Waves

Waves

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

έρημη γειτονιά (τέμπερα 25x20)

(χωριό στη νότια Ιταλία, έργο του 1984)

το κλάμα του εμιγκράντου
(παραδοσιακό της κάτω Ιταλίας)

Guardian: Έλληνες πτυχιούχοι απελπισμένοι μεταναστεύουν στην Αυστραλία 
Eικόνες των αρχών του 20ου αιώνα, με τη μαζική μετανάστευση Ελλήνων σε Αυστραλία θυμίζει σήμερα η κατάσταση στην Lonsdale Street, στην καρδιά της Μελβούρνης, όπου βρίσκεται η έδρα της ελληνικής κοινότητας. ''Μόνο που οι σύγχρονοι μετανάστες'', όπως σημειώνει άρθρο της Guardian στο διαδίκτυο, ''είναι διακεκριμένοι επιστήμονες, με πτυχία σε ιδιαίτερα δύσκολους τομείς''.

το πλήρες άρθρο εδώ

32 σχόλια:

  1. Πλέον Μελίνα μου τις άδειες γειτονιές δεντις Φοβάμαι...

    Τις άδειες Ζωές όμως, τις τρέμω....


    Φιλί....με συνωστισμό συναισθηματος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν και κάπως ερημικό και θλιμμένο εμένα μου αρέσει πολύ !!!
    Ας ελπίσουμε ότι η οικονομική κρίση δεν θα ερημώσει και πάλι τα όμορφα χωριά μας όπως τότε που κύματα μετανάστευσης σκόρπισαν τον ελληνισμό στα πέρατα του κόσμου !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. KALABRIAN GREEKS!
    ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΟΥ.....ΤΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ...ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.....ΚΑΛΟ!!!!!!!!
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΟΥ , ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ !!!!! ΜΑΣ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ...
    ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΔΩ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΟΝΟ...
    ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΧΩΡΙΑ ,ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΩΡΙΟ...ΘΑ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΗΔΗ....
    ΦΙΛΑΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. θα συμφωνήσω με την Κάκια

    είναι τρομακτικό το μέλλον

    υπέροχη η ζωγραφιά σου και η ανάρτησή σου όπως πάντα άλλωστε

    ακόμη δεν κατάφερα να σου στείλω αυτό που υποσχέθηκα αλλά θα γίνει κι αυτό σύντομα

    πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πολύ ωραίο έργο.
    χρώμα, συναίσθημα, γειτονιά, μελαγχολία.
    μου αρέσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Περνάει απόλυτα την αίσθηση της ερημιάς το έργο σου... πολύ ατμοσφαιρικό!
    όπως όμως λέει και η reflections,
    την άδεια ζωή να φοβόμαστε...

    Τέμπερα βλέπω... αναρωτιέμαι τι ατμόσφαιρα θα είχε το έργο σου με την κλασσική τεχνική σου και μάλιστα σε ώρα βραδινή...
    (ο καθένας με τα κολλήματα του)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό που νιώθω βλέποντας το έργο σου είναι εγκατάλειψη.
    Σαν να 'χει γίνει κάτι φοβερό σ'αυτή τη γειτονιά και όλοι οι κάτοικοι ανοίξαν τις πόρτες βιαστικά κι έτρεξαν να απομακρυνθούν.
    Τα παράθυρα και οι πόρτες σαν μαύρες τρύπες που χάσκουν ορθάνοιχτα.
    Όμως σ'αυτή τη γειτονιά υπάρχει και η ελπίδα πως όλα θα βρουν τον ομαλό ρυθμό ξανά της καθημερινότητας. Στο κεντρικό κτίριο τα φώτα είναι αναμμένα και περιμένουν... όλα θα περάσουν κι εμείς θα 'μαστε πάλι ενωμένοι σ'αυτή τη γειτονιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ...Στενάχωρο, δε ξέρω τι είναι πιο δύσκολο το να φύγεις ή τελικά να μείνεις πίσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κάκια,
    και βέβαια το κεντρικό πρόβλημα είναι οι άδειες ζωές! Οι άδειες γειτονιές δεν είναι παρά συνέπεια. Πιστεύω ότι είναι αλληλένδετα αυτά τα δύο κενά.

    Φιλί καρδιακό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Στέλιο,
    σ’ ευχαριστώ! Ας ελπίσουμε πράγματι! Αν και διαβάζοντας «αδειάζει η Λέσβος – μεγάλο κύμα μετανάστευσης από νέους του νησιού», δεν μπορώ να μένω ατάραχη… Είναι βλέπεις και η πατρίδα των γονιών μου…
    Τι να πω… H ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Έφη,
    τα λόγια είναι σε διάλεκτο του Ιταλικού νότου, κάτι ανάμεσα σε ιδιωματικά Ιταλικά και Ελληνικά. Μια γρήγορη απόδοση στα Ελληνικά είναι αυτή:

    Ωραίο μου χελιδόνι
    ποια θάλασσα σε βγάζει
    και πούθ’ έρχεσαι και φτάνεις
    με τούτο τον καλό καιρό

    Άσπρο έχεις το στήθος
    και μαύρες τις φτερούγες
    στη ράχη χρώμα θάλασσας
    και ουρά λίγο ανοιχτή

    Ρώτησα για τη μάνα μου
    την πολυαγαπημένη
    πόσο είν’ λυπημένη
    που καιρό’ χει να με δει;

    Ρώτησα για τον κύρη μου
    κι όλη τη γειτονιά μου
    κι αν είχες ομιλία
    πόσα θα’ χες να πεις

    Κάθομαι μπρος στη θάλασσα
    πάντα σένα κοιτάζω
    λίγο γέρνεις λίγο χαμηλώνεις
    λίγο αγγίζεις το νερό.

    Μα συ δε μου λες τίποτα
    για όσα σε ρωτάω
    λίγο γέρνεις λίγο χαμηλώνεις
    λίγο αγγίζεις το νερό

    Σ’ ευχαριστώ Έφη μου! Φιλιά…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λένα μου,
    το μέλλον είναι εξαιρετικά δυσοίωνο… Καιρός να ανασκουμπωθούμε, μήπως και το εκτρέψουμε από τη πορεία προς τον γκρεμό που του έχουν χαράξει…
    Χαίρομαι που σου άρεσε το νεανικό μου έργο! Σ’ ευχαριστώ!
    Για τα υπόλοιπα μην αγχώνεσαι, σε καταλαβαίνω… είμαστε όλοι κάπου χαμένοι στη δίνη των καιρών

