Waves

Waves

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

προσέγγιση (παστέλ λαδιού)

πίνακας εμπνευσμένος από φωτογραφία αναρτημένη στο stavento
♥ ♥ ♥ ♥

Ἔφυγε ἡ ζωή μας ἢ ἔφυγαν πουλιὰ ἀπ᾿ τὴν παλάμη τοῦ Θεοῦ;

Τράβηξαν τουφεκιὲς νὰ τὰ σκοτώσουν
Ἡ ζωή μας ἔγινε ὡραιότερη
Τόσο ποὺ μοιάζει μὲ ἄστρο ὅταν τὴν κοιτάξω
Καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὴν κατεβάσω στὸ γιαλὸ
καὶ νὰ τὴν κάμω πλοῖο

Ὢ περιστέρι τῆς ψυχῆς πήγαινε στὸ καλὸ
Πήγαινε τώρα μὲ τὸ μελτέμι
Καὶ φίλησέ μου ὅσα μαργαριτάρια συναντήσεις
Ἂν δὲν μὲ βλέπεις μὴ φοβᾶσαι θὰ γιορτάζω μαζί σου
Στὸ ταξίδι μας θὰ σηκώσουμε τὰ νερὰ τῆς θάλασσας
Νὰ εὐλογήσουν ὅ,τι ἀγαπήσαμε καὶ ὅ,τι δὲν ξεχνᾶμε πιὰ

Σὲ περιβόλι ἄραξε τὸ περιστέρι
Σὲ περιβόλι ἄραξε ἡ ψυχή μου
Λοιπὸν θυμᾶμαι τώρα τὸ καλοκαῖρι τῆς ζωῆς μου
Σὰν νὰ ἤσουνα ἐσὺ ἡ μόνη ἄνοιξη τῆς γῆς
Σὲ ἀντικρίζω ὢ ἡμέρα τῆς γέννησής μου.

..........................

Γιώργος Σαραντάρης
(Τρία ποιήματα της θάλασσας -απόσπασμα-)

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Τι είναι η πατρίδα μας.;.. (λαδοπαστέλ και κολλάζ)


Επειδή έχω ήδη περάσει σχεδόν 3 δεκαετίες υπηρετώντας τις φυσικές επιστήμες, έχω αποκτήσει κάποιους – ας πούμε –  ψυχαναγκασμούς:

Ψυχαναγκασμός  1ος : ένας φυσικός νόμος καταρρίπτεται μόνο εφόσον βρεθεί ένας άλλος νόμος ή πραγματοποιηθεί κάποιο πείραμα που, αποδεδειγμένα, είτε τον διαψεύδουν, είτε περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής του. Απ’ όσο ξέρω μέχρι τώρα, ο δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος δεν έχει καταρριφθεί. Συνεπώς παραμένει σε ισχύ και η πρώτη (και βασική) φυσική του συνέπεια. Ήτοι «δεν είναι δυνατή η κατασκευή αεικίνητων μηχανών δευτέρου είδους». Ή, σε πιο απλή γλώσσα, «είναι αδύνατο για μια μηχανή, αφού τεθεί σε λειτουργία, να συνεχίζει να λειτουργεί επ' άπειρον χωρίς την παροχή ενέργειας».
Ψυχαναγκασμός 2ος : Όταν μιλάμε μεταξύ μας χρησιμοποιώντας συνεπαγωγές για να εξαγάγουμε λογικά συμπεράσματα, δεν είναι δυνατό να συνεννοηθούμε αν δεν ξεκινάμε από κοινούς ορισμούς των παραμέτρων που υπεισέρχονται σ’ αυτή τη λογική διεργασία.

Στις συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία χρόνια, αυτές οι δύο (ενσωματωμένες πλέον στα κύτταρά μου) αρχές, τείνουν να με οδηγήσουν σε σοβαρή υπαρξιακή κρίση, για να μη πω σε σχιζοφρένεια… Εξηγούμαι:

1. Πώς είναι δυνατόν η «μηχανή» που λέγεται άνθρωπος να καλείται να λειτουργεί σαν πηγή έργου με συνεχώς αυξανόμενη παροχή, όταν ταυτόχρονα τα ποσά ενέργειας που της παρέχονται βαίνουν σταθερά και ραγδαία μειούμενα, τείνοντας στο μηδέν; Κοινώς πώς γίνεται ένας εργαζόμενος να πληρώνει όλο και περισσότερα ενώ οι αποδοχές του όλο και συρρικνώνονται;

2.  Όταν ακούγονται τα διάφορα επιχειρήματα περί «σωτηρίας της Πατρίδας», αυτή η ταλαίπωρη έννοια «Πατρίδα» πώς ακριβώς ορίζεται; Πάντως κάτι που μου γίνεται όλο και πιο προφανές, είναι ότι εμείς οι οποίοι καλούμαστε να τη σώσουμε πεθαίνοντας οικειοθελώς από λιμούς (αντίο μισθοί και συντάξεις), λοιμούς (αντίο υγεία), κρύο (αντίο στέγη και θέρμανση) αφήνοντας τα παιδιά μας άπορα και αναλφάβητα (αντίο παιδεία), σίγουρα δεν αποτελούμε τμήμα αυτού του ορισμού, αυτής της «Πατρίδας» τέλος-πάντων.

Τελικά, σύμφωνα με τον ορισμό που δίνουν οι policy makers«Τι είναι η πατρίδα μας;»

«Μην είν' οι κάμποι;»
Μπα, δεν νομίζω… Με τα αλλεπάλληλα μέτρα «σωτηρίας» (παλιά και νέα και στο πλαίσιο πάντα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής -  ΚΑΠ) οι κάμποι δεν προορίζονται να μας θρέφουν (άλλωστε έχουμε μετατραπεί σε χώρα καθαρά εισαγωγική - προωθείται και η χρησιμοποίηση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών: χαίρε Monsanto). Εξάλλου η «σωτηρία της πατρίδας» ζητάει και την αντικατάσταση των καλλιεργειών διατροφικών προϊόντων από καλλιέργειες πρώτων υλών για παραγωγή ενέργειας, με σκοπό νέα επιχειρηματικά ανοίγματα (αυτά μας αφορούν όχι βέβαια ως συμμετέχοντες στα κέρδη παρά μόνο ως φθηνούς, ανασφάλιστους και ελαστικώς εργαζόμενους, από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός) και βεβαίως με οδυνηρές επιπτώσεις (π.χ. περιβαλλοντική υποβάθμιση και έλλειψη τροφής, βλέπε φαινόμενα σε Βραζιλία, Αίγυπτο, Βολιβία, Καμπότζη, Σουδάν, Γουατεμάλα,..).

«Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;»
Αυτά αν ως άσπαρτα έχουν γλυτώσει απ τις φωτιές, μάλλον δεν θα γλυτώσουν -ούτως ή άλλως- από την «επιχειρηματικότητα» (βλέπε ιδιοκτησίες οικοδομικών συνεταιρισμών, εγκαταστάσεις “in” πανάκριβων χιονοδρομικών κέντρων κ.λπ.), με ό,τι αυτή συνεπάγεται για το φυσικό περιβάλλον…

«Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;»
Μπορεί να μην έχουμε φτάσει ακόμη στις δομές του Μεσαίωνα (όπου φορολογούσαν το άνοιγμα των παραθύρων και την εισερχόμενη στα σπίτια ακτινοβολία)… Η σωτηρία όμως της «Πατρίδας» περνάει και από το Πρόγραμμα HELIOS που προσβλέπει στον «καθορισμό των βέλτιστων θέσεων ηλιακών πάρκων, σχετικών τεχνολογιών, γραμμών μεταφοράς και ανάπτυξη απαραίτητων υποδομών για τη δημιουργία ενός ηλεκτρικού διαδρόμου από τη ΝΑ προς την Κεντρική Ευρώπη». Το Πρόγραμμα, πέρα από τη παραχώρηση γης (και καλλιεργήσιμης) στα ενεργειακά συμφέροντα (κυρίως Γερμανικά) θέτει και το ερώτημα του πώς και ποιος θα πληρώσει για την ανάπτυξη των απαραίτητων και πολύ ακριβών δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από την Ελλάδα προς την ΕΕ; Έτσι, η λύση που προκρίνεται είναι η χρήση δημόσιου χρήματος (ποιο ειν’ αυτό;…ας κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη…) για δημιουργία των υποδομών, ώστε να μην επιβαρυνθούν οικονομικά οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, οι οποίοι άλλωστε δεν έχουν καμία διάθεση να επωμιστούν τέτοιες δαπάνες. Έτσι θα κληθούμε να χρυσοπληρώσουμε τους εκμεταλλευτές των ενεργειακών αναγκών μας, για τη σωτηρία – πάντα – αυτής της περίεργης «Πατρίδας»...

«Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;»
Τουλάχιστον μέχρι στιγμής φαίνεται να μας μένουν τ' άστρα… Για να ξαπλώνουμε από κάτω (...ελλείψει και στέγης…) και να κάνουμε και καμιά ευχή όταν κάποιο απ’ αυτά θα αποφασίζει να πέσει…

«Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;»
Τα νησάκια της (μαζί με τα ρηχά τους ακρογιάλια, τις χώρες τους και τα χωριά), όσο πιο αχνά προβάλλουν, τόσο λιγότερο εμπίπτουν σ’ αυτόν τον νέο ορισμό της «Πατρίδας μας», ο οποίος ουδεμία σχέση φαίνεται να έχει με αυτό που είχε στο νου του ο Πολέμης όταν έγραφε τους στίχους του… Αρχής γενομένης από τα νησάκια που έχουν λιγότερους από 150 κατοίκους (π.χ. Δήλος (!), Αντικύθηρα, Αντίπαξοι, Γαύδος, Γαιδουρονήσι, Ηρακλειά, κλπ, κλπ) , θα φτάσουμε σιγά-σιγά και στα μεγαλύτερα. Ούτως ή άλλως, με τις υποβαθμισμένες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες (περικοπές δρομολογίων παρά τις επιδοτήσεις για «άγονες» γραμμές) οι οποίες γίνονται όλο και ακριβότερες, πολλά νησιά θα δουν τον πληθυσμό τους να «πέφτει» σύντομα κάτω από το «μαγικό» νούμερο των 150 κατοίκων οπότε, κατά την Τρόϊκα, θα συγκαταλέγονται στα προς εκκένωση.

«Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;»
Αρκεί να δει κανείς τα οικονομικά (μέχρι εξαθλίωσης) χάλια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, τα οποία βαίνουν συνεχώς επιδεινούμενα στο πλαίσιο της «σωτηρίας της Πατρίδας», ώστε να οδηγηθεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ούτε «τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της» έχουν συμπεριληφθεί στον νέο ορισμό… Άλλωστε, ας μην εκπλαγούμε και πολύ αν κάποτε δούμε όλα τα μνημεία ιδιοκτησία ομίλων του τύπου «Acropolis Universal, Ltd». Προκειμένου «να σωθεί η Πατρίδα» πάντα…

Όσο για τη τελευταία στροφή του ποιήματος,

«Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!»

αυτή σίγουρα δεν αφορά τον ορισμό τους. Πιστεύω όμως πως αφορά τον δικό μας. Και πως όταν λέμε «Πατρίδα» εμείς, μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που εννοούν οι δια μνημονίων και δανειακών συμβάσεων επιχειρούντες τη «σωτηρία της Χώρας» … Για το λήμμα «Πατρίδα» κρατάμε τους -ταυτόσημους- ορισμούς του Μακρυγιάννη ("Γι' αυτά τα μάρμαρα επολεμήσαμε") και του Άρη Βελουχιώτη (“Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια … Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; ”).

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

πεταλουδίσματα (λάδι σε καμβά)

 
Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες -
φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες!
 
 
Νίκος Καζαντζάκης