάδα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Margo μου,
    μήπως κι’ εγώ ξέρω ποιο θα ήταν το καλύτερο; Τουλάχιστον, λέω ευτυχώς που και αυτό που τελικά ακολούθησα, ήταν γύρω από κάτι που επίσης αγαπούσα.. Μπορεί στην εργασιακή μου ζωή να έχω συλλέξει (όπως οι περισσότεροι άλλωστε) πολλές πίκρες και απογοητεύσεις, αλλά το αντικείμενο το ίδιο είναι το μόνο που δεν φταίει…
    Για την Ιαπωνία, είναι τεράστιο το σοκ για όλους… Τί να πει κανείς.;..
    Τουλάχιστον, ας συνειδητοποιούμε το πόσο ευτελές «μέγεθος» είμαστε σαν άνθρωποι.. Και να ιεραρχούμε από την αρχή τις αξίες μας.!..
    Καλή σου εβδομάδα και πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Θα ήθελα να είχα γνωρίσει εκείνη την μικρή Μελίνα την ώρα που έφτιαχνε τούτο το «Λιμανάκι» Θα ήθελα να έβλεπα στα μάτια της τι ονειρευόταν τότε. Τα χεράκια της να πιάνουν το πινέλο. Είναι πολύ συγκινητικό που βλέπουμε τις ρίζες του ταλέντου σου. Είναι πολύ ανακουφιστικό να βλέπουμε ότι δεν το εγκατέλειψες.
    Δεν έχω το δικαίωμα να σχολιάσω το ποίημα του μεγάλου αυτού. Απλώς να το διαβάσω και να το διαβάσω ξανά.
    Καλό σου βράδυ μικρή Μελίνα και καλό σου βράδυ πιο μεγάλη πια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Χριστόφορε,
    με συγκινείς!!.. Εκείνη η μικρή Μελίνα ήταν πολύ ονειροπόλα και πίστευε πολύ στην ευόδωση των ονείρων της... τόσο, που να παλεύει συνεχώς - και με πείσμα - να ισορροπήσει πατώντας σε 2 βάρκες: με το ένα πόδι στη μία (ζωγραφική) και με το άλλο πόδι στην άλλη (μαθηματικά & φυσική).. ..χώρια όλα τ’ αλλα που φόρτωνε σ’ αυτές τις ντελικάτες βαρκούλες (π.χ. έρωτες κλπ..) ... Δεν είναι και η ευσταθέστερη ισορροπία... Αλλά το να ονειρεύεσαι με πίστη, σε κάνει καλό..ακροβάτη.. Και να σου πω ένα μυστικό; Συνεχίζω να ονειρεύομαι...ακροβατώντας...
    Όσο για τον Βάρναλη, από τις πιο εύστοχες πένες που έχω συναντήσει!!!
    Σ’ ευχαριστώ για το πολύ γλυκό σου σχόλιο και σε καληνυχτίζω χαμογελώντας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Η Ναμελι

    Ήταν κάποτε ένα κοριτσάκι
    και της άρεσε η ζουγραφική
    κι έλεγε όταν μεγαλώσω
    θα γίνω η ζωγράφος Ναμελι

    Ήταν πεισματάρα κι ονειροπόλα
    το ίδιο αγαπούσε την αριθμητική
    αντί για σανδάλια φορούσε βαρκούλες
    και προσπαθούσε να ισορροπιστεί

    Πέρασαν οι μέρες και ήρθαν χρόνια
    μα στην καρδιά της πάντα είχε κρυφή
    την πρώτη αγάπη της ζωής της
    κι ότι στον κόσμο είχε ονειρευτεί

    -

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Καλημέρα Μελίνα μου , μπορώ να σε καταλάβω απόλυτα αφού και εμένα η σχέση μου με την ζωγραφική είναι παρόμοια με την δική σου . Κατάλαβα όμως , έστω και αργά , ότι οι πρώτες μας αγάπες όπως και τα πρώτα μας όνειρα ποτέ δεν ξεπερνιούνται και πάντα θα επιστρέφουμε σε αυτό το όμορφο λιμανάκι των νεανικών μας χρόνων όπου η κάθε βάρκα ήταν και ένα όνειρο για ένα μακρινό ταξίδι . Σου εύχομαι ολόψυχα πάντα να ζωγραφίζεις τόσο όμορφα και ποτέ να μην αφήσεις το όνειρο να σβήσει !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Λοιπόν Velvet,
    έχει αρχίσει να μου αρέσει πολύ αυτό το «Ναμελί»…
    Ίσως το υιοθετήσω…
    Δεδομένου μάλιστα ότι οι Μελίνες έχουμε παραπληθύνει.. Βλέπεις τότε που άρχισα να υπογράφω ως ζωγράφος (..πολύ πριν το «λιμανάκι»..) ήμουν η μόνη Μελίνα σ’ όλο το σχολείο.. τι λέω; ..σ’ όλα τα σχολεία της ευρύτερης περιοχής…
    Καλά.. φοβερό το ποιηματάκι!..
    Οι επισκέψεις σου μου φτιάχνουν το κέφι Velvet!.. Καλό υπόλοιπο εβδομάδας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Στέλιο,
    το ξέρω ότι με καταλαβαίνεις! Η αίσθηση «συγγενών» βίων, είναι ακριβώς αυτό που με κάνει να μοιράζομαι μαζί σας αυτά τα (..ας πούμε..) «προσωπικά δεδομένα»… Οι πορείες όλων μας, φαντάζομαι, συγκλίνουν σε αρκετά σημεία και είναι ωραίο το συναίσθημα της συνύπαρξης, έστω και διαδικτυακής…
    Ω ναι.. πάντα φιλόξενο το λιμανάκι των νεανικών αναμνήσεων...
    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου και στις ανταποδίδω από καρδιάς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ε ναι,
    Τώρα θα πω ότι αυτές οι εμπνεύσεις σου, οι παρελθοντικές, είναι πολύ δυνατά ορυχεία που μέσα τους αναγνωρίζω ψήγματα χρυσού..
    Και νομίζω η συνέχειά τους είναι ορατή στις τωρινές αναζητήσεις σου και χρωματίζει με τον τρόπο που σε γύμνασαν τα νιάτα σου..
    Α πόσα οφείλουμε στην τόλμη της νεότητάς μας!
    Τι όμορφα που στερεώνονται στα μάτια μου τα σπίτια σου και τα πλοιάρια!
    Και ο Βάρναλης γενναία που στιχουργεί και ωραία που με μαγνητίζει!
    Τα υπόλοιπα λόγια είναι περιττά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Στρατή,
    τα λόγια δεν είναι ποτέ περιττά από έναν ποιητή!...
    Αχ, τα ορυχεία μου του παρελθόντος.. Όλη μου τη ζωή τη περνάω σκάβοντας..
    Και πόσο θέλω να πιστεύω ότι με περιμένουν θησαυροί
    που ούτε τους φαντάζομαι ακόμη..

    Κι’ επειδή μου άρεσε πολύ η παρομοίωση των εμπνεύσεων με ορυχεία,
    Σου αφιερώνω αυτό το απόσπασμα από το τραγούδι του Neil Young:

    I want to live / I want to give
    I’ve been a miner / For a heart of gold
    It’s these expressions / I never give
    That keep me searching / For a heart of gold
    And I’m getting old
    Keeps me searching / For a heart of gold
    And I’m getting old

    Από καρδιάς…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ἂχ, ποῦ σαι νιότη, πού δειχνες, πώς θά γινόμουν ἄλλος!

    Εσύ όμως τα κατάφερες.. (έλα άσε τις γκρίνιες.. :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Mελινάκι μου,οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό κοιτώντας το λιμανάκι σου, είναι ντελικάτο...εύθραυστο...όμορφο..!
    Είναι σαν να το ζωγράφισες με μετάξι!
    Αχ,είναι κι αυτό...που με συνοδεύει χρόνια...
    Ἂχ, ποῦ σαι νιότη, πού δειχνες, πώς θά γινόμουν ἄλλος!
    Καλημέρα γλυκιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Γιώργο…
    Δηλαδή με αποκαλείς γκρινιάρα.;.. Αλλά… «επιτυχημένη γκρινιάρα».!..
    Είναι μάλλον το ανάλογο του «ευγενέστατος παραβάτης»...
    Εντάξει, το έσωσες.. Και μου ανεβάζεις και το ηθικό!!
    Και το νου σου… Φύλακα σκύλο δεν έχει ακόμη το blog, αλλά εκείνος ο γκρίζος γάτος δεν αστειεύεται… Εκτός αν κατάφερες να τον εξημερώσεις και έχει γίνει σαν τον Φιντέλ…
    Πολύ καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Όλγα..
    έχεις καρδιά από μετάξι γι’ αυτό πλησίασες τόσο τρυφερά το λιμανάκι μου!
    Όσο για την επωδό του ποιήματος… Είναι αυτή η δύναμη της ποίησης, που όταν τη διαβάζουμε, έχουμε τόσο συχνά και έντονα την αίσθηση: «σαν να έχει γραφτεί για μένα»..
    Αλλά ξέρω καλά ότι και συ δεν σταματάς να ονειρεύεσαι και να χτίζεις το μέλλον,
    όπως τότε που ήσουν κοριτσάκι ΚΑΙ στα ημερολόγια.. Γιατί κατά τ’ άλλα είσαι ακόμη! Και μάλιστα πολύ-πολύ σοφότερο!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. όμορφο το λιμανάκι σου
    με την αύρα του μαΐστρου
    στην επιφάνεια του τοπίου
    αναπολήσεις της καρδιάς
    και του νου σε περασμένα
    χρόνια εκεί που αντιβουίζει
    η νιότη και η εμβάπτιση
    της φαντασίας ανασαίνει
    Μια ομορφιά όλα Μελίνα μου
    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Ελένη μου,
    νομίζω πως αν μαζέψω μαζί, όλα σου τα σχόλια,
    φτιάχνω μία υπέροχη ποιητική ανθολογία!..
    Με σκλάβωσε αυτό το:
    «…εκεί που αντιβουίζει
    η νιότη και η εμβάπτιση
    της φαντασίας ανασαίνει»
    Χαίρομαι πολύ που πέρασε από το λιμανάκι μου,
    η δική σου αύρα.. η ποιητική!
    Φιλιά πολλά, και να είσαι πάντα καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Καλημέρα Μελίνα

    Τότε, είχα αντιληφθεί ότι η σιωπή και η συμπεριφορά σου -που θύμιζε περισσότερο αποσυνάγωγο-, έκρυβε τεράστιες εκτάσεις εσωτερικού βίου.
    Οι ζωγραφιές σου σε μαρτυρούσαν, κι ένα σύννεφο ονείρου που πλανιόταν στο βλέμμα σου μονίμως.
    Ως εκεί όμως
    και να που ήρθε η μέρα για την ... αποκάλυψη

    Κάνε έναν κόπο και μπες στα:

    http://www.anteportass.blogspot.com

    Θα βρεις τα blog των σπουδαστών μου σε link κατ έτος

    Πολύ χάρηκα που συνάντησα το blog σου (τις αγωνίες σου και το ονείρεμά σου εννοώ)

    Υγεία νά χεις !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Δάσκαλε,
    περιττό, νομίζω, να πω πόσο χάρηκα και πόσο συγκινήθηκα, όταν βρήκα το σχόλιό σου!! Η έκπληξη, δεν ήταν τόση, γιατί κάπου περίμενα τη στιγμή που θα με ανακάλυπτες.. Και ιδού!
    Επίσης, περιττό να πω ότι θυμάμαι συνεχώς (και αναφέρω ενίοτε) προτροπές σου, συμβουλές, παρατηρήσεις.. Και ίσως τώρα, μετά από κάποια χρόνια, τις ενσωματώνω πιο ουσιαστικά.!..
    Σεργιάνισα στο blog των σπουδαστών (και θα το ξανακάνω – και θα το κάνω συχνά) και αναπόλησα εποχές και χρώματα..

    Θα χαίρομαι πολύ να ανακαλύπτω περάσματά σου από εδώ! Και βέβαια, να διαβάζω τις παρατηρήσεις σου!

    Σε υπέρ-ευχαριστώ και εύχομαι από καρδιάς καλή εβδομάδα και πολλές καλές εμπνεύσεις και δημιουργίες!!

    Υ.Γ. Να σου εκμυστηρευτώ και κάτι, έτσι, χαμηλόφωνα; Κατά βάθος, κάπως, κάπου, παραμένω «αποσυνάγωγο»…

    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή