Waves

Waves

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

επιστροφή (ξυλομπογιές)


Μία ακόμη ζωγραφιά από τη περίοδο της εφηβείας.
Αυτή είχε ήδη τίτλο (αχνοφαίνεται επάνω δεξιά).
Φέρνοντάς την στην επιφάνεια,
διατηρώ εκείνο τον τίτλο.
  


Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα.... 

16 σχόλια:

  1. ω Μελίνα μου,παλιό ΄ξε παλιό...είναι πολύ όμορφο.Το κορίτσι θέλει το φως του ηλίου-)))
    μου αρέσει!!!
    σου εύχομαι ένα ευχάριστο ΣΒΚ
    πολλά φιλιά-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Χρυσούλα!
      Ωραία θα είναι να προσανατολιζόμαστε σταθερά προς το φως, κάτι σαν τα ηλιοτρόπια. Η νεανική ψυχή το νιώθει αυτό και το εκφράζει.
      Σ' ευχαριστώ πολύ! Φιλιά και καλό απόγευμα Κυριακής!

      Διαγραφή
  2. Πάντα ωραίες οι αναδρομές σου στα όμορφα χρόνια της εφηβείας !!!
    Καλό Σαββατοκύριακο και καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Στέλιο! Διαλέγω βέβαια τα πιο επιτυχημένα για την αναδρομική παρουσίαση...
      Ευχές για καλό υπόλοιπο Κυριακής και καλή εβδομάδα από αύριο!

      Διαγραφή
  3. η έλξη του φωτός... ένας προσανατολισμός με μυητικές συνιστώσες... πολύ όμορφο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το περιέγραψες πολύ ωραία Νημερτή! Κάτι τέτοιο κίνησε τότε το χέρι της νεαρής δημιουργού...
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  4. Τι ωραίες αναδρομές μας κάνεις Μελίνα μου!!! Ανατρέχοντας κι εγώ σε παλιά μου έργα, πέραν του ότι συγκινούμαι, τα βλέπω με άλλο μάτι και πολλές φορές λέω αχ να μπορούσα να τα ξανακάνω. Προσεχώς θα αναρτήσω στο blog μου τις αφίσες των δεκατριών ατομικών, μέχρι σήμερα, εκθέσεών μου και θα καταλάβεις.
    Καλό Σαββατοκύριακο. Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι η δική μου αντίδραση Ντίνο, κάθε φορά που βλέπω παλιά μου έργα, είναι αυτή: "να μπορούσα να τα ξανακάνω έτσι, με την ίδια εκφραστικότητα και το ίδιο ελεύθερες μολυβιές και πινελιές"...
      Θα επισκεφτώ τη σελίδα σου πολύ σύντομα να δω τις αφίσες σου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ! Καλό Κυριακάτικο απόγευμα!

      Διαγραφή
  5. Οι ηλιαχτίδες που ατενίσαμε
    στην εφηβεία μας
    μένουν βαθιά χαραγμένες
    στη κιβωτό της μνήμης
    Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...
    Όμορφο το έργο σου Μελίνα μου

    Σε φιλώ γλυκά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ βαθιά χαραγμένες Ελένη μου, και παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, όταν τις αναζητούμε, εκείνες μας στέλνουν ακόμη αναλαμπές. Για να μη ξεχνιόμαστε, όπως πολύ σωστά λες...
      Σ' ευχαριστώ πολύ φίλη μου! Φιλιά και ευχές για ένα γλυκό Κυριακάτικο απόγευμα!

      Διαγραφή
  6. Η αναδρομή είναι και από ανάγκη Μελίνα μου; Όσο μεγαλώνω την νιώθω πολύ έντονα αυτή την ανάγκη. Ίσως ο φόβος πως αφήνω να χαθεί το παιδί.
    Κρίνοντας από το έργο σου διακρίνω τον ίδιο άνθρωπο, άρα πιστεύω πως έχεις καταφέρει να διατηρήσεις τα καλά εκείνων των χρόνων:-)

    Σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως είναι και από ανάγκη! Κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι η ζωή που έχουμε αφήσει πίσω, ακόμη και με τις πιο αισιόδοξες προοπτικές, είναι ήδη μακροσκελέστερη απ' αυτή που έχουμε μπροστά μας... Και παραδεχόμαστε ότι πλέον σκεπτόμαστε και δρούμε πιο προσγειωμένα, αποφεύγουμε τα ρίσκα, δεν κάνουμε τολμηρά σχέδια για το αύριο, αποζητούμε όλο και περισσότερο τη σιγουριά και την ασφάλεια. Και τότε νιώθουμε σαν να μας λείπουν κάποια κομμάτια, σαν να τα χάσαμε κάπου στη διαδρομή. Εκεί είναι που κάτι μας σπρώχνει να βουτήξουμε λίγο στο παρελθόν, στην εποχή που το όνειρο και η πίστη στο αύριο δεν είχαν όρια, που το πιο ισχυρό μας όπλο ήταν μια ακατάλυτη αυτοπεποίθηση ότι έχουμε τη δύναμη να παρακάμψουμε όλα τα εμπόδια. Και αν αυτό τον ψυχισμό τον εκφράζαμε και μέσα από τη τέχνη, τότε ναι, νιώθουμε την ανάγκη να αντλήσουμε θετική ενέργεια για το παρόν, ανατρέχοντας στα έργα του παρελθόντος.
      Σίγουρα Μαρία μου, ο λόγος που με έσπρωξε να ψάχνω τις εφηβικές ζωγραφιές, δεν ήταν για να τις αναρτήσω... Αυτό προέκυψε, ας πούμε, σαν παράπλευρο κέρδος.

      Φιλιά πολλά κι από μένα Μαράκι! Και σ' ευχαριστώ πολύ για τη διεισδυτικότητά σου...

      Διαγραφή
  7. Να μη σ' αφήσει ποτέ αυτός ο ήλιος της εφηβείας σου Μελινα... Εκεί, εκεί να επιστρέφεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το προσπαθώ Γιώργο μου, το προσπαθώ. Σε πείσμα των καιρών...

      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  8. Μου θύμισες τις ξυλομπογιές μου του δημοτικού (και το γλυκό πουλί της νιότης που πέταξε μακριά για πάντα). Αλλά και τη λαχτάρα μας για το φως, Μελίνα μου, πλάσματα του δάσους όπως τα δέντρα που υψώνουν τα κλαδιά τους στον ουρανό. Κάπου είχα γράψει ότι «η μνήμη δεν είναι παιδική χαρά ή αίθουσα αναψυχής, η μνήμη είναι ο συνήθης τόπος των εκτελέσεων ...» Ας μη μελαγχολούμε όμως, νιότη που δεν σπαταλιέται δεν είναι νιότη, το φως δεν τιθασεύεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ μου αρέσει Τόλη αυτό που είχες γράψει για τη μνήμη! Αλλά και η τελευταία φράση του σχολίου σου! Έτσι είναι ακριβώς. Και ευτυχώς! Όταν τσιγκουνεύεται κανείς τα νιάτα του, τότε είναι κιόλας γέρος...

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα -πάντα- ακριβά σου λόγια!

      Διαγραφή