Waves

Waves

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Τι είναι η πατρίδα μας.;.. (λαδοπαστέλ και κολλάζ)


Επειδή έχω ήδη περάσει σχεδόν 3 δεκαετίες υπηρετώντας τις φυσικές επιστήμες, έχω αποκτήσει κάποιους – ας πούμε –  ψυχαναγκασμούς:

Ψυχαναγκασμός  1ος : ένας φυσικός νόμος καταρρίπτεται μόνο εφόσον βρεθεί ένας άλλος νόμος ή πραγματοποιηθεί κάποιο πείραμα που, αποδεδειγμένα, είτε τον διαψεύδουν, είτε περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής του. Απ’ όσο ξέρω μέχρι τώρα, ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος δεν έχει καταρριφθεί. Συνεπώς παραμένει σε ισχύ και η πρώτη (και βασική) φυσική του συνέπεια. Ήτοι «δεν είναι δυνατή η κατασκευή αεικίνητων μηχανών δευτέρου είδους». Ή, σε πιο απλή γλώσσα, «είναι αδύνατο για μια μηχανή, αφού τεθεί σε λειτουργία, να συνεχίζει να λειτουργεί επ' άπειρον χωρίς την παροχή ενέργειας».
Ψυχαναγκασμός 2ος : Όταν μιλάμε μεταξύ μας χρησιμοποιώντας συνεπαγωγές για να εξαγάγουμε λογικά συμπεράσματα, δεν είναι δυνατό να συνεννοηθούμε αν δεν ξεκινάμε από κοινούς ορισμούς των παραμέτρων που υπεισέρχονται σ’ αυτή τη λογική διεργασία.

Στις συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία χρόνια, αυτές οι δύο (ενσωματωμένες πλέον στα κύτταρά μου) αρχές, τείνουν να με οδηγήσουν σε σοβαρή υπαρξιακή κρίση, για να μη πω σε σχιζοφρένεια… Εξηγούμαι:

1. Πώς είναι δυνατόν η «μηχανή» που λέγεται άνθρωπος να καλείται να λειτουργεί σαν πηγή έργου με συνεχώς αυξανόμενη παροχή, όταν ταυτόχρονα τα ποσά ενέργειας που της παρέχονται βαίνουν σταθερά και ραγδαία μειούμενα, τείνοντας στο μηδέν; Κοινώς πώς γίνεται ένας εργαζόμενος να πληρώνει όλο και περισσότερα ενώ οι αποδοχές του όλο και συρρικνώνονται;

2.  Όταν ακούγονται τα διάφορα επιχειρήματα περί «σωτηρίας της Πατρίδας», αυτή η ταλαίπωρη έννοια «Πατρίδα» πώς ακριβώς ορίζεται; Πάντως κάτι που μου γίνεται όλο και πιο προφανές, είναι ότι εμείς οι οποίοι καλούμαστε να τη σώσουμε πεθαίνοντας οικειοθελώς από λιμούς (αντίο μισθοί και συντάξεις), λοιμούς (αντίο υγεία), κρύο (αντίο στέγη και θέρμανση) αφήνοντας τα παιδιά μας άπορα και αναλφάβητα (αντίο παιδεία), σίγουρα δεν αποτελούμε τμήμα αυτού του ορισμού, αυτής της «Πατρίδας» τέλος-πάντων.

Τελικά, σύμφωνα με τον ορισμό που δίνουν οι policy makers«Τι είναι η πατρίδα μας;»

«Μην είν' οι κάμποι;»
Μπα, δεν νομίζω… Με τα αλλεπάλληλα μέτρα «σωτηρίας» (παλιά και νέα και στο πλαίσιο πάντα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής -  ΚΑΠ) οι κάμποι δεν προορίζονται να μας θρέφουν (άλλωστε έχουμε μετατραπεί σε χώρα καθαρά εισαγωγική - προωθείται και η χρησιμοποίηση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών: χαίρε Monsanto). Εξάλλου η «σωτηρία της πατρίδας» ζητάει και την αντικατάσταση των καλλιεργειών διατροφικών προϊόντων από καλλιέργειες πρώτων υλών για παραγωγή ενέργειας, με σκοπό νέα επιχειρηματικά ανοίγματα (αυτά μας αφορούν όχι βέβαια ως συμμετέχοντες στα κέρδη παρά μόνο ως φθηνούς, ανασφάλιστους και ελαστικώς εργαζόμενους, από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός) και βεβαίως με οδυνηρές επιπτώσεις (π.χ. περιβαλλοντική υποβάθμιση και έλλειψη τροφής, βλέπε φαινόμενα σε Βραζιλία, Αίγυπτο, Βολιβία, Καμπότζη, Σουδάν, Γουατεμάλα,..).

«Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;»
Αυτά αν ως άσπαρτα έχουν γλυτώσει απ τις φωτιές, μάλλον δεν θα γλυτώσουν -ούτως ή άλλως- από την «επιχειρηματικότητα» (βλέπε ιδιοκτησίες οικοδομικών συνεταιρισμών, εγκαταστάσεις “in” πανάκριβων χιονοδρομικών κέντρων κ.λπ.), με ό,τι αυτή συνεπάγεται για το φυσικό περιβάλλον…

«Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;»
Μπορεί να μην έχουμε φτάσει ακόμη στις δομές του Μεσαίωνα (όπου φορολογούσαν το άνοιγμα των παραθύρων και την εισερχόμενη στα σπίτια ακτινοβολία)… Η σωτηρία όμως της «Πατρίδας» περνάει και από το Πρόγραμμα HELIOS που προσβλέπει στον «καθορισμό των βέλτιστων θέσεων ηλιακών πάρκων, σχετικών τεχνολογιών, γραμμών μεταφοράς και ανάπτυξη απαραίτητων υποδομών για τη δημιουργία ενός ηλεκτρικού διαδρόμου από τη ΝΑ προς την Κεντρική Ευρώπη». Το Πρόγραμμα, πέρα από τη παραχώρηση γης (και καλλιεργήσιμης) στα ενεργειακά συμφέροντα (κυρίως Γερμανικά) θέτει και το ερώτημα του πώς και ποιος θα πληρώσει για την ανάπτυξη των απαραίτητων και πολύ ακριβών δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από την Ελλάδα προς την ΕΕ; Έτσι, η λύση που προκρίνεται είναι η χρήση δημόσιου χρήματος (ποιο ειν’ αυτό;…ας κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη…) για δημιουργία των υποδομών, ώστε να μην επιβαρυνθούν οικονομικά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, οι οποίοι άλλωστε δεν έχουν καμία διάθεση να επωμιστούν τέτοιες δαπάνες. Έτσι θα κληθούμε να χρυσοπληρώσουμε τους εκμεταλλευτές των ενεργειακών αναγκών μας, για τη σωτηρία – πάντα – αυτής της περίεργης «Πατρίδας»...

«Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;»
Τουλάχιστον μέχρι στιγμής φαίνεται να μας μένουν τ' άστρα… Για να ξαπλώνουμε από κάτω (...ελλείψει και στέγης…) και να κάνουμε και καμιά ευχή όταν κάποιο απ’ αυτά θα αποφασίζει να πέσει…

«Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;»
Τα νησάκια της (μαζί με τα ρηχά τους ακρογιάλια, τις χώρες τους και τα χωριά), όσο πιο αχνά προβάλλουν, τόσο λιγότερο εμπίπτουν σ’ αυτόν τον νέο ορισμό της «Πατρίδας μας», ο οποίος ουδεμία σχέση φαίνεται να έχει με αυτό που είχε στο νου του ο Πολέμης όταν έγραφε τους στίχους του… Αρχής γενομένης από τα νησάκια που έχουν λιγότερους από 150 κατοίκους (π.χ. Δήλος (!), Αντικύθηρα, Αντίπαξοι, Γαύδος, Γαιδουρονήσι, Ηρακλειά, κλπ, κλπ) , θα φτάσουμε σιγά-σιγά και στα μεγαλύτερα. Ούτως ή άλλως, με τις υποβαθμισμένες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες (περικοπές δρομολογίων παρά τις επιδοτήσεις για «άγονες» γραμμές) οι οποίες γίνονται όλο και ακριβότερες, πολλά νησιά θα δουν τον πληθυσμό τους να «πέφτει» σύντομα κάτω από το «μαγικό» νούμερο των 150 κατοίκων οπότε, κατά την Τρόϊκα, θα συγκαταλέγονται στα προς εκκένωση.

«Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;»
Αρκεί να δει κανείς τα οικονομικά (μέχρι εξαθλίωσης) χάλια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τα οποία βαίνουν συνεχώς επιδεινούμενα στο πλαίσιο της «σωτηρίας της Πατρίδας», ώστε να οδηγηθεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ούτε «τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της» έχουν συμπεριληφθεί στον νέο ορισμό… Άλλωστε, ας μην εκπλαγούμε και πολύ αν κάποτε δούμε όλα τα μνημεία ιδιοκτησία ομίλων του τύπου «Acropolis Universal, Ltd». Προκειμένου «να σωθεί η Πατρίδα» πάντα…

Όσο για τη τελευταία στροφή του ποιήματος,

«Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!»

αυτή σίγουρα δεν αφορά τον ορισμό τους. Πιστεύω όμως πως αφορά τον δικό μας. Και πως όταν λέμε «Πατρίδα» εμείς, μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που εννοούν οι δια μνημονίων και δανειακών συμβάσεων επιχειρούντες τη «σωτηρία της Χώρας» … Για το λήμμα «Πατρίδα» κρατάμε τους -ταυτόσημους- ορισμούς του Μακρυγιάννη ("Γι' αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε") και του Άρη Βελουχιώτη (“Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια … Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; ”).

25 σχόλια:

  1. Μελινάκι μου σωστοί οι συνειρμοί σου στο πολύ επίκαιρο πατριωτικό ποίημα και δυναμικός ο επίλογος!
    Σήμερα στο αυτοκίνητο ο μικρός μου που είναι πέντε χρονών άρχισε να μου ψέλνει τον εθνικό ύμνο. Πόσες σκέψεις πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου και πόσα συναισθήματα να συγκρούονται γι αυτή την έρμη μάνα πατρίδα...
    Καλό ξημέρωμα φίλη μου
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, έχω τεράστιο θυμό μέσα μου και επιτέλους έχω κουραστεί να είμαι θεατής σ' αυτό το "διαδραστικό" θέατρο του παραλόγου. Ας πούμε ότι αυτή η ανάρτηση ήταν ένα (πολύ μικρό) ξέσπασμα, δυστυχώς πολύ δυσανάλογο με το εύρος του προβλήματος... όταν την έβαζα στο blog, σκεφτόμουν ότι μάλλον λίγοι θα έμεναν να σχολιάσουν. Σ' ευχαριστώ πολύ που είσαι εδώ...

      Να είσαι καλά και καλή δύναμη σε όλα και κυρίως ως μαμά!

      Θα σε επισκεφτώ στη σελίδα σου όταν θα βρίσκομαι σε συνθήκες ηρεμίας...

      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  2. Μελίνα μου θα παραφράσω λίγο τον τίτλο και θα πω:

    Πού είν' η πατρίδα μας;

    δε θα γράψω περισσότερα γιατί αισθάνομαι όπως όλοι οι Έλληνες, προδομένη, λυπημένη, απογοητευμένη αλλά και θυμωμένη που καταντήσαμε ζητιάνοι της Ευρώπης.... τα υπόλοιπα θα στα πω από κοντά

    φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν οι Δάσκαλοι μας έβαζαν να αναλύσουμε αυτό το ποιηματάκι σαν μαθητές του Δημοτικού, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μετά από πολλές δεκαετίες θα έπαιρνα από μόνη μου τη πρωτοβουλία να το ξανα-αναλύσω, από τη σκοπιά πλέον του ενήλικα που ήρθε και η δική του σειρά να ζήσει μία περίοδο κρίσης, απ' αυτές που έχουν ζήσει (τουλάχιστον άπαξ) οι προηγούμενες γενιές. Η ιστορία είναι ταλαντωτής μικρής περιόδου και έτσι κανείς δεν ξεφεύγει από τα standards της... Επαναλαμβάνεται σαν φαρσοκωμωδία με σοβαρά στοιχεία τραγωδίας και αυτή τη τελευταία τη βιώνουμε όλο και πιο έντονα. Αλλά πέρα απ' αυτό, ένα από τα μεγαλύτερά μου προβλήματα είναι ότι δεν ανέχομαι να με δουλεύουνε...
      Όσο για την υπόλοιπη Ευρώπη, περίμενε λίγο ακόμη και θα αρχίσει να γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι δεν έχουμε την αποκλειστικότητα της κλιμακούμενης εξαθλίωσης... Απλώς, ως ασθενέστερη οικονομία, είμαστε από τους pioneers...

      Τα υπόλοιπα (...γιατί είναι και πολλά...) από κοντά όπως λες. Φιλιά Λένα μου και καλές αντοχές!

      Διαγραφή
  3. Μελίνα μου, από καιρό έχω δώσει θυμωμένη γροθιά σε όλους και σε όλα. Και ξέρεις κάτι, με τον συσσωρευμένο θυμό το πινέλο και το χρώμα βγάζουν ωραία πράγματα. Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι το μόνο κέρδος Ντίνο μου! Είναι αυτό το τόσο παρήγορο "ουδέν κακόν αμιγές καλού". Πάντως αυτό που λες, αυτή η δημιουργική πινελιά, είναι κυρίαρχη στα έργα σου οπότε χαλάλι ο θυμός! Με το χέρι λοιπόν πότε σε θυμωμένη γροθιά και πότε να κρατάει το πινέλο, πορευόμαστε. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιστεκόμαστε...
      Καλό σου βράδυ και σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  4. Μελινάκι μου, καλημέρα!
    Είδες πως πονοκεφαλιάζουμε με αυτήν την κατάσταση....τι κάνουμε;
    ΑΠΟΡΩ.......Το -εμπρός παιδιά - δεν βλέπω...αργεί πολύ..........
    Το έργο σου ΑΠΙΘΑΝΟ!!!!!!!!!Μου αρέσει πολύ!!!!!!!!!!!!!Πέτυχες τέλεια αυτήν την τεχνική!!!!!!!!
    Πολλά φιλάκια!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω να μείνουν μόνο στους πονοκεφάλους τα προβλήματα υγείας που μας προκαλεί αυτή κατάσταση Έφη μου, γιατί έτσι και σοβαρέψουν δεν βλέπω τρόπο θεραπείας (ειδικά μετά τα τελευταία μέτρα: περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών επιδομάτων που ξεπερνούν τα 8 δισ. και μαζί με τις περικοπές στην Υγεία και το Φάρμακο, 9,5 δισ. … και δεν βάζω τα φοροεισπρακτικά…).
      Την απορία σου κι εγώ τη συμμερίζομαι… Προς το παρόν μόνο πίσω φαίνεται να κάνουμε…
      Ο τίτλος αυτού του έργου όταν το πρωτο-ανάρτησα ήταν «πολιτισμός που αιμορραγεί». Το επανέφερα γιατί είναι από τα έργα που με εκφράζουν. Είναι πολύ καλύτερο στο φυσικό του, δυστυχώς η φωτογραφία το αδικεί.
      Σ’ ευχαριστώ πολύ και εύχομαι καλή δύναμη! Φιλιά και καλό Σ/Κ!