    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Χρήστο
    σ’ ευχαριστώ! Από μικρή τελικά είχα ροπή στα μελαγχολικά θέματα. Ίσως γιατί τα βρίσκω πιο περιεκτικά… Και να σκεφτείς ότι έδειχνα πάντα πολύ χαρούμενο άτομο… και ακόμη δηλαδή…
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μαριέλα,
    τότε η κλασσική μου τεχνική ήταν η τέμπερα. Και για νυχτερινό θέμα, ούτε που το σκεφτόμουν… Λες να δοκιμάσω κάτι αντίστοιχο με τα σύγχρονα μέσα μου; Θα το δω…
    Φιλιά και σ’ ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γιώργο,
    με τα λόγια του τραγουδιού θα επηρεαζόσουν ακόμη πιο πολύ… Τα έχω γράψει λίγο παραπάνω.
    Να είσαι καλά - και καλές αντοχές να έχουμε. Θα τις χρειαστούμε (…ελπίζω…)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Βίκυ μου,
    είναι μια εικόνα που απευχόμουν πάντα να δω στη πράξη - παρότι ομολογώ ότι δεν ανήκα ποτέ στους «μη υποψιασμένους»…
    Αλλά τελικά καμιά γενιά δεν φαίνεται να τη γλυτώνει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Κατερίνα,
    καλώς ήλθες! Και σ’ ευχαριστώ πολύ για τη λεπτομερή ανάγνωση του έργου! Μου άρεσε πολύ η ερμηνεία που έδωσες και κυρίως αυτή η σπίθα αισιοδοξίας που ανιχνεύεις σε μία κατά τ’ άλλα θλιμμένη εικόνα.
    Είναι αναγκαίο για τη ψυχική μας ισορροπία να διακρίνουμε κάποια αχτίδα φωτός στο σκοτάδι, γι αυτό είναι σημαντική η επισήμανσή σου! Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. rodartist,
    είναι ένα από τα αιώνια διλήμματα… Τελικά νομίζω πως η όποια απόφαση έχει συνήθως να κάνει με τη παρόρμηση μιας κρίσιμης στιγμής.
    Χάρηκα που βρήκα σχόλιό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Η μελαγχολία που αποπνέει η έρημη γειτονιά, σε κάνει σχεδόν να πνίγεις έναν λυγμό.Σαν να έφυγε η καρδιά από κείνα τα σπίτια. Σαν να σβήσαν οι παιδικές φωνούλες. Σαν χάθηκε η μουσική.
    Εύχομαι ο πίνακας υπέροχος αυτός του 1984 να μη γίνει εφιαλτική εικόνα του 2012 εδώ.
    Μελίνα μου καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν ξέρω, με τόση μελαγχολία, πώς να πω, ωραία η ζωγραφιά ,ή να ρωτήσω, αν όλα έχουν πάει καλά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Πονάει πολύ αυτό το θέμα Μελίνα μου. Υπάρχει άραγε οικογένεια χωρίς έναν ξενιτεμένο; Όχι μόνο σήμερα αλλά και τα χρόνια τα περασμένα αλλά όχι ξεχασμένα. Το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται και δεν είναι μόνο η φτώχεια που οδηγεί τους νέους κυρίως έξω, αλλά η απογοήτευση για τη πατρίδα.. με πόνο ψυχής το γράφω κι ας παλεύω μέσα μου να ελπίζω ακόμα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Χριστόφορε,
    νομίζω ότι αυτό που κάνει πιο αισθητή την ερημιά σ’ αυτή την εικόνα, είναι το ότι υπάρχει μια μεγάλη αλάνα χωρίς παιδιά να παίζουν, ενώ είναι ακόμη μέρα… Όσο μπορώ να θυμηθώ από τα παιδικά μου χρόνια, κανείς μας δεν μαζευόταν στο σπίτι πριν πέσει για τα καλά το σκοτάδι και βέβαια μετά από επανειλημμένες κλήσεις – σε άγριο τόνο – των μανάδων μας. Αυτό ήταν το πιο έντονο σημάδι ζωής στις γειτονιές.
    Εύχομαι κι εγώ να μην εξελιχθεί (και) σε σύγχρονη λαίλαπα η εξαφάνιση των πιο παραγωγικών γενιών από το τόπο, μαζί με τα παιδιά τους.!..
    Σ’ ευχαριστώ Χριστόφορε! Και καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Χριστίνα,
    η μελαγχολία είναι στοιχείο της καλλιτεχνικής έκφρασης, οπότε μπορεί να συνδυαστεί με όλα τα περί αυτήν…
    Κατά τ’ άλλα, ας πούμε ότι οι άνθρωποι έβγαιναν από το χώρο με όψη πιο χαρωπή από όταν έμπαιναν, οπότε θεωρώ ότι όλα πήγαν καλά…
    Σ’ ευχαριστώ πολύ! Και καλή τεσσαρακοστή να έχουμε (…ούτως ή άλλως δι-εποχική… στους καιρούς μας…)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Margo,
    είναι από τα πλέον πονεμένα θέματα στο τόπο μας.
    Δεν υπάρχει τίποτα θλιβερότερο και τίποτα πιο υποσκαπτικό για το μέλλον ενός τόπου, από το να ξεριζώνονται τα νιάτα του… Ποιος νέος άνθρωπος μπορεί να αντέξει να ξεκινήσει μια πορεία μέσα στην ανασφάλεια και στην όλο και πιο ξεκάθαρη προοπτική επιδείνωσης των συνθηκών;
    Κάποιοι ωστόσο αποφάσισαν να πετάξουν μία (τουλάχιστον) γενιά στο Καιάδα και…θέλουν και συγχαρητήρια από πάνω…
    Να είσαι καλά Margo μου και καλή ξεκούραση στο τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Υπέροχος ο πίνακάς σου μα και ο συνδυασμός του με την υπόλοιπη ανάρτηση. καλή Σαρακοστή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Παρόλο που είναι τόσο παλιό το έργο σου δείχνει την ερημιά και είναι τόσο όμορφο.
    Όσο για την μετανάστευση νιώθω ότι μας έχουν πάει στην δεκαετία του πενήντα
    άρα θα απαντήσω με το ακόλουθο τραγούδι Σαν απόκληρος γυρίζω
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. ΙΖΑ,
    είναι από τα λίγα έργα μου που έχω βάλει σε τοίχο στο σπίτι, κυρίως λόγω συναισθηματικής σύνδεσης – είναι από τις λίγες μου πλέον τέμπερες. Σ’ ευχαριστώ πολύ και εύχομαι κι εγώ καλή Σαρακοστή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Μυστήριο κορίτσι,
    είμαστε πράγματι (τουλάχιστον για μεγάλο μέρος του πληθυσμού) στη δεκαετία του πενήντα και βαδίζουμε ολοταχώς για τη δεκαετία του τριάντα. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της δεκαετίας είναι ότι ήταν πριν από πόλεμο…
    Ο λαός μας έχει πάρα πολλά τραγούδια για τη ξενιτιά και τη μετανάστευση και καθώς φαίνεται θα αποχτήσει κι άλλα…
    Αυτό της αφιέρωσής σου είναι από πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα!
    Σ’ ευχαριστώ πολύ και εύχομαι καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή