Waves

Waves

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

χιονισμένο τοπίο (κάρβουνο)

 
Καλά Χριστούγεννα
 
 
Πολλὰ δὲ θέλει ὁ ἄνθρωπος

νά ῾ν᾿ ἥμερος νά ῾ναι ἄκακος

λίγο φαΐ, λίγο κρασί

Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση.
 
Οδυσσέας Ελύτης


Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

επιστροφή (ξυλομπογιές)


Μία ακόμη ζωγραφιά από τη περίοδο της εφηβείας.
Αυτή είχε ήδη τίτλο (αχνοφαίνεται επάνω δεξιά).
Φέρνοντάς την στην επιφάνεια,
διατηρώ εκείνο τον τίτλο.
  


Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα.... 

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

και τώρα...τι κάνουμε; (σκίτσο με μολύβι)



Τελικά, όσο ψάχνει κανείς, τόσο βρίσκει. Και οι αποθηκευτικοί χώροι του πατρικού σπιτιού είναι κατά κανόνα ιδεώδεις για μια τέτοια δραστηριότητα. Ίσως γιατί μου άρεσε το συναίσθημα από την ανακάλυψη της προηγούμενης σύνθεσης, ίσως γιατί πολλές φορές προσπαθώ να ξαναζωγραφίσω με τον αυθορμητισμό που ζωγράφιζα μικρή (χωρίς όμως να τα καταφέρνω), άρχισα μια εκστρατεία αναζήτησης των παλιών μπλοκ ζωγραφικής μου. Και, ω του θαύματος, τα βρήκα! Στο πατρικό σπίτι φυσικά... Ξεκινάω λοιπόν μια ετικέτα με τίτλο "τα εφηβικά", όπου σκοπεύω να τιμήσω τα τόσο παραμελημένα και αδικημένα (από εμένα την ίδια) έργα της εφηβείας μου. Ας πούμε ότι είναι κάτι σαν διάλειμμα, μέχρι να βρω τη διάθεση να ξαναστήσω καβαλέτο...

Αυτό είναι ένα σκίτσο φτιαγμένο στις παρυφές της εφηβείας (στα 18). Κατά πάσα πιθανότητα, θα είχα υποχρεώσει κάποια ταλαίπωρη φίλη να μείνει ακίνητη σ' αυτή τη στάση για κάμποση ώρα... Αυτή τη στιγμή μου είναι αδύνατο θα θυμηθώ που οφειλόταν η έμπνευση μιας τέτοιας πόζας, που υποδηλώνει, ας πούμε, απελπισία ή μπλοκάρισμα μπρος σ' ένα αδιέξοδο, ή κάτι του τύπου "πάει να σπάσει το κεφάλι μου"...

Σήμερα βέβαια θα μπορούσα να βρω πολλές αφορμές για μια τέτοια έμπνευση... Το συνδέω λοιπόν με επίκαιρα βιώματα, συνοδεύοντάς το με ένα τραγούδι των King Crimson που αγαπούσα πολύ εκείνη την εποχή και που εξακολουθώ να αγαπώ: "confusion will be my epitaph"...


 
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

σύγκλιση (ακρυλικά, 300x100 - σε 3 μέρη)



 
Οι τρεις εικόνες αποτελούν τμήματα του ίδιου έργου,
με διάταξη από τ' αριστερά προς τα δεξιά.
 
****************************
Μία φορά στις τόσες αποφασίζω να τακτοποιήσω το γραφείο μου. Μια τέτοια φορά ήταν και το απόγευμα της Παρασκευής, όπου ανάμεσα σε διάφορα ατάκτως ερριμένα ανακάλυψα και ένα μεγάλο χαρτόνι τυλιγμένο σε ρολό. Επειδή κάτι μου θύμισε, το ξετύλιξα ανυπόμονα και διαπίστωσα ότι, όπως υποπτευόμουν,  ήταν ένα έργο διαστάσεων περίπου 3x1 (σε μέτρα),  ζωγραφισμένο στις αρχές του 2006. Το σημαντικό μ’ αυτό το έργο, είναι ότι αποτελεί προϊόν της συνεργασίας τριών ανθρώπων οι οποίοι ζωγράφιζαν ταυτόχρονα, έχοντας αρχικά αναλάβει ένα τμήμα ο καθένας και στη συνέχεια κάνοντας μικροπαρεμβάσεις σε όλη την έκτασή του, επεμβαίνοντας και στις περιοχές που είχαν ήδη ζωγραφιστεί, είτε από τους ίδιους, είτε από τους άλλους δύο. Αν θυμάμαι καλά, το δικό μου (αρχικό) τμήμα ήταν το αριστερότερο, το  πρώτο  δηλαδή που εμφανίζεται στην ανάρτηση. Μετά από σχεδόν επτά χρόνια που είχα να το δω, μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα, όχι τόσο γιατί εμφανίστηκε μπροστά μου μια  ωραία σύνθεση φορμών και χρωμάτων, όσο  γιατί το όλο αποτέλεσμα έβγαζε μια πολύ αρμονική σύγκλιση τριών δημιουργών, με αρκετά διαφορετικές προσωπικές τεχνοτροπίες.
 
Το αφιερώνω στη Σοφία και τον Μάνο (καλή τους ώρα όπου κι αν βρίσκονται)
αλλά και σ’ εσάς
συντροφευμένο με τη φωνή του John lenon στο stand by me.
 


When the night has come
And the land is dark
And the moon is the only light we'll see
No I won't be afraid, no I won't be afraid
Just as long as you stand, stand by me

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Οι κλοσάρ δεν είναι πια αγράμματοι (φωτογραφία)

Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το Μάρτιο του 2010 σε πολύ κεντρικό σημείο του Παρισιού (Boulevard Saint Michel).
Ο συμπαθής clochard έχει μπροστά του το τυπικό τενεκεδάκι για το «ό,τι προαιρείστε»,
συνοδευόμενο από την (επίσης τυπική) ταμπέλα «JAI FAIM, Merci» (= πεινάω, ευχαριστώ),
ενώ ταυτόχρονα διαβάζει πολύ αφοσιωμένος την εφημερίδα της ημέρας,
με τίτλο «Le Retour des milliardaires» (= η επιστροφή των δισεκατομμυριούχων!)...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



...Και ενώ οι μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις (συνταξιούχοι, υπάλληλοι δημόσιοι και ιδιωτικοί, υπάλληλοι δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, ενιαία και ειδικά μισθολόγια, αυτοαπασχολούμενοι με «μπλοκάκι», κλειστά και ανοιχτά επαγγέλματα, μικροκαταστηματάρχες και μικροβιοτέχνες, μικροαγρότες και μικροκτηνοτρόφοι) στο όνομα του (τροφοδοτούμενου ανελλιπώς και με θαυμαστό ζήλο από τα ΜΜΕ) «κοινωνικού αυτοματισμού» αναλώνονται στο να σκιαμαχούν μεταξύ τους σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς (ανά 2, ανά 3, μία κατηγορία εναντίον όλων των άλλων, όλες οι κατηγορίες εναντίον της κάθε μίας ξεχωριστά, καθένας από μία κατηγορία εναντίον όλων των υπολοίπων της ιδίας κατηγορίας, κλπ, κλπ), κάποιοι τρίβουν ευχαριστημένοι τα χέρια τους (βλέπε τίτλο εφημερίδας που διαβάζει ο άστεγος της φωτό), εφόσον η διαδικασία υπαγωγής  όλων των προαναφερθέντων σε μία ισοπεδωμένη κοινωνική τάξη (βλέπε τον ίδιο τον άστεγο της φωτό) γίνεται έτσι δραματικά ευκολότερη…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μιριέλ Μπαρμπερί «Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου»
..........................................................
........…. Στη γωνία της οδού Γκρενέλ(1) με την οδό Μπακ, ατάραχος ένοικος των φθαρμένων χαρτόκουτών του, ο Σεζέν με παρατηρεί καθώς πλησιάζω, όπως η μυγαλή τη λεία της.
  Ε, θεία-Μισέλ(2), τι έγινε, έχασες τον γάτο σου; Μου πετάει γελώντας.
    Να τουλάχιστον κάτι που δεν αλλάζει. Ο Σεζέν είναι ένας κλοσάρ, που χρόνια ολόκληρα περνάει τον χειμώνα εδώ, σε τούτα τα άθλια χαρτόκουτα, τυλιγμένος με μια τριμμένη ρεντιγκότα, η οποία θυμίζει Ρώσο έμπορο του 1900 και φέρει, όπως και αυτός που τη φοράει, εντυπωσιακά τα σημάδια του χρόνου πάνω της.
  Πρέπει να πάτε στον ξενώνα, του λέω ως συνήθως, θα κάνει κρύο απόψε.
  Αχ, αχ, κράζει, στον ξενώνα, πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα εκεί. Εδώ είναι καλύτερα.
    Συνεχίζω τον δρόμο μου, μα κυριευμένη από τύψεις, γυρίζω πίσω.
  Ήθελα να σας το πω... Ο κύριος Αρτέν(3) πέθανε απόψε.
  Ο κριτικός; Με ρωτάει ο Σεζέν, με το βλέμμα του να ζωντανεύει άξαφνα, ανασηκώνοντας τη μουσούδα του σαν κυνηγόσκυλο που μυρίζει πέρδικα.
  Ναι, ναι, ο κριτικός. Η καρδιά του μια κι έξω τον παράτησε.
  Αχ, τον καημένο, τον καημένο, επαναλαμβάνει ο Σεζέν, εμφανώς συγκινημένος.
  Τον γνωρίζατε; ρωτάω για να πω κάτι.
  Αχ, τον καημένο, τον καημένο, επαναλαμβάνει ο άστεγος, οι καλύτεροι φεύγουν πάντα πρώτοι!
  Πέρασε ωραία ζωή, διακινδυνεύω να πω, έκπληκτη από τη τροπή που παίρνουν τα πράγματα.
  Θεία-Μισέλ, μου απαντάει ο Σεζέν, δεν υπάρχουν πια τέτοιες μορφές. Αχ, τον καημένο, συνεχίζει, θα μου λείψει ο τύπος.
  Σας έδινε κάτι; ένα ποσό για τα Χριστούγεννα μήπως;
    Ο Σεζέν με κοιτάει, ρουφάει τη μύτη του, φτύνει μπροστά του.
  Τίποτα, δέκα χρόνια ούτε δεκάρα τσακιστή, τι νομίζετε; Α, δεν έχω λόγια, φοβερή φυσιογνωμία. Δεν υπάρχουν πια τέτοιοι άνθρωποι, όχι, όχι, δεν υπάρχουν.
    Αυτή η κουβεντούλα με αναστατώνει, κι ενώ πηγαινοέρχομαι στους στενούς δρόμους της αγοράς, ο Σεζέν στοιχειώνει τις σκέψεις μου. Ποτέ μου δεν πίστωσα τους φτωχούς με μεγαλείο ψυχής, με πρόσχημα το ότι είναι φτωχοί εξαιτίας των αδικιών της ζωής. Τους θεωρούσα όμως τουλάχιστον ενωμένους στο μίσος για τους μεγαλοαστούς. Ο Σεζέν με βγάζει από τη πλάνη μου και μου μαθαίνει το εξής: αν υπάρχει κάτι που απεχθάνονται οι φτωχοί, είναι οι άλλοι φτωχοί.

 
(1) δρόμος σε αριστοκρατική συνοικία του Παρισιού
(2) θυρωρός πολυτελούς συγκροτήματος κατοικιών στην εν λόγω συνοικία
(3) κριτικός γαστρονομίας, πάμπλουτος και υπερόπτης, κάτοικος του παραπάνω συγκροτήματος

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

προσέγγιση (παστέλ λαδιού)

πίνακας εμπνευσμένος από φωτογραφία αναρτημένη στο stavento
♥ ♥ ♥ ♥

Ἔφυγε ἡ ζωή μας ἢ ἔφυγαν πουλιὰ ἀπ᾿ τὴν παλάμη τοῦ Θεοῦ;

Τράβηξαν τουφεκιὲς νὰ τὰ σκοτώσουν
Ἡ ζωή μας ἔγινε ὡραιότερη
Τόσο ποὺ μοιάζει μὲ ἄστρο ὅταν τὴν κοιτάξω
Καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὴν κατεβάσω στὸ γιαλὸ
καὶ νὰ τὴν κάμω πλοῖο

Ὢ περιστέρι τῆς ψυχῆς πήγαινε στὸ καλὸ
Πήγαινε τώρα μὲ τὸ μελτέμι
Καὶ φίλησέ μου ὅσα μαργαριτάρια συναντήσεις
Ἂν δὲν μὲ βλέπεις μὴ φοβᾶσαι θὰ γιορτάζω μαζί σου
Στὸ ταξίδι μας θὰ σηκώσουμε τὰ νερὰ τῆς θάλασσας
Νὰ εὐλογήσουν ὅ,τι ἀγαπήσαμε καὶ ὅ,τι δὲν ξεχνᾶμε πιὰ

Σὲ περιβόλι ἄραξε τὸ περιστέρι
Σὲ περιβόλι ἄραξε ἡ ψυχή μου
Λοιπὸν θυμᾶμαι τώρα τὸ καλοκαῖρι τῆς ζωῆς μου
Σὰν νὰ ἤσουνα ἐσὺ ἡ μόνη ἄνοιξη τῆς γῆς
Σὲ ἀντικρίζω ὢ ἡμέρα τῆς γέννησής μου.

..........................

Γιώργος Σαραντάρης
(Τρία ποιήματα της θάλασσας -απόσπασμα-)

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Τι είναι η πατρίδα μας.;.. (λαδοπαστέλ και κολλάζ)


Επειδή έχω ήδη περάσει σχεδόν 3 δεκαετίες υπηρετώντας τις φυσικές επιστήμες, έχω αποκτήσει κάποιους – ας πούμε –  ψυχαναγκασμούς:

Ψυχαναγκασμός  1ος : ένας φυσικός νόμος καταρρίπτεται μόνο εφόσον βρεθεί ένας άλλος νόμος ή πραγματοποιηθεί κάποιο πείραμα που, αποδεδειγμένα, είτε τον διαψεύδουν, είτε περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής του. Απ’ όσο ξέρω μέχρι τώρα, ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος δεν έχει καταρριφθεί. Συνεπώς παραμένει σε ισχύ και η πρώτη (και βασική) φυσική του συνέπεια. Ήτοι «δεν είναι δυνατή η κατασκευή αεικίνητων μηχανών δευτέρου είδους». Ή, σε πιο απλή γλώσσα, «είναι αδύνατο για μια μηχανή, αφού τεθεί σε λειτουργία, να συνεχίζει να λειτουργεί επ' άπειρον χωρίς την παροχή ενέργειας».
Ψυχαναγκασμός 2ος : Όταν μιλάμε μεταξύ μας χρησιμοποιώντας συνεπαγωγές για να εξαγάγουμε λογικά συμπεράσματα, δεν είναι δυνατό να συνεννοηθούμε αν δεν ξεκινάμε από κοινούς ορισμούς των παραμέτρων που υπεισέρχονται σ’ αυτή τη λογική διεργασία.

Στις συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία χρόνια, αυτές οι δύο (ενσωματωμένες πλέον στα κύτταρά μου) αρχές, τείνουν να με οδηγήσουν σε σοβαρή υπαρξιακή κρίση, για να μη πω σε σχιζοφρένεια… Εξηγούμαι:

1. Πώς είναι δυνατόν η «μηχανή» που λέγεται άνθρωπος να καλείται να λειτουργεί σαν πηγή έργου με συνεχώς αυξανόμενη παροχή, όταν ταυτόχρονα τα ποσά ενέργειας που της παρέχονται βαίνουν σταθερά και ραγδαία μειούμενα, τείνοντας στο μηδέν; Κοινώς πώς γίνεται ένας εργαζόμενος να πληρώνει όλο και περισσότερα ενώ οι αποδοχές του όλο και συρρικνώνονται;

2.  Όταν ακούγονται τα διάφορα επιχειρήματα περί «σωτηρίας της Πατρίδας», αυτή η ταλαίπωρη έννοια «Πατρίδα» πώς ακριβώς ορίζεται; Πάντως κάτι που μου γίνεται όλο και πιο προφανές, είναι ότι εμείς οι οποίοι καλούμαστε να τη σώσουμε πεθαίνοντας οικειοθελώς από λιμούς (αντίο μισθοί και συντάξεις), λοιμούς (αντίο υγεία), κρύο (αντίο στέγη και θέρμανση) αφήνοντας τα παιδιά μας άπορα και αναλφάβητα (αντίο παιδεία), σίγουρα δεν αποτελούμε τμήμα αυτού του ορισμού, αυτής της «Πατρίδας» τέλος-πάντων.

Τελικά, σύμφωνα με τον ορισμό που δίνουν οι policy makers«Τι είναι η πατρίδα μας;»

«Μην είν' οι κάμποι;»
Μπα, δεν νομίζω… Με τα αλλεπάλληλα μέτρα «σωτηρίας» (παλιά και νέα και στο πλαίσιο πάντα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής -  ΚΑΠ) οι κάμποι δεν προορίζονται να μας θρέφουν (άλλωστε έχουμε μετατραπεί σε χώρα καθαρά εισαγωγική - προωθείται και η χρησιμοποίηση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών: χαίρε Monsanto). Εξάλλου η «σωτηρία της πατρίδας» ζητάει και την αντικατάσταση των καλλιεργειών διατροφικών προϊόντων από καλλιέργειες πρώτων υλών για παραγωγή ενέργειας, με σκοπό νέα επιχειρηματικά ανοίγματα (αυτά μας αφορούν όχι βέβαια ως συμμετέχοντες στα κέρδη παρά μόνο ως φθηνούς, ανασφάλιστους και ελαστικώς εργαζόμενους, από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός) και βεβαίως με οδυνηρές επιπτώσεις (π.χ. περιβαλλοντική υποβάθμιση και έλλειψη τροφής, βλέπε φαινόμενα σε Βραζιλία, Αίγυπτο, Βολιβία, Καμπότζη, Σουδάν, Γουατεμάλα,..).

«Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;»
Αυτά αν ως άσπαρτα έχουν γλυτώσει απ τις φωτιές, μάλλον δεν θα γλυτώσουν -ούτως ή άλλως- από την «επιχειρηματικότητα» (βλέπε ιδιοκτησίες οικοδομικών συνεταιρισμών, εγκαταστάσεις “in” πανάκριβων χιονοδρομικών κέντρων κ.λπ.), με ό,τι αυτή συνεπάγεται για το φυσικό περιβάλλον…

«Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;»
Μπορεί να μην έχουμε φτάσει ακόμη στις δομές του Μεσαίωνα (όπου φορολογούσαν το άνοιγμα των παραθύρων και την εισερχόμενη στα σπίτια ακτινοβολία)… Η σωτηρία όμως της «Πατρίδας» περνάει και από το Πρόγραμμα HELIOS που προσβλέπει στον «καθορισμό των βέλτιστων θέσεων ηλιακών πάρκων, σχετικών τεχνολογιών, γραμμών μεταφοράς και ανάπτυξη απαραίτητων υποδομών για τη δημιουργία ενός ηλεκτρικού διαδρόμου από τη ΝΑ προς την Κεντρική Ευρώπη». Το Πρόγραμμα, πέρα από τη παραχώρηση γης (και καλλιεργήσιμης) στα ενεργειακά συμφέροντα (κυρίως Γερμανικά) θέτει και το ερώτημα του πώς και ποιος θα πληρώσει για την ανάπτυξη των απαραίτητων και πολύ ακριβών δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από την Ελλάδα προς την ΕΕ; Έτσι, η λύση που προκρίνεται είναι η χρήση δημόσιου χρήματος (ποιο ειν’ αυτό;…ας κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη…) για δημιουργία των υποδομών, ώστε να μην επιβαρυνθούν οικονομικά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, οι οποίοι άλλωστε δεν έχουν καμία διάθεση να επωμιστούν τέτοιες δαπάνες. Έτσι θα κληθούμε να χρυσοπληρώσουμε τους εκμεταλλευτές των ενεργειακών αναγκών μας, για τη σωτηρία – πάντα – αυτής της περίεργης «Πατρίδας»...

«Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;»
Τουλάχιστον μέχρι στιγμής φαίνεται να μας μένουν τ' άστρα… Για να ξαπλώνουμε από κάτω (...ελλείψει και στέγης…) και να κάνουμε και καμιά ευχή όταν κάποιο απ’ αυτά θα αποφασίζει να πέσει…

«Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;»
Τα νησάκια της (μαζί με τα ρηχά τους ακρογιάλια, τις χώρες τους και τα χωριά), όσο πιο αχνά προβάλλουν, τόσο λιγότερο εμπίπτουν σ’ αυτόν τον νέο ορισμό της «Πατρίδας μας», ο οποίος ουδεμία σχέση φαίνεται να έχει με αυτό που είχε στο νου του ο Πολέμης όταν έγραφε τους στίχους του… Αρχής γενομένης από τα νησάκια που έχουν λιγότερους από 150 κατοίκους (π.χ. Δήλος (!), Αντικύθηρα, Αντίπαξοι, Γαύδος, Γαιδουρονήσι, Ηρακλειά, κλπ, κλπ) , θα φτάσουμε σιγά-σιγά και στα μεγαλύτερα. Ούτως ή άλλως, με τις υποβαθμισμένες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες (περικοπές δρομολογίων παρά τις επιδοτήσεις για «άγονες» γραμμές) οι οποίες γίνονται όλο και ακριβότερες, πολλά νησιά θα δουν τον πληθυσμό τους να «πέφτει» σύντομα κάτω από το «μαγικό» νούμερο των 150 κατοίκων οπότε, κατά την Τρόϊκα, θα συγκαταλέγονται στα προς εκκένωση.

«Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;»
Αρκεί να δει κανείς τα οικονομικά (μέχρι εξαθλίωσης) χάλια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τα οποία βαίνουν συνεχώς επιδεινούμενα στο πλαίσιο της «σωτηρίας της Πατρίδας», ώστε να οδηγηθεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ούτε «τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της» έχουν συμπεριληφθεί στον νέο ορισμό… Άλλωστε, ας μην εκπλαγούμε και πολύ αν κάποτε δούμε όλα τα μνημεία ιδιοκτησία ομίλων του τύπου «Acropolis Universal, Ltd». Προκειμένου «να σωθεί η Πατρίδα» πάντα…

Όσο για τη τελευταία στροφή του ποιήματος,

«Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!»

αυτή σίγουρα δεν αφορά τον ορισμό τους. Πιστεύω όμως πως αφορά τον δικό μας. Και πως όταν λέμε «Πατρίδα» εμείς, μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που εννοούν οι δια μνημονίων και δανειακών συμβάσεων επιχειρούντες τη «σωτηρία της Χώρας» … Για το λήμμα «Πατρίδα» κρατάμε τους -ταυτόσημους- ορισμούς του Μακρυγιάννη ("Γι' αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε") και του Άρη Βελουχιώτη (“Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια … Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; ”).

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

πεταλουδίσματα (λάδι σε καμβά)

 
Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες -
φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες!
 
 
Νίκος Καζαντζάκης

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

φτερουγίσματα (λάδι σε καμβά)


Η δύσκολη Κυριακή

Απ’ το πρωί κοιτάζω προς τ’ απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ’ το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ’ αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μια χαραυγή
τι κούραση τι κούραση
κίτρινο φόρεμα – κεντημένος ένας αετός –
πράσινος παπαγάλος – κλείνω τα μάτια – κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τι μάτια παθιασμένα τι γυναίκες
τι έρωτες τι φωνές τι έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δωσ’ μου το χέρι σου τι κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πεθάναν όλοι
κι έμεινα μ’ έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ’ ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά
 
Μίλτος Σαχτούρης

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

κλεψύδρα (λάδι σε καμβά)


Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ' άγρια μαλλιά σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.
 

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Οδυσσέας Ελύτης
"Όλα τα πήρε το καλοκαίρι" από τα "Ρω του Έρωτα"

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

καθρεφτίσματα (λαδοπαστέλ 50x50)


Τι ομορφιά η ηλιόλουστη μέρα
Η γαλήνη μετά απ τη καταιγίδα
Στη δροσερή αύρα μοιάζει νά’ σαι σε γιορτή..
Τι ομορφιά η ηλιόλουστη μέρα
 


Μα ένας άλλος ήλιος
Που είναι ακόμη λαμπρότερος
Είν’ ο δικός μου ήλιος
Στο πρόσωπό σου
Ο ήλιος μου, ο δικός μου ήλιος
Είναι στο πρόσωπό σου
Στο πρόσωπό σου
 
"O sole mio" Ναπολιτάνικο τραγούδι του 1898
σε στίχους του Giovanni Capurro και μουσική του Eduardo di Capua.
(απόσπασμα σε ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά από Nameliart)

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

το μελτέμι (ξηρά παστέλ)

Ι
Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι
Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

II
Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας -

Και τ' αγριοπερίστερα ήχο
Δονούνε στη σπηλιά τους
Ξύπνημα γαλανό μες στην πηγή
Της μέρας
Ήλιος -

Δίνει ο μαΐστρος το πανί
Στη θάλασσα
Τα χάδια των μαλλιών
Στην ξεγνοιασιά του ονείρου του
Δροσιά-
Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή -

III
Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο – Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
Αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών
Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά
Έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει - Φλοίσβος.

Οδυσσέας Ελύτης
(Προσανατολισμοί, Πρώτα ποιήματα του Αιγαίου)

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

προσοχή εύφλεκτο (σκίτσο με μολύβι)


Στα καμένα

Έλα να πάμε στα καμένα / στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου / ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου / και στη σκιά τους ξεκουράσου



Έλα και πάρε με μαζί σου / στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου / στις εκβολές του παραδείσου
 
Έλα να πάμε στα καμένα / δε μας χωράει πια το σπίτι
έρχονται δύσκολες ημέρες / μουτζουρωμένες σα Δευτέρες
έρχονται φλόγες απ' τα δάση / και μια φωτιά να μας δικάσει
μέσα στο πύρινό της χνώτο / από τον έσχατο στον πρώτο
 
Έλα και πάρε με μαζί σου / στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου / στις εκβολές του παραδείσου
 
Έλα να βγούμε απ΄ το σπίτι / ξανά σε δρόμους και πλατείες
πάρε και τα παιδιά μαζί σου / εδώ, στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι / την τηλεόραση να παίζει
Να δείχνει έγχρωμο τον πόνο / δίπλα σ' ένα φιλέτο τόνο
Να δείχνει φονικά και φλόγες / τσόντες πολιτικούς και ρώγες
ενώ εμείς θα χουμε φτάσει / στο σταυροδρόμι του εξήντα
Με τα παιδάκια μας στον ώμο / για να μας δείχνουνε το δρόμο

Στίχοι: Γκανάς Μιχάλης
Μουσική: Μαχαιρίτσας Λαυρέντης

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

αρμενίσματα (λαδοπαστέλ)


Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

απόσπασμα σπό το ποίημα
"Φωνή απ' την θάλασσα"
(Κ. Π. Καβάφης, από τα Αποκηρυγμένα)