      Διαγραφή
  5. Υπέροχη Μελίνα
    έχεις ένα τρόπο πάντα
    να μας ξαφνιάζεις
    και να μας οδηγείς
    σε αιτιάσεις που ζητούν
    προσωπική "στάση"
    απέναντι σε κάθε παθολογία
    Το έργο σου καταπληκτικό
    μου αρέσει η τεχνική του κολλάζ
    Φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ Ελένη! Αν σας ξάφνιασα είναι ίσως γιατί αυτή ήταν από τις πιο αυθόρμητες αναρτήσεις… Δεν μου είναι εύκολη η εξωστρέφεια όταν πρόκειται για κάπως διευρυμένους κύκλους και αν το πολυσκεφτόμουν πριν πατήσω το κουμπάκι «δημοσίευση», μάλλον θα έλεγα «άστο καλύτερα»… Μου δίνει κουράγιο το σχόλιό σου και με τονώνει. Να είσαι καλά!
      Σου εύχομαι ένα καλό και δημιουργικό Σαββατοκύριακο! Φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Δικαιολογημένη βέβαια η αγανάκτηση, η οργή, η απελπισία. Για να την ακολουθήσει, ελπίζω, η αλληλεγγύη και η αγωνιστικότητα.

    Υπάρχει ένας αλάνθαστος τρόπος για να καταλάβει κανείς καλά τι είναι η πατρίδα. Να πάει να ζήσει και να εργαστεί μερικά χρόνια σε ξένο τόπο. Να φάει το πικρό ψωμί της ξενιτιάς. Τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να κρίνει την πατρίδα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόλη, συμφωνώ πέρα-για-πέρα μαζί σου για την εξέλιξη που πρέπει να έχουν όλα αυτά τα συναισθήματα, ώστε να καταστούν θετικώς γόνιμα και όχι αυτο(ή ετερο-)καταστροφικά.
      Είναι πολύ καλός ο τρόπος που προτείνεις για τη κατανόηση της έννοιας πατρίδα και, πράγματι, λειτουργεί. Για κατανόηση όχι μόνο εγκεφαλική, αλλά και συναισθηματική, απ’ αυτές που εγγράφονται μέσα σου ανεξίτηλα. Αρκεί, όταν θα βρεθείς στον ξένο τόπο, να έχεις ήδη δημιουργημένο μέσα σου το χώρο, καθαρό από οποιαδήποτε παρεμβολή. Για πολλούς από εμάς έχει λειτουργήσει - και κάπως έτσι «τα μαζέψαμε» και γυρίσαμε πίσω... Όμως δεν είμαι πεπεισμένη ότι λειτουργεί σε όλους… Τι να πω, ίσως το ψωμί που έφαγαν εκεί να μη τους ήταν και τόσο πικρό…

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ωραίες σκέψεις που διατυπώνεις!
      Να είσαι καλά και καλό Σαββατοκύριακο!

      Διαγραφή
  7. προσωπικώς το χάρηκα το ξέσπασμά σου Μελίνα μου... με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα τον ποταμό αυτό τον αφρισμένο της ψυχής σου... οι συνειδητοί πολίτες είναι δύναμη και ελπίδα... να'σαι καλά φίλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ Νημερτή γιατί (όπως έγραψα και στην Ελένη παραπάνω) έχω πάντα ένα «θέμα» με τον εαυτό μου όταν αφήνω αυτούς τους ποταμούς να ξεχύνονται δημοσίως. Αυτό-ενστάσεις του τύπου «και τι όρεξη έχει τώρα ο κόσμος να ακούει τους δικούς μου μονόλογους» με φρενάρουν κατά κανόνα. Με ικανοποιεί ιδιαίτερα το ότι αυτό που ένιωσες να μεταδίδεται είναι «δύναμη και ελπίδα», μολονότι σε πρώτη ανάγνωση θα έλεγε κανείς το αντίθετο. Σ’ ευχαριστώ πολύ που πήγες παραπέρα, όπως ακριβώς επιθυμούσα δημοσιοποιώντας (κάποιες από) τις σκέψεις μου!
      Εύχομαι η δύναμη και η ελπίδα, στις πιο ενεργές τους μορφές (μαζί με τη πίστη στους εαυτούς μας), να είναι αυτά που θα επικρατήσουν.

      Διαγραφή
  8. Χαιρετίζω το ξέσπασμα σου αλλά πιστεύεις πως υπάρχει "πατρίδα" και νοιάζεται για μας; Όχι βέβαια και το ξέρεις και το ξέρω.
    Το μόνο που την "νοιάζει" είναι πως να τα παίρνει απο μας και πως να μας εξαθλιώσει και να μας περιφρονήσει.
    Όσο για το ποιήμα διαφωνώ σχετικά με τα άστρα:):) Είναι της πατρίδας τα άστρα τα φωτεινά;:) ευτυχώς ανήκουν στο σύμπαν και έτσι δεν θα μας τα στερήσει και αυτά:)
    Αχ βρε Μελινάκι, όποιος αντέξει απο δω και μπρός και όσο για την αλληλεγύη που να βρεθεί; όταν σου κόψουν το ρεύμα η σε πετάξουν έξω από το σπίτι λόγω χρεών;
    Αφού όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, άλλο αν στρουθοκαμηλίζουμε:)
    Ααα και κάτι ακόμα, σε λίγο ούτε πεζούλια θα έχουμε γιατί κι αυτά δικά τους θα ΄ναι....
    φιλί καρδιακό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασιλική μου, πάλι θέμα ορισμού είναι. Προφανώς η πατρίδα δεν είναι αυτοί που μας τα παίρνουν όλα! Άσχετα αν οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως πατρίδα ή πατριώτες. Στο πλαίσιο αυτού του αυτοπροσδιορισμού θεωρούν πως, ό,τι είχαμε καταλάβει όλοι εμείς κάποτε σαν πατρίδα, το διαχειρίζονται σαν να είναι χωράφι του παππού τους: το πουλάνε, το καίνε, το χαρίζουν, το μοιράζουν, το εκκενώνουν, το ξαναγεμίζουν με ό,τι τους βολεύει (π.χ. τα εκκενωμένα νησιά είναι άριστα πεδία για τουριστικές επιχειρήσεις ομίλων) και βέβαια όλους εμάς –στη καλύτερη περίπτωση- μόνο ως κολίγους αυτού του «χωραφιού» μας χρειάζονται… Και μόνο για όσο θα έχουμε τις σωματικές δυνάμεις να το οργώνουμε. Μετά…στον Καιάδα!
      Η πατρίδα είμαστε εμείς! Και κακώς τους αφήνουμε να αλωνίζουν! Τέλος πάντων…

      Για τα αστέρια θα συμφωνήσω. Ανήκουν στο σύμπαν. Άσχετο αν τα καλοβλέπουν κι αυτά οι συνήθεις ύποπτοι. Τι έρευνες νομίζεις ότι γίνονται στην NASA…

      Μην το βάζεις κάτω! Μόνο αν τους αφήσουμε θα μας πάρουν και τα πεζούλια…

      Φιλί καρδιακό κι από μένα! Χάρηκα πολύ που ήρθες!

      Διαγραφή
  9. Την γνώμη μου μου για τη δουλειά σου την ξέρεις και για το συγκεκριμένο έργο επίσης.... έτσι αυτή τη φορά δεν θα σταθώ στο εικαστικό κομμάτι της ανάρτησης αλλά στο... κείμενο!!
    ΜΟΝΑΔΙΚΟ!!!! Απίστευτο ξέσπασμα, το "απόλαυσα" από την αρχή μέχρι το τέλος!!
    Να είσαι καλά!!!!!!!
    σε φιλώ πολύ "παθιασμένο" Μελινάκι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελα Μαριέλα μου αυτό το «πάθος» να μου βγαίνει περισσότερο στη ζωγραφική παρά στο λόγο, αλλά βλέπεις εκείνος ο επαγγελματικός προσανατολισμός που επέλεξα τότε στα 18 μου, μου έγινε δεύτερη φύση…
      Αυτό το έργο (απ’ αυτά που αγαπάει πολύ ο ίδιος ο δημιουργός αλλά προσέχει λιγότερο ο κόσμος στις εκθέσεις…) το έχει πάρει για το γραφείο της μία φίλη που εργάζεται μόνιμα στις Βρυξέλλες, σε μία από τις DG της ΕΕ, ζητώντας μου μάλιστα να βάλω μεταφρασμένη κάπου στο πασπαρτού τη φράση «δεν μπορείς να μένεις σιωπηλός» που φαίνεται στο έργο (σε κολλάζ) πάνω-πάνω. Πιστεύω ότι καλύτερο προορισμό δεν θα μπορούσε να έχει το έργο. Είναι κι αυτό μια ικανοποίηση…
      Σ’ ευχαριστώ πολύ και εύχομαι καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
    2. Μπράβο Μελίνα μου, συμφωνώ μαζί σου, δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο προορισμό!! Και εις άλλα....

      Διαγραφή
  10. καλά..ο πίνακας...μμμμμ....άλλη μία εκπληξη!!!!Αν και μελαχγολικά η έκφραση του προσώπου,,,,μιλάει!!!
    Για την δουλειά σου,δεν ξέρω τίποτα.Αλλά το ξέσπασμά σου,ναι έχεις δίκαιο σε όλα.Πάντα έλεγα πως όποιος κάνει κάτι,κακό η καλό,ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙ!!!Ο Ελληνας δεν είναι ενωμένος ο ένας με τον άλλον,και για αυτό μας κάνουν όοοοοοοοτι θέλουν!!!!
    Και οι τυχεροί θα επιβιώσουν...
    πολλά φιλιά στέλνω και ΕΥΓΕ για το έργο σου Μελίνα-))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς βρίσκουν και τα κάνουν Χρυσούλα! Αν ο κόσμος συνειδητοποιήσει και αξιοποιήσει τη δύναμη που έχει αν ενωθεί σε ένα κοινό στόχο και βεβαίως αν επιτέλους ξεκαθαρίσει μέσα του ότι αυτός ο στόχος δεν ταυτίζεται μ’ εκείνον που έχουν αυτοί που επιχειρούν να τον «σώσουν», τότε ίσως μπορούμε να αρχίσουμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Αυτό ακριβώς φοβούνται οι policy makers και δεν είναι τυχαίο ότι όλη η «εκπεφρασμένη πολιτική» τους κινείται γύρω από το επικοινωνιακό (με τη βοήθεια των καναλιών κυρίως).
      Χαίρομαι που σου άρεσε το έργο! Σ’ ευχαριστώ! να έχεις μια καλή βδομάδα!

      Διαγραφή
  11. εσύ είσαι στην φώτο με τον ασπρόμαυο γάτο?Εχω και εγώ σχεδόν μία ολόιδια,συν άλλες 5-)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη φωτό, ναι εγώ είμαι. Όπου γάτα κι εγώ μαζί! Έχω μεγαλώσει μέσα σε κοπάδια από γάτες και βεβαίως τις αγαπώ – και εκτιμώ – ιδιαιτέρως! Αυτή είναι μία από τις πολλές ξένες γάτες, που προσεγγίζω με το που τις βλέπω να κινούνται στην ευρύτερη περιοχή…

      Διαγραφή
  12. Ενα γραφτό έκπληξη
    Πικρες αλήθειες μαζεμενες
    που κανεις δεν αφουγκράζεται

    Τελειώσαμε
    Γράψε καλύτερα τον επικήδειο
    για την χωρα των γραικύλων


    ΥΓ
    Καημένε Μακρυγιάννη να 'ξερες
    γιατί το τζάκισες το χέρι σου
    το τζάκισες για να χορεύουν σέικ
    τα κωλόπαιδα
    Ντίνος Χριστιανόπουλος


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελειώσαμε.. έτσι είναι κι ας μη θέλουμε να το αποδεχτούμε. Το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι ότι κάποια στιγμή οι εξελίξεις μπορεί να χάσουν τη γραμμικότητά τους και έτσι, σε μικρό σχετικά χρόνο, να προκύψουν μεγαλύτερες ανατροπές απ' αυτές που μπορεί να προβλέψει κανείς..

      Εξαιρετικό το ΥΓ!
      Σ' ευχαριστώ Velvet! Καλό ξημέρωμα..

      Διαγραφή