Waves

Waves

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

και τώρα...τι κάνουμε; (σκίτσο με μολύβι)



Τελικά, όσο ψάχνει κανείς, τόσο βρίσκει. Και οι αποθηκευτικοί χώροι του πατρικού σπιτιού είναι κατά κανόνα ιδεώδεις για μια τέτοια δραστηριότητα. Ίσως γιατί μου άρεσε το συναίσθημα από την ανακάλυψη της προηγούμενης σύνθεσης, ίσως γιατί πολλές φορές προσπαθώ να ξαναζωγραφίσω με τον αυθορμητισμό που ζωγράφιζα μικρή (χωρίς όμως να τα καταφέρνω), άρχισα μια εκστρατεία αναζήτησης των παλιών μπλοκ ζωγραφικής μου. Και, ω του θαύματος, τα βρήκα! Στο πατρικό σπίτι φυσικά... Ξεκινάω λοιπόν μια ετικέτα με τίτλο "τα εφηβικά", όπου σκοπεύω να τιμήσω τα τόσο παραμελημένα και αδικημένα (από εμένα την ίδια) έργα της εφηβείας μου. Ας πούμε ότι είναι κάτι σαν διάλειμμα, μέχρι να βρω τη διάθεση να ξαναστήσω καβαλέτο...

Αυτό είναι ένα σκίτσο φτιαγμένο στις παρυφές της εφηβείας (στα 18). Κατά πάσα πιθανότητα, θα είχα υποχρεώσει κάποια ταλαίπωρη φίλη να μείνει ακίνητη σ' αυτή τη στάση για κάμποση ώρα... Αυτή τη στιγμή μου είναι αδύνατο θα θυμηθώ που οφειλόταν η έμπνευση μιας τέτοιας πόζας, που υποδηλώνει, ας πούμε, απελπισία ή μπλοκάρισμα μπρος σ' ένα αδιέξοδο, ή κάτι του τύπου "πάει να σπάσει το κεφάλι μου"...

Σήμερα βέβαια θα μπορούσα να βρω πολλές αφορμές για μια τέτοια έμπνευση... Το συνδέω λοιπόν με επίκαιρα βιώματα, συνοδεύοντάς το με ένα τραγούδι των King Crimson που αγαπούσα πολύ εκείνη την εποχή και που εξακολουθώ να αγαπώ: "confusion will be my epitaph"...


 
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools

31 σχόλια:

  1. Τι να πω για το τραγούδι που "κόβω φλέβες" μ' αυτό.....
    Όσο για τα εφηβικά σου, μου αρέσει αυτή η διαδρομή προς τα πίσω πολύ!!
    Με πετυχαίνεις σε μια φάση που αναρωτιέμαι τι να κάνω τα χιλιάδες σχέδια, σκίτσα, δοκιμές κλπ που έχουν μαζευτεί μετά από τόσα χρόνια σπουδών και εργασίας....
    Πολλά φιλάκια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρωτάς τι να τα κάνεις; Μα να τα αναρτήσεις! Θα είναι πολύ καλό και πολύ εποικοδομητικό για όλους εμάς που αγαπάμε και συμβουλευόμαστε τη ζωγραφική σου! Στοιχηματίζω ότι φυλάς θησαυρό στα σεντούκια σου και ήρθε η ώρα να τον μοιραστείς μαζί μας, με τη γενναιοδωρία που σε διακρίνει στη τέχνη σου. Να περιμένω;..
      Σου αρέσει το τραγούδι ε; Ήμουν σίγουρη για σένα Μαριέλα μου… Φιλάκια κι από μένα!

      Διαγραφή
    2. Μήπως νομίζεις ότι ξέρω που βρίσκονται όλα;;; έχω μοιράσει ντοσιέ σε σπίτια φίλων, γιατί δεν χωράνε στο δικό μου...
      Πλάκα θα είχε να έβρισκα το πρώτο μου γυμνό... έμοιαζε με "βατραχάνθρωπο"... χαχαχαχα!!!!

      Διαγραφή
    3. Χαχαχα!!! Άκου βατραχάνθρωπος.!. Ε λοιπόν γιατί πιστεύω ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρον; Τα συνηθισμένα γυμνά είναι κάπως βαρετά...

      Διαγραφή




  2. Εμένα μ’ αρέσει αυτή η Μελίνα! Βρίσκω αυτό που είπες: τον αυθορμητισμό ανεπιτήδευτο και κορυφαίο- σαν να δέχτηκε μόλις πριν το άγγιγμα απ’ το ραβδάκι μιας νεράιδας.
    Και μένω εκεί. Θέλω να σε επαναφέρω. Με χαλούν οι κόλακες και εκείνοι που δεν θέλουν να δουν στην τέχνη σου τις άλλες προτροπές που κάποτε είχες δεχτεί. Εγώ –αιρετικός- θα φωνάζω, επέστρεψε πίσω, στα παλιά.
    Εκεί είσαι πραγματικά θαυματουργή. Αγάπησε την νεότητά σου!
    Όπως κι εγώ για πολλούς λόγους έτσι σε αγαπώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Στρατή… Και τι δεν θα ‘δινα για να ξαναβρώ εκείνη τη Μελίνα, όχι μόνο ως προς τις ζωγραφικές της προσεγγίσεις, αλλά και ως προς πολλά άλλα χαρακτηριστικά… Εντάξει, ίσως όχι όλα… Έχει βλέπεις κι η ενηλικίωση τις καλές της πτυχές. Όμως η πατίνα του χρόνου συνήθως ενσωματώνεται με το «υλικό» που καλύπτει, έτσι που να γίνεται εξαιρετικά δύσκολο, έως αδύνατο, να ξεχωρίσεις το καλύπτον από το καλυπτόμενο… Θέλω να πω, πως συμμερίζομαι την άποψή σου και το ιδεώδες θα ήταν να καταφέρω να συνδυάσω τον αυθορμητισμό και την ελευθερία έκφρασης του τότε, με τις γνώσεις και την εμπειρία του σήμερα, χωρίς να αλλοιώσω το τότε. Δεν είναι απλό… Όμως το παλεύω και σ’ ευχαριστώ που επιμένεις να με «σκουντάς» προς τα κει. Είμαι βλέπεις και λίγο…τεμπέλα, όταν τα παραβρίσκω σκούρα στη προσπάθεια… …Δεν βοηθάνε κι οι καιροί που να πάρει…
      Να είσαι καλά Στρατή! Σε φιλώ..

      Διαγραφή
    2. ...και επειδή εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου όταν διαπιστώνω εκ των υστέρων γραμματικά ή συντακτικά λάθη στα γραφόμενά μου, σπεύδω να διορθώσω: "ενσωματώνεται στο" ή "συσσωματώνεται με"... ...Ουφ...κάπως καλύτερα τώρα.
      Σκέφτηκες μήπως τίποτα περί ψυχαναγκασμών;Είναι κι αυτός στα γνωρίσματα που απέχτησα "ωριμάζοντας"... Και να 'ξερες πόσο επηρεάζει τη ζωγραφική...
      Γεια σου και πάλι Στρατή.

      Διαγραφή
    3. Ενδιαφέρουσα η συζήτηση και είπα να συμμετέχω...
      Καθώς μεγαλώνουμε πολλά είναι αυτά που μας περιορίζουν.
      Μέσα σε αυτά και η ίδια η γνώση μας φρενάρει μέσα από την ασφάλεια που μας δίνει. Για μένα το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή αλλά το ένα βήμα μπροστά έστω και αν αυτό μοιάζει δύσκολο πολλές φορές. Έστω και αν αυτό μας τρομάζει οφείλουμε στον εαυτό μας να τολμήσουμε.... μόνο τότε μπορεί να επανέλθει ο χαμένος αυθορμητισμός! Καλό βράδυ και στους δύο!!

      Διαγραφή
    4. Μαριέλα μου σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή σου. Πράγματι η έλλειψη τόλμης, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, ευθύνεται κυρίως για τον περιορισμό του αυθορμητισμού. Και πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από το φόβο παραβίασης κάποιων «κανόνων», που πήραν κάποια στιγμή το πάνω χέρι στην έκφρασή μου μέσω της ζωγραφικής. Πράγμα το οποίο έρχεται σε αντίφαση με τον εικαστικό χαρακτήρα αυτής της δραστηριότητας. Αναγνωρίζω ότι ένα έργο έχει «ψυχή» μόνο όταν οι κανόνες μπαίνουν σε κάποια όρια και αφήνεται να δράσει κυρίως το συναίσθημα. Εδώ είναι το «κατώφλι» (για να χρησιμοποιήσω και έναν όρο της Φυσικής) για να γίνει το (πολύ σημαντικό) παραπέρα βήμα που λες. Λέω να αρχίσω σχεδιάζοντας πράγματα από το μυαλό μου – και ό,τι βγει… Χωρίς φόβο, αλλά ίσως με πάθος!
      Σου εύχομαι καλό βράδυ και χαίρομαι που ανοίξαμε αυτό το θέμα. Ελπίζω να το συνεχίσουμε! Σε φιλώ..

      Διαγραφή
  3. είναι ένα καίριο ερώτημα, εύχομαι μόνο να βρίσκουμε και κάποιες, όχι πολλές, απαντήσεις! όμορφο σκίτσο, επίκαιρη ανάρτηση

    φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λένα μου, μη νομίζεις ότι είναι και πολλές οι ουσιαστικές απαντήσεις… Συνήθως, ένας είναι ο βασικός κορμός της απάντησης, και όλα τα άλλα είναι θόρυβος, παράσιτα που τον πνίγουν, έτσι ώστε να γίνεται και δυσδιάκριτος και βραχύβιος. Εν προκειμένω, υπάρχουν ερωτήματα κοινά για όλους, καθώς και προσωπικά για τον καθένα ξεχωριστά. Σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει το ίδιο. Μόνο που είναι σαφώς δυσκολότερο να διακριθεί η απάντηση, όταν πρόκειται για ερώτημα που αφορά πολλούς ταυτόχρονα. Εκεί πια, ο θόρυβος γίνεται εκκωφαντικός… Τουλάχιστον ας προσπαθούμε, αρχίζοντας από τις ερωτήσεις προς τον εαυτό μας… Αφήνοντας να ακουστεί και λίγο το ένστικτο…
      Φιλιά πολλά Λενάκι..

      Διαγραφή
  4. Πολύ επιτυχημένο Μελίνα μου!!!Γεμάτο συναίσθημα!!!Μπράβο σου!!Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φανή μου σ' ευχαριστώ! Είναι σημαντικό να ακούω επαίνους από μία δασκάλα της ζωγραφικής, πολύ περισσότερο που, αναζητώντας τις εφηβικές μου προσλαμβάνουσες, ξαναμπαίνω στη ψυχολογία της μαθήτριας. Φιλιά κι από μένα!

      Διαγραφή
  5. Οι αναδιφήσεις στο παρελθόν
    έχουν πολλά να μας διδάξουν
    μας οδηγούν σε απρόσμενες αλήθειες
    και σε δυνατά πάθη που ακόμα σιγοκαίουν
    Όμορφο πολύ Μελίνα μου το έργο που ανέσυρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτως ή άλλως, το παρελθόν είναι ενσωματωμένο στη δομή της προσωπικότητάς μας. Είτε με διακριτή μορφή, είτε με λανθάνουσα, η συμμετοχή του στο παρόν είναι δεδομένη. Φιλοσοφικά, θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η απροσδιόριστη αρχή κάθε γνωστικής μας λειτουργίας. Ίσως γι’ αυτό νιώθουμε τόσο συχνά την ανάγκη να ανατρέχουμε σ’ αυτό. Ίσως πάλι, γιατί κάποιες φορές αισθανόμαστε να «πατάμε καλύτερα» στις βάσεις του ώστε να ξεκινήσουμε κάποιο επόμενο βήμα. Ακόμη κι αν πρόκειται για πτυχές του, που συναισθηματικά θα θέλαμε να διαγράψουμε…
      Αυτές οι σκέψεις μου γεννήθηκαν με το σχόλιό σου Ελένη μου. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο που έχεις πάντα να διαβάζεις πίσω απ’ τις γραμμές!

      Διαγραφή
  6. πράγματι δηλώνει απελπισία,να το κάνω,να μην το κάνω.....τα έκανα μαντάρα-))))
    μου άρεσε ΠΑΑΑΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΥ Μελίνα μου,και αυτά τα συναισθήματα μέσα στη ζωή μας είναι.Ισως η συγκεκριμένη κοπέλα,μπει στο μπλογκ σου και το αναγνωρίσει-)))
    πολλά πολλά φιλιά,και καλή συνέχεια-)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα δηλώνει πραγματικά όλα αυτά που λες Χρυσούλα μου και αυτό το βλέμμα στο κενό αναρωτιέμαι τώρα πώς το πέτυχα… Μα πιο πολύ αναρωτιέμαι, τι είδους δράματα μπορεί να βίωνα τότε (τελικά ήμουν 17 , όχι 18…έκανα λάθος αφαίρεση στις χρονολογίες…) που ήθελα και να τα αποτυπώσω… Βέβαια τώρα μπορεί να μου φαίνεται αστείο το όποιο «αδιέξοδο» εκείνης της εποχής, αλλά τότε σίγουρα τις διάφορες αναποδιές τις αντιμετώπιζα σαν να πρόκειται για το τέλος του κόσμου. Τελικά το κάθε τι έχει άλλες διαστάσεις τη συγκεκριμένη στιγμή που το ζεις και άλλες όταν το βλέπεις από μεγάαααλη απόσταση…
      Σ’ ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα! Φιλιά και καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  7. Σίγουρα πολύ εκφραστικό , έντονη η θλίψη και η απελπισία !!!
    Οι αναδρομές στο παρελθόν έχουν πάντα μια ιδαίτερη γοητεία , ελπίζω να έχουμε την χαρά δούμε και αλλά εφηβικά σου έργα !!!
    Καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα δείτε κι άλλα παλιά Στέλιο, και ένας λόγος, πέρα από το ενδιαφέρον της αναδρομής, είναι γιατί υπάρχει έλλειμμα σε νεώτερα. Ελπίζω να μου φτάσουν αυτά που έχω, για να καλύψω τον χρόνο μέχρι να ξαναζωγραφίσω..
      Σ' ευχαριστώ! καλή συνέχεια και στις δικές σου δημιουργίες!

      Διαγραφή
  8. Μελινάκι μου, καλημέρα!
    Βλέπω από τότε ζωγράφιζες με συναισθήματα!!!!!!!!!!
    Μου αρέσει πολύ και να μας δείξεις κι άλλα από εκείνη την εποχή.....
    Σου στέλνω πολλά φιλιά!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Έφη μου! Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ζωγραφίσει ένας έφηβος; Οι περιορισμοί στο συναίσθημα αρχίζουν συνήθως με την ενηλικίωση...
      Έχω κι άλλα έργα της εποχής εκείνης, μόνο που άρχισα από το (κατ' εμέ) καλλίτερο κι έτσι τα υπόλοιπα δεν θα είναι στο ύψος των προσδοκιών που, πιθανόν, σας δημιούργησα. Παρ' όλα αυτά θα τα αναρτήσω.
      Σε φιλώ και εύχομαι καλό Σ/Κ!

      Διαγραφή
  9. Τι ωραίο Μελίνα μου!!! Απλές γραμμές και έκφραση. Μου θύμισε έργα Γουναρόπουλου. Καλό μεσημέρι, φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ με τιμούν τα λόγια σου Ντίνο! Σ' ευχαριστώ!!! Τελικά, ίσως οι απλές γραμμές μπορούν να αποδώσουν σ' ένα πορτραίτο περισσότερη εκφραστικότητα από ό,τι μια παραφορτωμένη ζωγραφική.
      Μου έδωσε μεγάλη χαρά το σχόλιό σου!!
      Να είσαι καλά και να περάσεις ωραίο Σ/Κ!

      Διαγραφή
  10. πω πω.. τα αντίστοιχα δικά μου είτε καταστραφηκαν είτε δώθηκαν ...
    πρέπει να έχει μεγαλη αξία για σένα μελίνα.. και τι ωραίο που το κρατησες! πάντως φαινόταν η "φλέβα" .. χε χε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ήξερες και πόσα δικά μου έχουν δοθεί ή, ακόμη χειρότερα, καταστραφεί... Αυτά διασώθηκαν γιατί ήταν σε μπλοκ. Όμως ακόμη θυμάμαι ένα ντοσιέ που το "δανείστηκε" κάποιος γνωστός με εμπορικό κατάστημα για να ξεσηκώσει κάποια σχέδια για ρούχα (...είχα βλέπεις και το ψώνιο της μοντελίστ...) και έκτοτε δεν το ξαναείδα...
      Σ' ευχαριστώ για τη διαπίστωση της "φλέβας", χαχα!

      Διαγραφή
  11. Χρειάζεται ψυχικό σθένος για να γυρίσει κανείς στην εποχή της αθωότητας και της ελπίδας. Εγώ άλλοτε το έχω κι άλλοτε όχι. Όπως και να 'χει, τα περισσότερα γραπτά μου της εποχής εκείνης χάθηκαν σε κάποιες από τις είκοσι μετακομίσεις μου σε υποτίθεται μόνιμες κατοικίες. Με χαρά βλέπω πάντως ότι εσύ διασώζεσαι, Μελίνα μου, όπως και οι ζωγραφιές σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, χρειάζεται γιατί δημιουργεί ένα κατακλυσμό συναισθημάτων...
      Τι κρίμα όμως να χαθούν τα γραπτά σου! Συγκινούμαι πάντα όταν βλέπω παλιά χειρόγραφα ποιητών που έχουν διασωθεί. Και ποιός ξέρει πόσα να έχουν χαθεί κι απ' αυτούς, που τους γνωρίζουμε κυρίως από τα πιο προβεβλημένα γραπτά τους...

      Διασώζω ότι μπορώ Τόλη μου... Και η πιο δύσκολη διάσωση δεν έχει να κάνει με τις ζωγραφιές..

      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  12. Πολύτιμη ζωγραφιά Μελινάκι!Αυθόρμητη και εκφραστική!Το τραγούδι το έχω λατρέψει και εγώ και το ακούω συχνά!Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύτιμα ήταν τα χρόνια της νιότης! Μόνο που τότε δεν είχαμε επίγνωση, βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε...
      Σ' ευχαριστώ πολύ Όλγα μου! Καλό Σ/Κ σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  13. Αυτά τα εφηβικά σκίτσα έχουν μεγάλη αναμνηστική αξία και την δύναμη να μας γυρίζουν πίσω !!
    Κι εγώ σκιτσάριζα , κάπου τα χω φυλαγμένα!!
    Κι εγώ ροκού στην εφηβεία άκουγα το Epitaph !!
    Τι μου θύμισες .....
    Να σαι καλά , ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αθηνά, χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω στη σελίδα μου! Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Ψάξε να βρεις κι εσύ τα παλιά σου έργα. Αξίζει πραγματικά το κόπο!!
      Καλό και δημιουργικό μήνα και σ' εσένα!

      Διαγραφή