Waves

Waves

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

το δέντρο έξω απ το λιβάδι

(παστέλ & λάδι 30x23)

Ήταν ο τόπος μου βράχος και
χώματα ήλιος και μαύρο
κρασί. Όργωνα θέριζα και με
τον Όμηρο σε τραγουδούσα,
λαέ μου. Πάνω στα κύματα
νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα.

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα
γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά.
Είχαν αρμύρα στα χείλη στα
μάτια τους καίγανε την οικουμένη
και τα παιδιά μου με μια
φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε.

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο,
όνειρο καθημερνό. Κάποιος τον
πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε
σαν δανεισμένη πραμάτεια.
Τώρα τ' αγόρια μου παίζουν
το θάνατο στα χαρακώματα.


Στίχοι Κώστας Γεωργουσόπουλος (Κ.Χ. Μύρης)
Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος
Ερμηνεία Νίκος Ξυλούρης

32 σχόλια:

  1. ΔΕΝΤΡΟ έξω από το λιβάδι ο Ξυλούρης
    και κοιτα τι έγινε....

    ΚΟΙΤΑ...

    ΟΛΗ η καλλιτεχνική ΦΥΣΗ της ΖΩΗΣ
    που ονειρεύεται ακομη Αληθειες και Αξίες Ιδανικών
    ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΕ το λιβάδι
    ΕΚΕΙ που το ΔΕΝΤΡΟ ανθιζε και τραγουδούσε αντί να θροϊζει τα φυλλώματά του,
    όπως συνηθιζαν τα Δέντρα που φυτεύτηκαν εντός των Συνόρων...


    ΦΙΛΙ..... Δέντρο πάντα εκτός περιοχής δενδροφύτευσης!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όμορφο και αυτό το έργο σου!
    Τα βιντεάκια με τον Σιδηρόπουλο δεν τα έχω φτιάξει εγώ, πάντως σε ευχαριστώ.
    Ο γατούλης αργοπεθαίνει από φόλα δυστυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΡΟΔΙΑ... ΜΙΑ ΡΟΔΙΑ ΠΟΥ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ; ΜΙΑ ΡΟΔΙΑ ΠΟΥ ΞΕΡΑΘΗΚΕ;
    ΑΧ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ! ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ ΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ...
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΑΚΙΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάκια,
    ο Ξυλούρης είναι ένα σύμβολο ήθους και παλικαριάς, που με μοναδικές ερμηνείες έχει συνδεθεί με σημαδιακές περιόδους της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας. Ο Ξυλούρης ήταν δέντρο αειθαλές, ορθό και περήφανο και έτσι παραμένει πάντα, «ωσεί παρών», ανάμεσά μας.

    Δέντρο έξω απ’ το λιβάδι λοιπόν (ή πρόβατο έξω απ το κοπάδι) σε αντίξοες συνθήκες ούτως ή άλλως, αλλά πάντα και επίμονα διεκδικώντας ζωη... ΖΩΗ και όχι επιβίωση. Μέχρι να αρχίσουν να φυλλώνουν και να μπουμπουκιάζουν τα κλαδιά.
    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου! Φιλιά και καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μυστήριο κορίτσι,
    στενοχωρήθηκα πάρα πολύ! Είναι σίγουρο ότι δεν θα τα καταφέρει; Μα ποιοί είναι επιτέλους αυτοί οι ψυχανώμαλοι (και συγνώμη για την έκφραση αλλά γίνομαι έξαλλη με κάτι τέτοια) που δηλητηριάζουν ζώα; Τέλος πάντων... Ας μη συνεχίσω γιατί θα πω κι άλλα χειρότερα...και δεν κάνει...
    Καλή δύναμη! Και σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έφη...
    ...σου θύμησα κάτι που σε στενοχώρησε; Αχ, σκότωμα θέλω...
    Αλλά δεν αργοπεθαίνει το δέντρο μου! Μπορεί να άφησαν τη γη του άνυδρη και άγονη, αλλά είναι δέντρο σκληρό, ανθεκτικό, ξέρει πώς να απλώσει τις ρίζες του εκεί που έχει νερό και να το δεις να φουντώνει και να πρασινίζει!

    Σου αρέσουν οι ροδιές (οι οποίες είναι φυλλοβόλες όπως ξέρουμε) ε; Κι εγώ τις αγαπάω πολύ! Έχω δύο στο μπαλκόνι μου.
    Φιλιά και καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. αποπνέει μια μελαγχολία το έργο σου Μελίνα μου.
    μια φυγή μελαγχολική. τα κλαδιά φεύγουν... ο κορμός ριζωμένος, ίσιος αγέρωχος βήμα δεν κάνει... να πάει που; τούτο μόνο το λιβάδι γνωρίζει τόσο καλά....

    δεν ζωγραφίζεις, κορίτσι μου. ψυχές ιχνογραφείς....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ωραίο!

    τι, πρέπει να πω κι άλλα;...

    εντάξει.

    Εμένα πάντως μου αρέσει!
    Δεν ξέρω τι μου βγάζει αλλά,
    ωραία χρώματα!

    Εβίβες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ενώ πράγματι αποπνέει μελαγχολία η γύμνια και μοναξιά του δέντρου που φαντάζει εξόριστο, τιμωρημένο ("πήγαινε εσύ στη γωνία"), όμως έχεις την αίσθηση ότι το πράσινο λιβάδι εκεί κάτω, το βουνό στο βάθος, ο ουρανός από πάνω, κάποια στιγμή θα το λυπηθούν και θα του στείλουν φύλλα να ντυθεί. Δεν ξέρει όμως πόσο όμορφο είναι έτσι γυμνό και ταλαιπωρημένο με τα κλαδιά του να μοιάζουν με χέρια που ζητούν ελεημοσύνη, βοήθεια.
    Μελίνα μου είσαι σπουδαία. Με κάνεις και ονειρεύομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ ατμοσφαιρικό τοπίο , διάχυτη η θλίψη και απέραντη η παγωνιά του Χειμώνα που απειλητικά πλησιάζει !!!
    Καλό βράδυ και καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Βίκυ μου,
    αυτό προσπαθώ ζωγραφίζοντας: μια ιχνοφράφιση ψυχής. Μακάρι να τα καταφέρνω, αν και συχνά αυτό το "ψυχογράφημα" αποβαίνει σε βάρος της ομορφιάς της ίδιας της εικόνας...

    Σ’ ευχαριστώ! Και φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Χρήστο,
    προκειμένου για λόγια, όπως ξέρουμε, η ποσότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη του πλούτου. Συνεπώς μη κουράζεσαι να ψάχνεις να πεις πολλά. Μιά χαρά τα λες και με 1 -2 λέξεις!

    Σ' ευχαριστώ! Και εβίβες, βεβαίως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καλέ μου Χριστόφορε,
    σε είχα χάσει! Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω! Όλα καλά πιστεύω..ε;
    Τα σχόλιά σου έχουν μία μοναδικότητα και μου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση! Σ' ευχαριστώ πολύ! Και μπορεί να μη πέρασα ακόμη να σχολιάσω για τη συνέχεια της αφήγησής σου, αλλά μη νομίζεις πως θα γλυτώσεις την επίσκεψή μου!
    Καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Στέλιο,
    η αλήθεια είναι πως μοιάζει λίγο τοπίο στην ομίχλη, αλλά ομολογώ ότι μερικές φορές μου αρέσει αυτή η θαμπάδα... Ίσως αυτό είναι που το κάνει ατμοσφαιρικό όπως λες.
    Σ’ ευχαριστώ Στέλιο! Καλή συνέχεια και στις δικές σου δημιουργίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια", σε αντίθεση με τους ανθρώπους. Σε όμορφες όμως ζωγραφιές, όπως αυτή, μένουν στην αιωνιότητα.
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση που έκανες στο blog σου με τη ζωγραφιά μου για την Άφησο. Τρία αξέχαστα Πάσχα και ένα καλοκαίρι τη δεκαετία του '70.
    Αν θέλεις μπες στο blog μου για να διαβάσεις τη συνέχεια σχετικά με το ποίημα "Ο Φωτογράφος" του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Καλή εβδομάδα Μελίνα, φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ντίνο,
    οι άνθρωποι ας έμεναν τουλάχιστον όρθιοι όσο είναι «ζωντανοί»…
    Η ζωγραφισμένη σου Άφησσος, όχι απλώς μου αρέσει πολύ - και είναι και χαρακτηριστική της τεχνοτροπίας σου - αλλά μου θυμίζει κι εμένα ωραίες στιγμές.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η συνέχεια η σχετική με το ποίημα του Χριστιανόπουλου! Πού να την ήξερα… Και η στροφή που εξαίρεσε ο Κουγιουμτζής ήταν πολύ ωραία! Θα ήθελα αν μπορούσα να άκουγα και τη μουσική εκδοχή του ίδιου του ποιητή…
    Μπήκα στο site του Γιάννη Βανίδη. Πολύ ωραίες οι φωτογραφίες του! Αχ, σας ζηλεύω εσάς εκεί στη Θεσσαλονίκη… Ελπίζω φέτος το χειμώνα να ξαναρχίσω να έρχομαι συχνά (ερχόμουν πολύ το 2008 – 2009) με αφορμή κάποιες συνεργασίες που έχω με το ΑΠΘ…
    Καλό βράδυ Ντίνο και φιλιά κι από μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. πώς ανασαίνει έτσι παράξενα αυτό το δέντρο, σαν χέρια οστέινα τα κλαδιά προσπαθούν ν'αρπάξουν και ν'αρπαχτούν... μαγική δημιουργία, υπέροχη... την καλησπέρα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αυτό το φόντο, μ' αυτή την φωνή...

