Waves

Waves

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

άπνοια (λαδοπαστέλ 70x50)


Η ΣΙΩΠΗ
Ὅσο καί ἄν μένουν ἀνεκτέλεστα τά ἔργα, ὅσο καί ἄν εἶναι πλήρης ἡ σιγή (ἡ σφύζουσα ἐν τούτοις) καί τό μηδέν ἄν διαγράφεται στρογγύλον, ὡς ἄφωνον στόμα ἀνοικτόν, πάντα, μά πάντα, ἡ σιγή καί τά ἀνεκτέλεστα ὅλα, θά περιέχουν ἓν μέγα μυστήριον γιομάτο, ἓνα μυστήριον υπερπλῆρες, χωρίς κενά καί δίχως ἀπουσίαν, ἓν μέγα μυστήριον (ὡς τό μυστήριον τῆς ζωῆς ἐν τάφῳ) - τό φανερόν, τό τηλαυγές, τό πλῆρες μυστήριον τῆς ὑπάρξεως τῆς ζωῆς, Ἂλφα- Ὠμέγα.

Ανδρέας Εμπειρίκος

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

πολιτισμός που αιμορραγεί (μικτή τεχνική 35x50)

ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ
Ὅταν τό ρῆμα ἐκτοπίζεται καί ἄρχουν παντοῦ τά ἐπίθετα, θετά παιδιά τῆς συμμορφώσεως καί τοῦ διακοσμημένου ψεύδους, τέλματα ἐκτείνονται ἐκεῖ ὅπου ὁ σπόρος ἔπιπτε ὡς σπέρμα. Μά τότε, ὤ, τότε δικαιολογοῦνται – τί λέγω, εὐλογοῦνται ὅλου τοῦ κόσμου οἱ θυμοί. Οἱ ἐκριζωταί, τότε, δέν εἶναι (ὦ ἄνδρες ἀσυμμόρφωτοι, ὦ ἄνδρες καί γυναῖκες) ἁπλῶς ἵππων ὁπλαί, ἤ ἐκσκαφεῖς, ἤ παῖδες ρινοκέρων, δέν εἶναι μόνον νοσταλγοί τῆς παμπαλαίας γῆς τῆς Ἄττικῆς ἤ Βοιωτίας, μά ἔφηβοι στεφανηφόροι, ἔφηβοι σπερματικοί καί εἰς τό γῆρας των ἀκόμη, θεμελιωταί, καί ὅταν ἀκόμη δέν τό ξέρουν, τῶν νέων Θηβῶν ἤ Ἀθηνῶν. Φθάνει νά μήν γελασθοῦν, νά μήν ἐξαπατηθοῦν ποτέ ἀπό τήν Σφίγγα τῶν τελμάτων, ἤ ἀπό τούς εἰς ἐξώστας ἤ βουλάς λαλοῦντας σοφιστάς καί λαοπλάνους, πού σφίγγουν δῆθεν στοργικά καί πνίγουν, ἐπάνω στά στήθη των τά πέτρινα, μέσα στό φέγγος τῆς καθημερινῆς μας τραγωδίας (Ἀλλοῖ, ἀλλοῖ καί τρισαλλοῖ! – Ἀκοῦστε, ἀκοῦστε ὦ ἄνδρες Βοιωτοί, ὦ ἄνδρες Ἀθηναίοι!) τούς παλαιούς καί νέους βλαστούς.

Ανδρέας Εμπειρίκος

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

το λιμανάκι (τέμπερα 35x25)

Άλλο ένα έργο από την εποχή που έλεγα πως «όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος»...

Κώστας Βάρναλης από τη συλλογή του
"Σκλάβοι Πολιορκημένοι"

Πρόλογος
Πάλι μεθυσμένος εἶσαι, δυόμιση ὥρα τῆς νυχτός.
Κι ἄν τά γονατά σου τρέμαν, ἐκρατιόσουνα στητός
μπρός στό κάθε τραπεζάκι. – «Γειά σου, Κωσταντή βαρβάτε!»

– Καλησπερούδια, ἀφεντικά, πῶς τά καλοπερνᾶτε;

Ἓνας σοῦ δινε ποτήρι κι ἄλλος σοῦ δινεν ἐλιά.
Ἔτσι πέρασες γραμμή τῆς γειτονιᾶς τά καπελιά.
Κι ἄν σέ πείραζε κανένας – ἄχ ἐκεῖνος ὁ Τριβέλας! –
ἔκανες πώς δέν ἔνοιωθες καί πάντα ἐγλυκογέλας.

Χτές καί σήμερα ἲδια κι ὅμοια, χρόνια μπρός, χρόνια μετά...
Ἡ ὕπαρξή σου σέ σκοτάδια ὅλο πηχτότερα βουτᾶ.
Τάχα ἡ θέλησή σου λίγη, τάχα ὁ πόνος σου μεγάλος;

Ἂχ, ποῦ σαι νιότη, πού δειχνες, πώς θά γινόμουν ἄλλος!

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

απόκλιση (λαδοπαστέλ 45x38)


OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις…
OOOOOOOOOOOOOOΠρέπει να ξεχαστεί
OOOOOOOOOOOOOOΌλο μπορεί να ξεχαστεί / Αυτό που ήδη απομακρύνεται
OOOOOOOOOOOOOOΝα ξεχαστούν οι μέρες / Των παρανοήσεων
OOOOOOOOOOOOOOΚαι ο χρόνος που χάθηκε / Στο να μάθουμε το πώς
OOOOOOOOOOOOOOΝα ξεχαστούν οι ώρες / Που ψάχνοντας το γιατί
OOOOOOOOOOOOOOΚάποτε σκοτώνουν / Τη καρδιά της ευτυχίας
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις


OOOOOOOOOOOOOOΕγώ θα σου χαρίσω / Μαργαριτάρια της βροχής
OOOOOOOOOOOOOOΦερμένα από μέρη / Που δεν βρέχει πια
OOOOOOOOOOOOOOΘα σκάψω τη γη / Μέχρι μετά το θάνατό μου
OOOOOOOOOOOOOOΓια να σκεπάσω το κορμί σου / Με χρυσάφι και φως
OOOOOOOOOOOOOOΘα φτιάξω έναν τόπο
OOOOOOOOOOOOOOΠου ο έρωτας θα είναι βασιλιάς / Που ο έρωτας θα είναι νόμος
OOOOOOOOOOOOOOΠου εσύ θα’ σαι βασίλισσα
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις

OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις…
OOOOOOOOOOOOOOΘ’ ανακαλύψω για σένα / Λέξεις τρελές / Που θα καταλαβαίνεις
OOOOOOOOOOOOOOΘα σου μιλώ
OOOOOOOOOOOOOOΓια κείνους τους εραστές
OOOOOOOOOOOOOOΔυό φορές που είδαν / Τις καρδιές τους να φλέγονται
OOOOOOOOOOOOOOΘα σου διηγούμαι
OOOOOOOOOOOOOOΤην ιστορία κείνου του βασιλιά
OOOOOOOOOOOOOOΠου πέθανε γιατί δεν μπόρεσε / Να σ’ ανταμώσει
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις

OOOOOOOOOOOOOOΈχουμε δει συχνά
OOOOOOOOOOOOOOΝ’ αναβλύζει φωτιά
OOOOOOOOOOOOOOΑπό τ’ αρχαίο ηφαίστειο / Που πιστεύαμε σβηστό
OOOOOOOOOOOOOOΈχει συμβεί
OOOOOOOOOOOOOOΚαμένη γη / Να δίνει πιο πολύ σιτάρι / Απ’ τον καλλίτερο Απρίλη
OOOOOOOOOOOOOOΚι’ όταν έρχεται το βράδυ
OOOOOOOOOOOOOOΓια ένα λαμπερό ουρανό
OOOOOOOOOOOOOOΤο κόκκινο και το μαύρο / Ωραία δεν ζευγαρώνουν;
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις

OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις…
OOOOOOOOOOOOOOΔεν θέλω πια να κλαίω / Δεν θέλω πια να μιλώ
OOOOOOOOOOOOOOΘα κρυφτώ εκεί
OOOOOOOOOOOOOOΝα σε κοιτάζω
OOOOOOOOOOOOOOΝα χορεύεις και να χαμογελάς
OOOOOOOOOOOOOOΚαι να σ’ ακούω
OOOOOOOOOOOOOOΝα τραγουδάς κι’ ύστερα να γελάς
OOOOOOOOOOOOOOΆσε με να γίνω
OOOOOOOOOOOOOOΗ σκιά της σκιάς σου
OOOOOOOOOOOOOOΗ σκιά του χεριού σου
OOOOOOOOOOOOOOΗ σκιά όποιου σ’ ακολουθεί
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις… Μη μ’ αφήνεις…
OOOOOOOOOOOOOOΜη μ’ αφήνεις…

Απόδοση στα Ελληνικά Nameliart

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

το κάρμα (ξηρά παστέλ 25x35)

οοοοοοοοΣτη προηγούμενη ζωή μου…
οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοΉμουν γάτα…

Δεν με δελέαζαν κορδέλες και φιογκάκια
είχα πηγαία μια δική μου γοητεία
Περιφρονούσα τα οικόσιτα γατάκια
ή τα παρέσυρα κι’ αυτά στην αλητεία

Είχα μουσούδα εμπριμέ απ’ τα σημάδια
αφού σαφώς στους τσακωμούς πρωτοστατούσα
κι’ όχι πως σνόμπαρα ολότελα τα χάδια
όμως συνήθως αν μ’ αγγίζαν… γρατζουνούσα


ανάρτηση αφιερωμένη στον Μάρκο,
ο οποίος έχει κληρονομήσει το «ευγενές ψώνιο» της θείας του…


η οποία αυτή τη περίοδο βρίσκεται αντιμέτωπη με κάποιες σπαζοκεφαλιές
εργασιακού περιεχομένου… Το τριήμερο αργίας;
ουδεμία σημασία έχει για το (ειρήσθω εν παρόδω, ολοσχερώς πτυσμένο από τη Πολιτεία) "άθλημα" που υπηρετεί…
Στο γραφείο θα τη βγάλει (άνευ πρόσθετης αμοιβής, εννοείται.!..)...
Και ενώ ολημερίς ενώπιον ενός υπολογιστή θα βρίσκεται,    η εντατικοποίηση...

video
 
...θα την υποχρεώσει σε κάποιες εκ περιτροπής εξαφανίσεις από τις μπλογγογειτονιές…
 
Εύχομαι σε όλους καλή αποκριά
 
και καλή Τεσσαρακοστή,

η οποία φέτος θα αποτελέσει και μια καλή προπόνηση,
δεδομένου ότι πρόκειται να αναβαθμιστεί με αύξηση τής (ανεπίσημης έστω)
κατ' έτος διάρκειάς της κατά – περίπου – μία τάξη μεγέθους (…τι 400, τι 365…)…

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

άνοιξη στον ελαιώνα (παστέλ & λάδια 70x50)


Γιά δές ἀγάπη μου μακριά, πόσο μακριά εἶναι οἱ κῆποι
καί κρίμα, δέν εἶναι οὔτε αὐγή καί μόλις ξεκινᾶμε.
Θά μάς ρημάξη ἡ κακωσιά καί θά μαράνη ἡ λύπη
τήν ἀκριβή μας τή χαρά, πως ταιριασμένοι πᾶμε.

Στέρξε να μείνουμε σε μιά τοῦ δρόμου μας γωνούλα,
κάτω στόν ἤσκιο μιᾶς εληάς – ἤσκιε μου εμπιστεμένε.
Καί γώ θά δῆς με τῶν φιλιῶν τή δροσερή πηγούλα
θά σοῦ γιομίσω τήν καρδιά λουλούδια, ἀγαπημένε!

Μαρία Πολυδούρη
από τη συλλογή της «οι τρίλλιες που σβήνουν»