Waves

Waves

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

απ' το νεφέλωμα του κύκνου

(παστέλ & λάδι 23x30)

Σε 5.500 έτη φωτός από τη γη
'Ενας ανταριασμένος ωκεανός υδρογόνου
με λίγο οξυγόνο αλλά και θειάφι
Το "νεφέλωμα του κύκνου"
...

στίχοι Γιάγκος Αραβαντινός
Μουσική Μάνος Χατζηδάκις

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

με το γάντι (λαδοπαστέλ 28x38)


Σάμπως μες σε μια ζάλην από βαριά μύρα,
λύνει σιγά-σιγά μες στον διαυγή, νερένιο
καθρέφτη της, την κουρασμένη κίνησή της,
ρίχνοντας πάνω του ακέριο το χαμόγελό της
και περιμένει η νερένια επιφάνεια να φουσκώσει
απ’ αυτό το χαμόγελον∙ ύστερα, τα μαλλιά της
μες στον καθρέφτη χύνει κ’ ενώ τον εξαίσιον
ώμον, από την βραδινή τουαλέττα βγάζει,
Σιωπηλά πίνει απ’ την εικόνα της. Και πίνει
ότι ένας εραστής θα έπινε, σε μια μέθη,
ερευνητικά, δυσπιστία γιομάτος. Και δεν νεύει
στην καμαριέρα της παρά μόνον όταν
στο βάθος του καθρέφτη της βρει φώτα, ντουλάπες
και τη θαμπάδα μιας νυχτωμένης ώρας.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε 
Κυρία μπροστά στον καθρέφτη
(συλλογή: Προσωπογραφίες Γυναικών)
Μετάφραση : Ά ρ η ς  Δ ι κ τ α ί ο ς

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

στερνή μου γνώση (ξυλομπογιές 30x30)


Είναι που προσπαθώ να το σκάσω λίγο από έναν ανελέητο ορθολογισμό
που συνεχώς ξεφωνίζει μέσα μου αντιπαθητικά κηρύγματα.
Είναι που θέλω να ευχαριστήσω τις διαδικτυακές μου φίλες, που προσφέροντάς μου δωράκια
με προσκαλούν σε ιστολογιακά παίγνια.
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, προέκυψε άλλη μιά ανάρτηση με παιχνιδιάρικη διάθεση, μετά από πρόσκληση της γλυκιάς Ευτυχίας να παίξω στο «7 πράγματα για μένα».  Πάλι το 7 μπροστά μας λοιπόν και ας αρχίσουμε τις...συγκλονιστικές αποκαλύψεις...


J J J J J J J J J J J J J J J J

1. Ο δάσκαλός μου στο Δημοτικό (...στα βάθη του προηγούμενου αιώνα...) είχε καθιερώσει ένα σύστημα εξέτασης που μας είχε βάλει σε μεγάλους μπελάδες... Ζητούσε να ζωγραφίζουμε κάποιο σχέδιο ή/και να γράφουμε κάποια στιχάκια, εμπνεόμενοι κάθε φορά από το τρέχον κεφάλαιο του «Αναγνωστικού»…
Και κάπως έτσι, σε κάποιους από εμας, έμεινε το «κουσούρι»…

2. Ο πανικός δεν άργησε να μεταδοθεί και στο άλλο τμήμα, όταν και ο δικός του δάσκαλος μιμήθηκε τον δικό μας. Σύντομα, οι πιο καπάτσοι και των δύο τμημάτων είχαν εντοπίσει τα «ταλέντα» της τάξης και έτσι κάνα-δυό καλόβολοι βρεθήκαμε να ζωγραφίζουμε και να γράφουμε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για κάποιους ...προσηρτημένους. Έλα όμως που ήταν δύσκολο να σε επισκεφτεί δις η ποιητική έμπνευση για το ίδιο θέμα. Και ήταν πειρασμός να έχεις έτοιμο, γραμμένο ποίημα, ειδικά αν αυτό είχε παρουσιαστεί στον άλλον δάσκαλο... Υπέκυψα άπαξ... Με συνέπειες πολύ δυσάρεστες για το image της καλής και έντιμης μαθήτριας, εφόσον δεν αποκαλύφτηκε ποτέ ότι οι στίχοι δεν ήταν της Αννούλας αλλά δικοί μου...
Και τότε πρωτοέκανα μια σημαντική διαπίστωση : όταν είσαι πολύ δοτικός, μπορεί και να αποβεί εις βάρος σου… Πολύ χρήσιμο συμπέρασμα, το οποίο ουδέποτε αξιοποίησα…

3. Όμως παρά την ήττα, δεν απώλεσα εντελώς τη συμπάθεια και την εμπιστοσύνη του δασκάλου. Γι αυτό όταν ήρθε η μητέρα μου να παραλάβει το ενδεικτικό μου, της επεσήμανε το εξής : «αυτό το παιδί έχει καλό χέρι στη ζωγραφική και γράφει και ωραία στιχάκια! Θα είναι κρίμα να μην αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα μεγαλώνοντας».
Και έτσι…έγινα φυσικός πυρηνικών αντιδραστήρων...

4. Μεγάλο μεράκι όμως η ζωγραφική... Παρέμενε μια διαχρονική αγάπη! Το ίδιο και τα αιλουροειδή! Αλλά ήρθε μια στιγμή που αυτές οι δύο αγάπες συγκρούστηκαν... Ήταν στα 16 μου, όταν ζωγράφιζα μανιωδώς πόστερ με κάρβουνο σε στυλ γκράφιτι. Η Πίου ήταν μία γάτα με προσωπικότητα και άποψη! Και ήταν αδύνατο να μη θελήσει να δει τι ζωγραφίζω! Έτσι, κάποια στιγμή το μισοτελειωμένο πόστερ μου βρέθηκε με την εξής παραλλαγή: Αντί έντονου κοντράστ σε μαύρο-άσπρο, υπήρχαν περιοχές μαύρες με γκρι πατούσες και περιοχές άσπρες με μαύρες πατούσες. Το ίδιο μοτίβο, γκριζόμαυρες πατούσες γάτας δηλαδή, κυκλοφορούσε επίσης επάνω στους καναπέδες, στις πολυθρόνες, στα κουβρ-λι και στα τραπεζομάντιλα. Εμένα, που ήμουν έντονα απορροφημένη με το δίλημμα «πώς είναι ωραιότερο το πόστερ; στην αρχική ή στη παραλλαγμένη μορφή του;» ουδόλως με απασχόλησαν οι εικαστικές παρεμβάσεις της Πίου στο υπόλοιπο σπίτι. Απασχόλησαν όμως πολύ τη μητέρα μου, ή οποία πέταξε έξαλλη εκτός σπιτιού την Πίου, εμένα και το πόστερ…
Και ήταν τότε που εγκαινίασα το πρώτο και μοναδικό καλλιτεχνικό ατελιέ που απέχτησα ποτέ: ένα υπόγειο του πατρικού σπιτιού. Σήμερα είναι λεβητοστάσιο...

5. Το εφηβικό μου φλερτ, ο Βασίλης, ζήλευε την Πίου... Έπρεπε να βρω τρόπο να τον πείσω ότι η αδυναμία μου σ’ αυτόν υπερτερούσε της αδυναμίας μου στη γάτα …πράγμα το οποίο βεβαίως δεν ίσχυε... Τότε θυμήθηκα τις επιδόσεις μου στη κατασκευή σκίτσων συνοδευόμενων από στιχάκια! Το καλόπιασμα λοιπόν προς τον Βασίλη επετεύχθη μέσω μιας τέτοιας προσφοράς.
Και έτσι έβγαλα ένα δεύτερο πολύ χρήσιμο συμπέρασμα : τα αγόρια είναι πολύ εκτεθειμένα στη κοριτσίστικη καπατσοσύνη! Ούτε αυτό το αξιοποίησα...

6. Ο Βασίλης ήταν φανατικός σινεφίλ! Από ταινιοθήκη έβγαινε, σε κινηματογραφική λέσχη έμπαινε. Εγώ συνήθως τον ακολουθούσα, με αποτέλεσμα στα 16 - 17 μου να έχω αποστηθίσει τον Μπέργκαν, τον Μπονιουέλ, τον Λουί Μαλ, τον Γκοντάρ, τον Παζολίνι, τον Βισκόντι, τον Φελίνι, τον Αντονιόνι, τον Ταρκόφσκι, τον Πολάνσκι, τον Φασμπίντερ ...
Κάποτε σκέφτηκα ότι αυτό θα πρέπει «να το ψάξω» ... Το απέφυγα, καλού-κακού...
Ωστόσο η μύησή μου στα θαύματα της έβδομης τέχνης συνδυάστηκε αρμονικά με την αγάπη μου για τη ζωγραφική. Για παράδειγμα το πόστερ στο οποίο επενέβη η Πίου, ήταν εμπνευσμένο από τη ταινία του Κιούμπρικ «κουρδιστό πορτοκάλι».

7. Τελικά, όλες οι νεανικές αγάπες, είτε μένουν, είτε προσπερνούν, αφήνουν πάντα τα ίχνη τους και τα αναμνηστικά τους. Ένα τέτοιο, είναι και το έργο της σημερινής ανάρτησης, φιλοτεχνημένο με πολλή τρυφερότητα και περίσσιο ρομαντισμό, στα 14 μου χρόνια.

J J J J J J J J J J J J J J J J
Αντέξατε το διάβασμα ως εδώ; Ε τότε κερδίζετε άλλη μία αποκάλυψη: Πρέπει να επιλέξω 7 από εσάς για να συνεχίσετε αυτό το χαριτωμένο παιχνιδάκι! Έχω κάτι υπ όψη μου γι αυτή την επιλογή... Δεν θα την κάνω τώρα όμως... Θα επανέλθω, λίγο πριν την επόμενη ανάρτηση...
J J J J J
Επανέρχομαι λοιπόν λίγο πριν την επόμενη ανάρτηση. Και για να μη γίνει η παρούσα ανάρτηση ακόμη πιο μακροσκελής, ας συνεχίσω στα ενδότερα: βλέπε τελευταίο σχόλιο.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

το δέντρο έξω απ το λιβάδι

(παστέλ & λάδι 30x23)

Ήταν ο τόπος μου βράχος και
χώματα ήλιος και μαύρο
κρασί. Όργωνα θέριζα και με
τον Όμηρο σε τραγουδούσα,
λαέ μου. Πάνω στα κύματα
νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα.

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα
γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά.
Είχαν αρμύρα στα χείλη στα
μάτια τους καίγανε την οικουμένη
και τα παιδιά μου με μια
φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε.

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο,
όνειρο καθημερνό. Κάποιος τον
πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε
σαν δανεισμένη πραμάτεια.
Τώρα τ' αγόρια μου παίζουν
το θάνατο στα χαρακώματα.


Στίχοι Κώστας Γεωργουσόπουλος (Κ.Χ. Μύρης)
Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος
Ερμηνεία Νίκος Ξυλούρης