    Υπέροχο!

    Καλό ξημέρωμα Μελίνα!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. 2 βραβεία για εσένα ταλαντούχα μου!!!σε περιμένουν εδώ http://mayasfairytale.blogspot.com/2011/11/2.html αν θελήσεις να τα παραλάβεις!!φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Νημερτή,
    αυτό το έργο το είχα φτιάξει αρκετά χρόνια πριν, όταν δούλευα δίπλα σ’ ένα δάσκαλο ζωγράφο. Μου είχε πει λοιπόν ότι ήταν από τα έργα μου με την πιο έντονη εσωτερικότητα… Και ότι τα κλαδιά αυτού του δέντρου είναι απλωμένα σαν σε ικεσία… Το σχόλιό σου, που (όπως πάντα) μαρτυράει ένα βάθος ανάγνωσης, μου θύμισε τα λόγια του Δασκάλου. Σ’ ευχαριστώ πολύ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Γιώργο,
    σ’ ευχαριστώ! Ξέρω ότι στη σύνδεση εικόνας και τραγουδιού κάνεις πάντα πολύ επιτυχημένες επιλογές, γι’ αυτό μου έδωσε ακόμη πιο πολλή χαρά το σχόλιό σου!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. maya,
    πώς με καλομαθαίνεις και με συγκινείς με τα δωράκια σου! Σ’ ευχαριστώ πολύ γλυκειά κοπέλα! Τα δωράκια σου τα παρέλαβα και θα τα αξιοποιήσω στη «γκαλερί» nameliarte!
    Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. σε ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια!!!!μιάου!!! :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Εγώ αυτό το έργο σου θα το έβαζα παρέα με το "μετά την βροχή".
    Συνδέονται πολύ μεταξύ τους ,άλλο ένα και θα κάνεις τριλογία!!!!!!
    Το "κόκκινο φεγγάρι" μου θυμίζει κόμικς και μου αρέσει.Δεν το προσπαθείς να κάνεις καμιά συνέχεια πάνω σε αυτό; Θα έχει ενδιαφέρον.
    Φιλί Μελίνα μου και συγγνώμη που άργησα να σου γράψω έχουν πέσει πολλά τώρα τελευταία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Maya,
    εγώ σ’ ευχαριστώ!
    Να είσαι καλά και φιλιά στους ωραίους σου αίλουρους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Βασιλική μου,
    τι συγνώμη μου συζητάς; Εδώ έχουμε όλοι λαλήσει για τα καλά - «χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα» που λέει κι ο σοφός λαός!
    Κι εγώ όλο και λιγότερο χρόνο μπορώ να δώσω σ’ αυτά που μου αρέσουν, συμπεριλαμβανομένου τόσο του ιστολογίου όσο και της ίδιας της ζωγραφικής.
    Η τριλογία που λες, ίσως ήδη υπάρχει. Για ρίξε μια ματιά στο «ως εδώ»
    Τους πειραματισμούς σε «σκιτσοειδή» ζωγραφική του τύπου «κόκκινο φεγγάρι» σκέφτομαι κι εγώ να την εξελίξω (όταν βρω χρόνο εννοείται)..
    Φιλί κι από μένα και καλά κουράγια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Νομίζω πως θα αναγνώριζα πως είναι δικό σου και χωρίς να το ξέρω. Υπέροχη απόδοση της νύχτας, ένα δέντρο που θυμίζει ανθρώπινη μορφή και η μοναξιά σε όλο της το μεγαλείο!
    Πόσο όμορφα δένει η φωνή του Ξυλούρη.. ευχαριστώ Μελίνα μου για ότι βλέπω ότι διαβάζω ότι ακούω..
    Να σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Εξαιρετική η ατμόσφαιρα που δημιούργησες γλυκιά μου Μελίνα!
    Πολλά μπράβο αξίζει η γοητευτική ψυχούλα σου!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Margo μου,
    εγώ σ' ευχαριστώ! Είναι σπουδαίο αυτό το μοίρασμα!
    Να είσαι καλά και να έχεις μιά καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Όλγα,
    έχεις πάντα το τρόπο να με συγκινείς με τα λόγια σου!
    Σ' ευχαριστώ πολύ!
    Καλή εβδομάδα από αύριο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Χριστίνα,
    κι εμένα μου είχε αρέσει όταν το ζωγράφισα. Μετά, άρχισα να το κοιτάζω λίγο περίεργα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή