Waves

Waves

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Ελλάδα – καλοκαίρι 2011 (ξηρά παστέλ 34x24)

…ξεπουλάμε...
.......................................................................

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων˙
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε˙ κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας˙ κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται˙
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει˙
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (Τρώες)

34 σχόλια:

  1. Μελίνα μου

    με έχει γοητεύσει αυτος ο αντάρτης στίχος:

    Ραψωδός Φιλόλογος - Ακρωτηριασμένος Αχιλλέας

    τον καταθετω δίπλα στα χρώματα που δανείστηκε η σκέψη σου από την εκτυφλωτική Ελλάδα μας... που οσα κι αν της τύχουν την ΑρχαιοΕλληνική Ομορφιά της Δύσκολα την Χάνει!...

    Εγκλωβισμένος σε μια προσωπική ιδιότυπη προσωπική μαρμότα
    Δαμάζω τον εαυτό μου και πάλι στα μισοσκόταδα
    ξένος ευάλωτος γυμνός κι εκτεθιμένος
    άλλος ένας Αχιλλέας ακρωτηριασμένος
    Μετάφρασέ το, κάνε την ετυμολογία
    Δεν θέλω άλλη μία οδηγία γι' άλλη μια Ωγυγία
    από το δέρμα ως το τέρμα κόβω την προσωπική μου Αχίλλειο πτέρνα
    να μην έχω πια καμία αδυναμία
    έτσι ώστε να νιώσω λίγο άτρωτος και πάλι
    Νιώστε. Ξέρω πως η ζωή έχει γνώμη άλλη.
    σαν της λερναίας ύδρας το κεφάλι
    για κάθε πτέρνα που κόβω μια κι άλλη μια νέα θα ξεπροβάλλει, μα χαλάλι
    άσε με να τις πριονίσω
    γιατί αν φοβάμαι πως θα μαι πληγώσεις πως να σ'αγαπήσω;
    τις παλιές αδυναμίες αφήνω πίσω
    κι είστε όλοι καλεσμένοι να με κάνετε καινούριες να αποκτήσω

    Κι αφού τον φόβο θέλει να νικήσει
    πρέπει τον εαυτό του να αντιμετωπίσει
    δεν περιμένει πια να έρθει η αυγή
    σηκώνει μόνος του τον ήλιο να βγει για να φωτίσει
    Αδυναμίες έχει πριονίσει
    δεν φοβάται πια ότι και να προκύψει
    κουτσαίνει μα πατά και πάλι στη γη
    κι αναζητά κάθε παλιά του πληγή για να τη σβήσει

    Βρίσκω όσα κι αν χρειάζομαι ερεθίσματα, βγάζω τα πορίσματα
    ακρωτηριάζομαι και απορείς
    με τα όσα γράφω είναι τα στερνά μου χαιρετίσματα
    στον πόνο που από πάνω μου φεύγει με τα ρινίσματα του σώματος
    Βασιλεύω στους τυφλούς αόματος
    μέχρι να βρω το φως στο σκοτάδι κάθε βιώματος
    με κέρματα λίγα στην τσέπη για το ταξίδι με τα τέλματα
    και γύρω μόνο αίματα από πέλματα που κόπηκαν
    για τις συγνώμες που δεν ειπώθηκαν
    για ανθρώπους που δεν δόθηκαν
    δάκρυα που δεν ειδώθηκαν στην κόρη
    ο Αχιλλέας πέταξε το δόρυ και κουτσαίνοντας πορεύτηκε για κάποιο ανηφόρι
    μόνοι..εγώ η αχίλλειος πτέρνα, το πριόνι
    το σώμα από την αιμοραγία να κρυώνει
    ο φόβος που ακρωτηρίασα να με λυτρώνει
    κι ένας νέος που δειλά-δειλά φυτρώνει (φυτρώνει)


    Σε φιλώ γλυκά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. και το κλιπάκι.....

    φιλιά ξανα....
    {δε χανω ευκαιρία!!!!}

    ;-))))))

    http://www.youtube.com/watch?v=Js4Eq5-koHQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι έκανες τώρα! Τι έκανες! Πάντρεψες το καλοκαίρι με τον μεγάλο Καβάφη. Και τι παράξενο! Πόσο ταιριάζει. Ίσως γιατί και η εποχή που διανύουμε ταιριάζει. Ο τελευταίος στίχος θυμίζει πολύ το σήμερα.
    "Όμως η πτώσης είναι βεβαία..."
    Με ξαφνιάζει και η τέχνη με την οποία δημιούργησες τις "ρίγες" των στη φλούδα, την κατακκόκινη σάρκα του που σε κάνει να θέλεις να διευρύνεις το άνοιγμα και να ξεδιψάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μελίνα
    πήγα να μπω στην σελίδα σου και είδα εδώ δύο άσπονδους φίλους μου:
    Τον Χριστόφορα και την Κάκια..
    Δαίμονες που παντού με κυνηγούν..
    Λοιπόν..
    Ας έίμαστε λιγάκι αισιόδοξοι και θα υπερσκελίσω τον Καβάφη..
    ας ελπίσουμε ότι πάλι θα τα καταφέρουμε..
    και αν είμαστε τυχεροί, ας αλλάξουμε την νοοτροπία μας και ας αποκτήσουμε μια αλλη παιδεία..
    τέτοια που να μας δίνει τα εφόδια να κρίνουμε σωστά..
    και να εξοστρακίζουμε..
    Ωραία τα καρπόυζια σου!
    ας είμασταν σ' ένα μποστάνι να τα κόβουμε πρωτόγονα και να τα γευόμαστε λερωμένοι από τα ζουμιά που θα έτρεχαν πάνω μας..
    μετά..
    ξέπλυμα στην μάνα θάλασσα..
    τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κάκια,
    πάντα πολύ εκφραστικά τα περάσματά σου - και σήμερα αγκαλιά με πλούσια δώρα!
    Σ’ Ευχαριστώ!!!!
    Πολύ δυναμικός στίχος και στη «σκληρότητά» του αισιόδοξος!
    Απόλυτα ταιριαστός σε μία ραπ(σωδική) απόδοση, τραγουδισμένος γίνεται ακόμη δυναμικότερος!

    Φοράω κατάσαρκα αυτό το:
    «ακρωτηριάζομαι και απορείς
    με τα όσα γράφω είναι τα στερνά μου χαιρετίσματα
    στον πόνο που από πάνω μου φεύγει με τα ρινίσματα του σώματος
    Βασιλεύω στους τυφλούς αόμματος
    μέχρι να βρω το φως στο σκοτάδι κάθε βιώματος
    με κέρματα λίγα στην τσέπη για το ταξίδι με τα τέλματα»

    και συνεχίζω να πορεύομαι
    «έτσι ώστε να νιώσω λίγο άτρωτος και πάλι»
    και ας
    «Ξέρω πως η ζωή έχει γνώμη άλλη»
    ……………
    φιλιά πάντα
    {με κάθε ευκαιρία!}

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χριστόφορε.,
    η αλήθεια είναι ότι είχα μιά έννοια
    πως διαπράττω μεγάλο ανοσιούργημα,
    παντρεύοντας ένα πίνακα που απεικονίζει ένα πάγκο με καρπούζια
    «όλα με το μαχαίρι» όπως λέει κι η ταμπέλα
    με τον τεράστιο και βαθυστόχαστο Καβάφη…

    Στην αρχή είχα στο νου μου να βάλω άλλους στίχους - πιο καλοκαιρινούς, πιο ανάλαφρους. Όμως… τελειωμένος αυτός ο πάγκος ξεπουλήματος –
    και με την υπόκρουση των (γκεμπελικών - ούτως ή άλλως) δελτίων ειδήσεων,
    με έφερε ξανά αντιμέτωπη με το hard reality που βιώνουμε και έτσι… το χαρούμενο καλοκαιρινό τραγούδι έδωσε τη θέση του στο
    «Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων˙»
    [Ο Καβάφης ας με συγχωρέσει…]

    Δεν πιστεύω να σου χάλασα τη διάθεση.;;.. Είδα ότι ανάρτησες τη συνέχεια του «αρώματος των Θεών», οπότε έρχομαι σύντομα από τα μέρη σου – εκεί θα επανορθώσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στρατή,
    ξέρω όμως ότι χαίρεσαι να είσαι ανάμεσα στους φίλους σου (..κι ας είναι άσπονδοι..) κι εγώ χαίρομαι ακόμη πιο πολύ να σας υποδέχομαι όλους μαζί!
    Δεν θα έλεγα ότι είμαι (…εντελώς…) απαισιόδοξη, είμαι όμως υπερβολικά, μέχρι κορεσμού, θυμωμένη - κι έτσι κάποιες φορές, όταν γίνομαι υπέρκορη (όπως τώρα π.χ. με το νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ – είμαι βλέπεις και στο μάτι του κυκλώνα) ξεχειλίζω λίγο…
    Η παιδεία που θα μας δίνει τα εφόδια να κρίνουμε σωστά είναι μέγιστο ζητούμενο!!! (Είναι ακριβώς ό,τι απεμπολείται με το νέο νόμο για τη παιδεία) όσο για τον εξοστρακισμό – θα συμφωνήσω μέχρι κεραίας!

    Και σαν αντάλλαγμα στις ωραίες σκηνές που συνθέτεις τελειώνοντας το σχόλιό σου, σου αφιερώνω αυτούς τους στίχους (του Σαββόπουλου):
    «Καλοκαίρι / με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
    καλοκαίρι / καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
    στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
    καλοκαίρι / με τον κούκο μες στα πεύκα και στ’ αμπέλι
    καλοκαίρι / στόμα υγρό, μικροί λαγόνες, καλοκαίρι
    με τη φέτα το καρπούζι στο ’να χέρι
    με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
    καλοκαίρι / λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι»

    Φιλιά καλοκαιρινά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. μπράβο και πάλι nameliart,
    πολύ όμορφη και αυτή η ζωγραφιά,

    ... αμέλεια και καταστροφή ή υπευθυνότητα και δημιουργία και ακόμα ό,τι άλλο θα ακολουθούσε μία ανατροπή,
    εξαρτάται από μας, όλους εμάς...

    φιλιά κ απο μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σίγουρα χρειάζεται μεγάλη τόλμη και φαντασία ο συνδυασμός των συγκεκριμένων στίχων του Κ.Καβάφη με τον πάγκο ξεπουλήματος των καρπουζιών !!!
    Μπράβο Μελίνα και καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. όλα τα ξεπουλάνε Μελίνα μου, όλα εκτός απ’ τις ψυχές μας!
    τα καρπούζια σου γλυκά και ζουμερά, θυμίζουν τα καλοκαίρια που περάσανε…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.. κάπως έτσι ξεπουλάμε μα.. για την ώρα λέω να κόψω λίγο καρπουζάκι κι ας είναι αργά, τώρα ησύχασα άλλωστε. Ειδικά το σημείο που το κόκκινο βαθαίνει, είναι όλα τα λεφτά:)

    Καλό ξημέρωμα Μελίνα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σε μια χώρα που όλα ξεπουλιούνται ενεδρεύει πάντα ευτυχώς η ελπίδα και η αισιοδοξία των ολίγων και των εκλεκτών
    Ο στίχος του μεγάλου Αλεξανδρινού δένει τέλεια με την υφιστάμενη κατάσταση
    Τα καρπούζια σου σύμβολο του καλοκαιριού ζουμερά και πολύ παραστατικά οι λεπτομέρειες στις ρίγες μου άρεσαν πολύ καθώς και το βαθύ κόκκινο της σάρκας τους
    Όλα όμορφα φιλιά πολλά Μελίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. εξαιρετική η επιλογή

    λαχταριστή η εικόνα

    ένα κομμάτι ψυχής
    ένα κομμάτι αναμνήσεων κι αισθημάτων μοναδικών

    ένα μεγάλο μπράβο από μένα

    και φιλί καλοκαιρινό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αυτά που μας σφάζουν
    που μας μαχαιρώνουν
    Αυτά
    τα καταπίνουμε
    φτύνοντας αίμα
    Του μέλλοντος σπορά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Φόρα,
    και βέβαια από μας εξαρτάται! Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε μερικά «απλά» πράγματα –
    πράγμα καθόλου «απλό» καθώς φαίνεται…

    Σου άρεσε λοιπόν ο πάγκος μου! Αχ και να ήταν αληθινός με τη ζέστη που έχει…

    Να έχεις καλοκαιρινή ξενοιασιά και να περνάς καλά – φιλιά δροσερά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Στέλιο,
    ναι το παραδέχομαι – παραρισκάρισα αυτή τη φορά…
    Και να φανταστείς ότι ήταν ανατροπή της τελευταίας στιγμής..
    Γι’ άλλη συνοδεία τη προόριζα αυτή την ανάρτηση – άλλη της προέκυψε.
    Είναι αυτά τα περίεργα κλικ που κάνει αίφνης το μυαλό – και επιμένει…

    Θα βρίσκεσαι σε κάποιο από τα ωραία ταξίδια σου ελπίζω!
    Να ξεκουράζεσαι, να περνάς όμορφα – και να ζωγραφίζεις ομορφότερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Βίκυ μου,
    αυτό τους έλειπε να ξεπουλήσουν και τη δική μας ψυχή!
    Έχουν ήδη ξεπουλήσει τη δική τους - και μάλιστα πολλές φορές.
    Όλες τις τελευταίες αγορές, από τα παλαιοπωλεία τις κάνουν οι ενδιαφερόμενοι..
    Και μάλιστα φτηνά! Πολύ φτηνά!!

    Γλυκά και ζουμερά καρπούζια – ο άρχοντας του καλοκαιριού
    άντε να γλυκαθούμε λίγο στους χυμούς τους γιατί…
    πολλή πίκρα φιλενάδα… πολλή πίκρα μας σερβίρουνε…

    Φιλί γλυκό όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Margo,
    ακριβώς! Μαχαιρωμένα και σφαγμένα τα διαλαλούν τα εμπορεύματα! Σωστοί χασάπηδες!

    Κόψε όμως πράγματι λίγο καρπούζι να δροσιστείς και να πάρεις δυνάμεις –
    έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά!

    Τι αγαπημένο φρούτο το καρπουζάκι! Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρίκα,
    όταν το κάθε φρούτο έβγαινε μόνο στην εποχή του και δεν κυκλοφορούσε 12 μήνες το χρόνο,
    το πρώτο καρπούζι της σεζόν ήταν ένα γεγονός! Αφορμή για πανηγύρι!!

    Καλά να περνάς Margo μου – να ξεκουράζεσαι και να απολαμβάνεις το καλοκαίρι και τα δώρα του κρατώντας κάποιες αποστάσεις από τη καθημερινή τρέλα! Είπαμε – χρειαζόμαστε δυνάμεις!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ελένη,
    δίχως την ελπίδα και την αισιοδοξία για όπλα, φοβάμαι πως θα είχαμε ήδη εξοντωθεί…
    Νομίζω ότι και ο Καβάφης στους Τρώες του, αν και σε πρώτη αίσθηση πεσιμιστικός,
    δρα και λίγο (ας μου επιτραπεί ο όρος) «ομοιοπαθητικά»
    ωθώντας μας να επιμένουμε
    στο να αποτρέψουμε αυτό το «Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία»,
    με το να φροντίζουμε να μη χάνονται «η τόλμη κ' η απόφασίς μας»,
    «όταν η μεγάλη κρίσις έλθει»

    Βαθύ κόκκινο στη σάρκα με φωτεινό πράσινο στη φλούδα –
    να ένα από τα μυστικά του καρπουζιού:
    ο συνδυασμός δύο συμπληρωματικών χρωμάτων, για ένα λαμπερό αποτέλεσμα!
    Φιλιά κι’ από μένα Ελένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Silena,
    κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα!
    Ένα κομμάτι ψυχής στη ψίχα
    μα και στη φλούδα του καρπουζιού..
    Ξέρεις εσύ από ψυχή ζωγράφου!

    Ελπίζω η καλοκαιρινή σου ανάπαυλα να έχει πολλές γλυκιές στιγμές,
    σαν το χυμό του καρπουζιού!

    Φιλί κόκκινο, των καρπουζιών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Christina,
    πώς να μη συμφωνήσω;
    Μέσα σε λίγες λέξεις,
    τα είπες όλα!
    Ναι – αυτοί οι σπόροι περιμένουμε να καρποφορήσουν!
    Και προσβλέπουμε σε πολύ ζουμερούς και θρεπτικούς καρπούς!

    Να είσαι καλά – φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. αυτή η κόκκινη 'τρύπα' του καρπουζιού στο κέντρο της σύνθεσης μου μοιάζει με καρδιά που πάλλεται... οι συνθέσεις σου αφορμές για ταξιδέματα φίλη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. ΑνώνυμοςΙουλίου 14, 2011

    Να σου πω: εγώ νόμιζω πως ξεπουλήσαμε πια και μετράμε το παραδάκι:):)
    Και κάτι ακόμα ,καλά έκανες και πάντρεψες τον ποιητή με τα καρπούζια,αυτό σημαίνει τέχνη, το να ριψοκινδυνεύω:):)
    Στο μποστάνι έτσι κυκλοφορούν κάποια καρπούζια, μαχαιρωμένα:):)
    φιλί
    vasiliki

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Νημερτή,
    μου έκανε μεγάλη εντύπωση η παρατήρησή σου!
    Και μου άρεσε ιδιαίτερα!!!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ!

    Να περνάς όμορφα και δημιουργικά το καλοκαίρι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Βασιλική,
    κάπως έτσι πρέπει να είναι…
    Βέβαια παραμένει το πρόβλημα πως
    όλα αυτά που ξεπουλήσανε (ή ξεπουλάνε)
    ούτε κληρονομιά από τον παππού τους είναι
    ούτε «με τα χεράκια τους» ή προσωπικό τους κόστος τα δημιούργησαν..
    Πάντως…το καρπουζομάχαιρο μπορεί να παίξει πολλούς ρόλους…
    Προς το παρόν ας το χρησιμοποιήσουμε
    για να «σφάξουμε» τα καρπουζάκια απ το μποστάνι…
    Και τη δροσιά τους και τη γλύκα τους να ‘χουμε!
    Να περνάς καλά ε; Φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Μελίνα, είναι από τις πιο έξυπνες, για να μην πω ευφυείς, αναρτήσεις που έχω δει στο Διαδίκτυο! Καβάφης με σφαγμένο καρπούζι και 'Ξεπουλάμε!' ενώ η πτώσις μας είναι βεβαία!

    Άφωνος!!!

    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Πολύ όμορφος ο πίνακας σου!
    Και ο Καβάφης πάντα επίκαιρος. Εκτός από την ψυχή μας δεν μπορούν να ξεπουλήσουν και τα όνειρα μας ίσως και την σκέψη μας.
    Να είσαι καλά!
    Επειδή μόλις είδα τον πίνακα σου θυμήθηκα το τραγούδι που αναφέρεις και εσύ σε κάποιο σχόλιο σου, θα μου επιτρέψεις να σου το αφιερώσω.
    http://doupleouraniotoxo.blogspot.com/2010/06/blog-post_05.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Γιώργο,
    τη χρειαζόμουνα σήμερα (μια δύσκολη μέρα - σε δύσκολους καιρούς)
    αυτή τη τόνωση ηθικού! Σ’ ευχαριστώ!
    Φαίνεται πάντως πως ό,τι είχα σε αποθέματα έμπνευσης τα ξόδεψα σ’ αυτή την ανάρτηση,
    δεδομένου ότι προς το παρόν,
    ούτε καν έχω ξεκινήσει έργο για την επόμενη… Ευτυχώς όμως έρχεται Σ/Κ!
    Το οποίο σου εύχομαι να περάσεις πολύ όμορφα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. μυστήριο κορίτσι,
    και βέβαια! Σε όλα αυτά που αναφέρεις,
    τους απαγορεύουμε τη πρόσβαση!
    Κάνουν βέβαια ό,τι μπορούν για να τα κουρελιάσουν, να μας κάνουν άνευρους, παραδομένους στην ολέθρια «τύχη» για την οποία μας προορίζουν…
    Εντάξει…ας μη τους περάσει!!!

    Σ’ ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση! Είχα καιρό να το ακούσω το τραγούδι (παρότι θυμήθηκα τους στίχους) και πράγματι το απόλαυσα χαλαρώνοντας σήμερα στη σελίδα σου!

    Να είσαι κι εσύ καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Δεν ξεπουλάμε τώρα.
    Το ξεπούλημα έγινε πριν απο χρόνια όταν χεράκι-χεράκι πολιτευτές και εμείς οι πολίτες για χρόνια και χρόνια σφυρίζαμαι αδιάφορα στην ηθική χρεοκοπία που βασίλευε.
    Νοοτροπίες δεκαετιών θέλουν δεκαετίες για να αλλάξουν .

    Ο ασθενής είναι βαριά άρρωστος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Μου άνοιξες την όρεξη βραδιάτικα. Πάω να τσακίσω μια φέτα καρπούζι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Habilis,
    δεν θα διαφωνήσω στο ότι
    ο ασθενής είναι στην εντατική,
    ούτε στο ότι της λογιστικής χρεοκοπίας
    προηγείται η ηθική χρεοκοπία,
    πρωτίστως (κατά τη γνώμη μου) των υπηρετούντων (όπου περιλαμβάνεται και η πλειοψηφία των πολιτευτών) αυτούς που προκαλούν τις λογιστικές χρεοκοπίες και επωφελούνται απ’ αυτές,
    ενώ θα ήθελα να προσθέσω ότι όλα τα παραπάνω έχουν ευνοηθεί και συνεχίζουν να ευνοούνται από τη νοητική χρεοκοπία (πλήρης αδυναμία πραγματοποίησης απλών συνεπαγωγών) πρωτίστως των πολιτών αυτή τη φορά…

    Ώστε σου άνοιξε την όρεξη η καρπουζο-παράσταση; Ελπίζω μόνο να μη κάνεις δίαιτα, διότι δεν είναι το ενδεδειγμένο φρούτο..

    Εύχομαι καλές καλοκαιρινές ανάπαυλες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Καρπούζι και Καβαφης
    Οτι πιο σουρεαλ μα και αντιπροσωπευτικό
    Ας ξεπουλήσουμε οτι μας εχει απομείνει απο την πραμάτεια μας
    στον καλύτερο πλειοδότη

    Περάστε κοσμε...
    Τα τελευταία κομμάτια
    σε ειδική προσφορά
    Very Nice price
    Το μαγαζι κλείνει

    Φετος δεν εχει Room to Let
    ma Room to Toilet
    -

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Velvet..
    και να φανταστείς ότι πέφτουμε σε περίοδο εκπτώσεων…
    Από το «πανέρι» θα ψωνίσουν,
    σε προσφορές του τύπου «στα δύο κομμάτια κι ένα τρίτο δώρο»…

    Πικρό χιούμορ για να μη σαλτάρουμε…
    Τα χρειαζόμαστε όσο γίνεται πιο σώα τα μυαλά μας – και τις δυνάμεις μας γενικώς!

    Σ’ ευχαριστώ Velvet!
    Καλό καλοκαίρι…

    ΑπάντησηΔιαγραφή