Waves

Waves

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

τα κόκκινα δέντρα (ελαιογραφία 50x40)


Χαμογέλασε Ω φιλήδονη, με τη δροσάτη ανάσα γη!
Γη των κοιμισμένων και υγρών δέντρων!
Γη του παρελθόντος ηλιοβασιλέματος – γη των καταχνιασμένων βουνοκορφών!
Γη διάφανης διάχυσης της πανσελήνου αχνά βαμμένης με γλαυκό!
Γη της στίλβης και του ερέβους που χρωματίζουν τον ρου του ποταμού!
Γη των καθάριων γκρίζων σύννεφων πιο λαμπρών και διαυγών για χάρη μου!
Απόμακρη γη – εύφορη με ανθισμένες μηλιές γη!
Χαμογέλασε, γιατί ο εραστής σου έρχεται!

Αφειδή, μου έδωσες αγάπη – γι’ αυτό σε σένα δίνω αγάπη!
Ω ανείπωτη παράφορη αγάπη.

Aπό το βιβλίο του Ουώλτ Ουΐτμαν «το τραγούδι του εαυτού μου»
Μετάφραση Ζωή Ν. Νικολοπούλου.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

ο Άθως στο βάθος (τέμπερα 32x23)


ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΘέ μου
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ τί μπλέ ξοδεύεις
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ γιά
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ νά μή σέ βλέπουμε!

Οδυσσέας Ελύτης (σηματολόγιον)

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

άρρητοι έρωτες (λαδοπαστέλ 33x45)


Στις παρυφές του υπαρκτού
Στου ονείρου την άλω
Εκεί κατοικούν

Στο σιρόκο της φαντασίας
Στου κορμιού τη τραμουντάνα
Στην απόγεια αύρα της συνείδησης
Εκεί αναπνέουν

Στα άλφα του αγαπώ
Στα λάμδα του λέλοιπε
Στα ωμέγα του σιωπώ
Εκεί ξαγρυπνάνε

Και στα ρω τους
Ακροβατούν

Άρρητοι Έρωτες

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

βγες στο φως (ελαιογραφία 45x38)

Λέγεται γι’ αυτό το τραγούδι, ότι οι στίχοι του γράφτηκαν τον 17ο αιώνα από άγνωστο στην περιοχή Αbruzzo της κεντρικής – νότιας Ιταλίας, σε μία τοπική διάλεκτο που μιλούσαν τότε στην περιοχή
και είναι το μοιρολόι μιας γυναίκας που έχασε τον άνδρα της στη θάλασσα.
Το 1973 ο Νino Rota, συνθέτοντας τη μουσική για τη ταινία της Lina Wertmüller «μια ιστορία έρωτα και αναρχίας» (Film d’amore e d’anarchia) μελοποίησε αυτούς τους στίχους που ερμηνεύτηκαν, με ιδιαίτερη εκφραστικότητα, από την Anna Melato.


Η διάλεκτος του τραγουδιού, κάτι ανάμεσα σε Ναπολιτάνικα και Γενοβέζικα της εποχής, είναι δύσκολα αντιληπτή από τους σύγχρονους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτό οι ιταλικοί στίχοι κυκλοφορούν σε διάφορες εκδοχές, όχι εντελώς σύμφωνες, στο σύνολό τους, μεταξύ τους. Εδώ γίνεται μία απόπειρα ελεύθερης απόδοσης στα Ελληνικά, βασισμένης σε ένα συνδυασμό τέτοιων εκδοχών:

Βαλτοτόπια και σκοτεινή θάλασσα
Είσαι νεκρός κι’ εγώ τι θ’ απογίνω
Ξεπλέκω τα μαλλιά στο πρόσωπό μου
Θέλω να σκοτωθώ
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

Είμ’ ένα πρόβατο χαμένο
Ο κόσμος μ’ έχει εγκαταλείψει
Ο σκύλος με γαυγίζει
Αγριεμένος απ’ τη πείνα
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

Κάποτε είχα ένα καλύβι
Τώρα είμαι μόνη, ξεχασμένη
Δίχως σπίτι και κρεβάτι
Δίχως ψωμί και συντροφιά
Και βαλτοτόπια, βαλτοτόπια, βαλτοτόπια
Και σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα, σκοτεινή θάλασσα
Κι’ εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ
Να θυσιαστώ

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

ως εδώ (λαδοπαστέλ 40x30)


Pablo Neruda από το Canto General (οικουμενικό τραγούδι)
σε μετάφραση Άννας Βάλβη και Cloe Varela Docampo


Ο ΠΟΛΕΜΟΣ: 1936

Ισπανία τυλιγμένη στον ύπνο, όταν ξύπνησες
σαν μια κόμη μ’ αγκάθια,
σ’ είδα να γεννιέσαι, ίσως, μέσα απ’ τους θάμνους και τα σκοτάδια, αγρότισσα,
να υψώνεσαι μεσ΄ τις βαλανιδιές,
και στα βουνά και να σκίζεις τον αγέρα
με τις φλέβες ανοιχτές.
Όμως σε είδα χτυπημένη στις γωνιές
απ' τους πανάρχαιους ληστές. Πήγαιναν
μασκαρεμένοι με τους σταυρούς τους φτιαγμένους
από οχιές, με πόδια χωμένα
στο παγωμένο τέλμα των νεκρών.
Τότε είδα το σώμα σου σχισμένο
απ' τους βάτους, σπασμένο πάνω στην μανιασμένη
άμμο, ανοιχτό, χωρίς κόσμο κεντρισμένο
μεσ’ την αγωνία.
Μέχρι σήμερα κυλάει το νερό απ’ τις πέτρες σου
μεσ' τα μπουντρούμια και κρατάς
την ακάνθινη κορώνα σου μεσ’ την σιωπή,
να ιδούμε ποιος αντέχει περισσότερο:
οι συμφορές σου ή τα πρόσωπα που διαβαίνουν χωρίς να σε κοιτάνε.
Εγώ έζησα την αυγή των τουφεκιών σου
και θέλω ξανά λαός και μπαρούτι
να τινάξουν τ’ ατιμασμένα κλαριά,
μέχρι που να τρέμει τ’ όνειρο και
να ξαναμαζευτούν οι σκορπισμένοι καρποί στην γη.