Waves

Waves

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

το μελτέμι (ξηρά παστέλ)

Ι
Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι
Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

II
Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας -

Και τ' αγριοπερίστερα ήχο
Δονούνε στη σπηλιά τους
Ξύπνημα γαλανό μες στην πηγή
Της μέρας
Ήλιος -

Δίνει ο μαΐστρος το πανί
Στη θάλασσα
Τα χάδια των μαλλιών
Στην ξεγνοιασιά του ονείρου του
Δροσιά-
Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή -

III
Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο – Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
Αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών
Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά
Έρωτας την υπόσχεσή του μουρμουρίζει - Φλοίσβος.

Οδυσσέας Ελύτης
(Προσανατολισμοί, Πρώτα ποιήματα του Αιγαίου)

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

προσοχή εύφλεκτο (σκίτσο με μολύβι)


Στα καμένα

Έλα να πάμε στα καμένα / στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου / ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου / και στη σκιά τους ξεκουράσου



Έλα και πάρε με μαζί σου / στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου / στις εκβολές του παραδείσου
 
Έλα να πάμε στα καμένα / δε μας χωράει πια το σπίτι
έρχονται δύσκολες ημέρες / μουτζουρωμένες σα Δευτέρες
έρχονται φλόγες απ' τα δάση / και μια φωτιά να μας δικάσει
μέσα στο πύρινό της χνώτο / από τον έσχατο στον πρώτο
 
Έλα και πάρε με μαζί σου / στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου / στις εκβολές του παραδείσου
 
Έλα να βγούμε απ΄ το σπίτι / ξανά σε δρόμους και πλατείες
πάρε και τα παιδιά μαζί σου / εδώ, στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι / την τηλεόραση να παίζει
Να δείχνει έγχρωμο τον πόνο / δίπλα σ' ένα φιλέτο τόνο
Να δείχνει φονικά και φλόγες / τσόντες πολιτικούς και ρώγες
ενώ εμείς θα χουμε φτάσει / στο σταυροδρόμι του εξήντα
Με τα παιδάκια μας στον ώμο / για να μας δείχνουνε το δρόμο

Στίχοι: Γκανάς Μιχάλης
Μουσική: Μαχαιρίτσας Λαυρέντης

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

αρμενίσματα (λαδοπαστέλ)


Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

απόσπασμα σπό το ποίημα
"Φωνή απ' την θάλασσα"
(Κ. Π. Καβάφης, από τα Αποκηρυγμένα)