Waves

Waves

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Οι κλοσάρ δεν είναι πια αγράμματοι (φωτογραφία)

Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το Μάρτιο του 2010 σε πολύ κεντρικό σημείο του Παρισιού (Boulevard Saint Michel).
Ο συμπαθής clochard έχει μπροστά του το τυπικό τενεκεδάκι για το «ό,τι προαιρείστε»,
συνοδευόμενο από την (επίσης τυπική) ταμπέλα «JAI FAIM, Merci» (= πεινάω, ευχαριστώ),
ενώ ταυτόχρονα διαβάζει πολύ αφοσιωμένος την εφημερίδα της ημέρας,
με τίτλο «Le Retour des milliardaires» (= η επιστροφή των δισεκατομμυριούχων!)...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



...Και ενώ οι μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις (συνταξιούχοι, υπάλληλοι δημόσιοι και ιδιωτικοί, υπάλληλοι δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, ενιαία και ειδικά μισθολόγια, αυτοαπασχολούμενοι με «μπλοκάκι», κλειστά και ανοιχτά επαγγέλματα, μικροκαταστηματάρχες και μικροβιοτέχνες, μικροαγρότες και μικροκτηνοτρόφοι) στο όνομα του (τροφοδοτούμενου ανελλιπώς και με θαυμαστό ζήλο από τα ΜΜΕ) «κοινωνικού αυτοματισμού» αναλώνονται στο να σκιαμαχούν μεταξύ τους σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς (ανά 2, ανά 3, μία κατηγορία εναντίον όλων των άλλων, όλες οι κατηγορίες εναντίον της κάθε μίας ξεχωριστά, καθένας από μία κατηγορία εναντίον όλων των υπολοίπων της ιδίας κατηγορίας, κλπ, κλπ), κάποιοι τρίβουν ευχαριστημένοι τα χέρια τους (βλέπε τίτλο εφημερίδας που διαβάζει ο άστεγος της φωτό), εφόσον η διαδικασία υπαγωγής  όλων των προαναφερθέντων σε μία ισοπεδωμένη κοινωνική τάξη (βλέπε τον ίδιο τον άστεγο της φωτό) γίνεται έτσι δραματικά ευκολότερη…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μιριέλ Μπαρμπερί «Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου»
..........................................................
........…. Στη γωνία της οδού Γκρενέλ(1) με την οδό Μπακ, ατάραχος ένοικος των φθαρμένων χαρτόκουτών του, ο Σεζέν με παρατηρεί καθώς πλησιάζω, όπως η μυγαλή τη λεία της.
  Ε, θεία-Μισέλ(2), τι έγινε, έχασες τον γάτο σου; Μου πετάει γελώντας.
    Να τουλάχιστον κάτι που δεν αλλάζει. Ο Σεζέν είναι ένας κλοσάρ, που χρόνια ολόκληρα περνάει τον χειμώνα εδώ, σε τούτα τα άθλια χαρτόκουτα, τυλιγμένος με μια τριμμένη ρεντιγκότα, η οποία θυμίζει Ρώσο έμπορο του 1900 και φέρει, όπως και αυτός που τη φοράει, εντυπωσιακά τα σημάδια του χρόνου πάνω της.
  Πρέπει να πάτε στον ξενώνα, του λέω ως συνήθως, θα κάνει κρύο απόψε.
  Αχ, αχ, κράζει, στον ξενώνα, πολύ θα ήθελα να σας έβλεπα εκεί. Εδώ είναι καλύτερα.
    Συνεχίζω τον δρόμο μου, μα κυριευμένη από τύψεις, γυρίζω πίσω.
  Ήθελα να σας το πω... Ο κύριος Αρτέν(3) πέθανε απόψε.
  Ο κριτικός; Με ρωτάει ο Σεζέν, με το βλέμμα του να ζωντανεύει άξαφνα, ανασηκώνοντας τη μουσούδα του σαν κυνηγόσκυλο που μυρίζει πέρδικα.
  Ναι, ναι, ο κριτικός. Η καρδιά του μια κι έξω τον παράτησε.
  Αχ, τον καημένο, τον καημένο, επαναλαμβάνει ο Σεζέν, εμφανώς συγκινημένος.
  Τον γνωρίζατε; ρωτάω για να πω κάτι.
  Αχ, τον καημένο, τον καημένο, επαναλαμβάνει ο άστεγος, οι καλύτεροι φεύγουν πάντα πρώτοι!
  Πέρασε ωραία ζωή, διακινδυνεύω να πω, έκπληκτη από τη τροπή που παίρνουν τα πράγματα.
  Θεία-Μισέλ, μου απαντάει ο Σεζέν, δεν υπάρχουν πια τέτοιες μορφές. Αχ, τον καημένο, συνεχίζει, θα μου λείψει ο τύπος.
  Σας έδινε κάτι; ένα ποσό για τα Χριστούγεννα μήπως;
    Ο Σεζέν με κοιτάει, ρουφάει τη μύτη του, φτύνει μπροστά του.
  Τίποτα, δέκα χρόνια ούτε δεκάρα τσακιστή, τι νομίζετε; Α, δεν έχω λόγια, φοβερή φυσιογνωμία. Δεν υπάρχουν πια τέτοιοι άνθρωποι, όχι, όχι, δεν υπάρχουν.
    Αυτή η κουβεντούλα με αναστατώνει, κι ενώ πηγαινοέρχομαι στους στενούς δρόμους της αγοράς, ο Σεζέν στοιχειώνει τις σκέψεις μου. Ποτέ μου δεν πίστωσα τους φτωχούς με μεγαλείο ψυχής, με πρόσχημα το ότι είναι φτωχοί εξαιτίας των αδικιών της ζωής. Τους θεωρούσα όμως τουλάχιστον ενωμένους στο μίσος για τους μεγαλοαστούς. Ο Σεζέν με βγάζει από τη πλάνη μου και μου μαθαίνει το εξής: αν υπάρχει κάτι που απεχθάνονται οι φτωχοί, είναι οι άλλοι φτωχοί.

 
(1) δρόμος σε αριστοκρατική συνοικία του Παρισιού
(2) θυρωρός πολυτελούς συγκροτήματος κατοικιών στην εν λόγω συνοικία
(3) κριτικός γαστρονομίας, πάμπλουτος και υπερόπτης, κάτοικος του παραπάνω συγκροτήματος

18 σχόλια:

  1. Μελίνα, εξαιρετική η ανάρτησή σου!! όλα τα ξεπουλάνε για ένα κομμάτι ψωμί, ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ, πριν λίγο είχα μια συζήτηση επί αυτού, όλα, όλος ο πλούτος της Ελλάδας ξεπουλιέται με συνοπτικές διαδικασίες, πρέπει να αντισταθούμε και να ξεσηκωθούμε, επιτέλους, θέλουμε τη χώρα μας δική μας, έχω πολύ θυμώσει...


    φιλιά θα σε πάρω τηλ, να τα πούμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά ρημάζουνε τη χώρα και τον πληθυσμό της στο όνομα της εξυπηρέτησης ενός χρέους το οποίο, όταν άρχισαν τα μέτρα (το 2009) ήταν 120% του ΑΕΠ, για να βρεθεί το 2013 και μετά από αλληλουχία εξοντωτικών μέτρων στο ~190%. Ο υποτιθέμενος στόχος (ο οποίος θα απαιτήσει σωρεία πρόσθετων -ακόμη πιο σαρωτικών- μέτρων) είναι, το 2020, το χρέος να φτάσει στο 120%.!. ..Αν δεν ήταν εξαιρετικά τραγικό, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο...
      Όλοι είμαστε πολύ θυμωμένοι. Και πολύ ανήσυχοι! Φοβάμαι πως σύντομα η κατάσταση δεν θα είναι αντιστρεπτή με ειρηνικές διαδικασίες..
      Φιλιά Λένα μου και καλή εβδομάδα...όσο μπορεί!

      Διαγραφή
  2. Κι αν είμαι ροκ μην με φοβάσαι...
    Απλά σου λέω αλήθειες που δεν θέλεις να ακούς.
    Μελίνα με ταρακούνησες.
    Να τι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι..
    Την αγωνιώδικη καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι»
      Έχουμε χάσει τον ύπνο μας Στρατή...
      Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πείθονται τοις κείνων ρήμασι... Υπάρχουν θα μου πεις, και ένας λόγος είναι, ότι το αντίθετο θα σήμαινε παραδοχή αληθειών που δεν θέλουν ν’ ακούσουν... Ή που συγκρούονται με «αλήθειες» που έχουν παραδεχθεί στο παρελθόν...
      Τέλος πάντων, το κόστος του να μη φοβάται κάποιος την αλήθεια, είναι να ξαγρυπνά αγωνιώντας. Σ’ αυτούς ανήκω, και έτσι σου ανταποδίδω την αγωνιώδη καλησπέρα.
      Και καλά μας κουράγια! Σε φιλώ..

      Διαγραφή
  3. Βλέπω και μια άλλη πλευρά σου τελευταία που μου αρέσει πολύ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαριέλα μου χαίρομαι μ’ αυτό που μου λες, γιατί συνήθως αυτές οι πλευρές δεν γίνονται και τόσο συμπαθείς... Και ξέρεις...αν πάρω φόρα κινδυνεύει το blog να αλλάξει προσανατολισμό. Πόσο μάλλον που η αρνητική ψυχολογία που έχω όλον αυτό το καιρό ευνοεί πολύ πεισσότερο τα ξεσπάσματα παρά τη ζωγραφική.
      Να είσαι καλά που με ενθαρρύνεις προς πάσα κατεύθυνση! Φιλιά και καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  4. Όταν οι νεόπτωχοι του πλανήτη πληθαίνουν
    είναι σχεδόν εγκληματικό από μέρους μας
    να εφησυχάζουμε και να καμωνόμαστε τους αδιάφορους
    Οι επερχόμενες γενιές με υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας
    πιστεύω στα κοινωνικά δρώμενα
    θα μας αποκαθηλώσουν από τον ιστό
    της ιστορίας με βαρύτατες κατηγορίες
    Επιμένω και παραμένω αισιόδοξη
    Ας μπολιαστούμε με κοινωνική ευθύνη
    Καλό βράδυ Μελίνα χάρηκα πολύ την ανάρτηση σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ Ελένη μου χάρηκα πολύ το σχόλιό σου! Αυτά που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές δεν θα είναι καν συντρίμια... Από τα συντρίμια μαζεύεις τουλάχιστον δομικά υλικά, μπορείς ν’ αρχίσεις να ξαναχτίζεις κάτι. Αυτό που θα κληροδοτήσουμε θα είναι προϊόντα σήψης, και απ’ αυτά δεν ξαναδομείται τίποτα! Μόνο οι βιολογικοί αποικοδομητές (π.χ. σκουλήκια) θα έχουν ζωή σε ένα τέτοιο «οικοσύστημα»...
      Ναι συμφωνώ απόλυτα με το «διά ταύτα» σου. Κοινωνική ευθύνη και συνειδητοποίηση...

      Σε φιλώ και εύχομαι καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  5. πολύ ενδιαφέρουσα τούτη η ανάρτηση Μελίνα... εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ φίλε Νημερτή. Το κακό βέβαια είναι ότι δεν ζωγραφίζω... Και δεδομένου πως ούτε να αποδώσω μπορώ σε μία δουλειά που απαιτεί πλήρη διαύγεια και συγκέντρωση (ειδικά μετά τα τελευταία νέα για τα σχέδια της κυβέρνησης περί έρευνας, όπου ενισχύονται οι φόβοι μου ότι μπορεί να μείνω και άνεργη), το μόνο που μου μένει είναι να μοιράζομαι μαζί σας προβληματισμούς και ανησυχίες (για να μη πω κακές βεβαιότητες) για το μέλλον... Είναι σημαντικό λοιπόν για μένα να έχει θετική υποδοχή αυτή η διαδικασία. Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  6. Με συγκλόνισες Μελίνα! Η απεικόνιση της σημερινής -όπως την κατάντησαν - Ελλάδα!
    Εξοχο και απόλυτα ταιριαστό το απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Μπαρμπερί! Η τελευταία δε γραμμή είναι αιχμηρή σαν βέλος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλο το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον και έχει πολλά σημεία όπου θα μπορούσε κανείς να σταθεί, κάνοντας ολόκληρες πραγματείες. Αυτό το συγκεκριμένο, ειδικά στη παρούσα συγκυρία, είναι απ' αυτά που κι εμένα με συγκλόνισαν και μου εντυπώθηκαν. Όχι ότι δεν έχω επίγνωση των ακύρηχτων εμφυλίων που διεξάγουμε συνεχώς μεταξύ μας όλοι οι πληττόμενοι, αφήνοντας τους κύριους υπεύθυνους στο απυρόβλητο, αλλά δρα πραγματικά σαν αιχμή βέλους να το βλέπεις πλήρως καδραρισμένο σε μία ροή αφήγησης...
      Καλή εβδομάδα εύχομαι Χριστόφορε! Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  7. συγκλονιστική ανάρτηση Μελίνα.Πως ήμασταν,και πως είμαστε....και λυπάμαι που το γράφω...αλλά...θα γίνουν πιο δύσκολα όλα.Υπομονή,και να έχουμε λιγότερες απαιτήσεις!!!!
    Πολλά φιλιά-))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμείς Χρυσούλα μου και να θέλουμε να έχουμε απαιτήσεις, δεν μας αφήνουν τα περιθώρια. Εμείς για τα αναγκαία προς διαβίωση πασχίζουμε, που έχουν αρχίσει να περιορίζονται πλέον σοβαρά. Αυτοί που δεν έχουν όριο στις απαιτήσεις τους, και τις αυξάνουν συνεχώς σε βάρος της δικής μας ζωής, είναι οι milliardaires που αναφέρονται στην εφημερίδα του κλοσάρ. Και είναι αυτοί οι ίδιοι οι οργανωτές του όλου σκηνικού.
      Το ξέρω ότι θα γίνουν πιο δύσκολα, μόνο ένα τμήμα της καταστροφής έχουμε συνειδητοποιήσει μέχρι στιγμής...
      Πολλά φιλιά κι από μένα και σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  8. Να σου πω κατι
    Ολα αυτα που εγραψες ειναι
    η ζοφερη πραγματικοτητα που υπαρχει γυρω μας
    Αλλα εμεις δεν ειμαστε αυτοι που δεν εχουν να φανε
    Εμεις ακομα εχουμε ιντερνετ και σχολιαζουμε ησυχοι
    απο τον καναπε που ξεκουραζουμε το "κουρασμενο" κορμι μας
    Ειμαστε μακρυα απο ολους αυτους
    Οσο κι αν καμωνομαστε για το αντιθετο
    Νομιζω οτι δεν τους "βλεπουμε" ακομη κι οταν περπαταμε
    Ενταξει να μην παρεξηγηθω κι απο το κοσμο
    (για μενα τα λεω ολα αυτα)


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς! Κι εγώ ανήκω στη κατηγορία αυτών που ακόμη έχουν δουλειά, και προσωπικό υπολογιστή και καναπέ. Αλλά τη στιγμή που γύρω μας, αυτοί που δεν τα διαθέτουν όλα αυτά όσο πάνε και πληθαίνουν και όσο πάνε και μας μοιάζουν (θέλω να πω, πριν λίγο καιρό μπορεί και αυτοί να είχαν κάποια δουλειά, με όσα αυτή τους εξασφάλιζε) καλά θα κάνουμε να μην επαναπαυόμαστε, να μη θεωρούμε ότι οι άστεγοι γύρω μας είναι μια συνομοταξία που δεν έχει να κάνει σε τίποτα μαζί μας. Και, φυσικά, να μη καμωνόμαστε ότι δεν τους βλέπουμε! Όταν έβγαλα αυτή τη φωτογραφία, την έστειλα σε γνωστούς μου Γάλλους επισημαίνοντας ακριβώς αυτό: Το πόσο διαφανείς ή αόρατοι δείχνουν να είναι οι κλοσάρ για όλους τους περαστικούς. Σαν να μην υπάρχουν....
      Σ' ευχαριστώ Velvet για το σχόλιό σου. Καλό υπόλοιπο Σ/Κ!

      Διαγραφή
  9. Υπέροχη ανάρτηση και να σου πω και κάτι σου πάει και αυτό το στύλ!!!!!!!!!!! φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σου πω ότι (τουλάχιστον τον τελευταίο καιρό) έχω πολύ περισσότερες "εμπνεύσεις" για τέτοιου είδους αναρτήσεις; Αλλά διαστάζω, δεδομένου ότι σε ένα blog ζωγραφικής δεν είναι ακριβώς οι αναμενόμενες... Πάντως χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βρίσκουν ανταπόκριση! Και χαίρομαι ακόμη πιο πολύ όταν αυτή η ανταπόκριση προέρχεται από καλούς φίλους! Σ' ευχαριστώ πολύ Βασιλική μου! Φιλί συμπόρευσης!

      Διαγραφή